Na jarenlange therapie zeg ik gedag.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lieve lezers,

Vandaag is het een grote dag voor mij. De dag waar ik zo hard naar toe heb gewerkt. Vandaag hebben mijn psycholoog en ik afscheid van elkaar genomen. Na bijna zes jaar bij haar in therapie te hebben gezeten, ben ik samen met haar geworden wie ik eigenlijk altijd al was. Alle trauma’s zijn verwerkt en hebben een plekje gekregen. Ze vroeg aan mij, wat vind je ervan dat we ieder onze wegen gaan? En het enige juiste antwoord wat ik daarop had was, alsof ik het huis van mijn moeder verlaat en voor het eerst op eigen benen ga staan. Niet dat ik haar als mijn moeder zie hoor. Maar ik ga echt voor het eerst leven zonder zware kettingen om mijn schouder en een bal aan mijn voet. Zij vertrouwt volledig op mijn kunnen en bewonderde mij om mijn inzet en mijn kracht. Eindelijk ben ik een zelfverzekerde vrouw die weet dat ze er mag zijn. Dat ik ook fouten mag maken, dat ik ook boos mag zijn, dat ik ook een mening mag geven. Om het even of ik gelijk heb of niet, ik mag het, en ik kan dat nu ook.

 

Ik had twee cadeautjes voor haar meegenomen en een hand geschreven brief. Had een mooie kaart leuker gevonden, maar dat is hedendaags geen essentieel ding (raar eigenlijk he). Het was een bedankbrief vol schrijffouten, en ik had gevraagd of ze Harry Jekkers, ik hou van mij eens wou luisteren. En dat zette ze meteen aan met een glimlach.

Symbolisch een doos tissues, want god mag weten hoeveel pakken ik de afgelopen jaren erdoorheen heb geblazen. Die staat symbool voor de volgende patiënt die mijn plek nu gaat krijgen. Dat vond ze echt heel erg leuk. Want er zijn zeker in deze tijden mensen die haar hulp harder nodig hebben dan mij. En een klein beeldje , een groot hartje (grote Monique) met  een klein hartje erin (kleine Monique) wat eigenlijk symbool staat dat deze twee hand in hand samen verder gaan zonder haar. Ik zag tranen in haar ogen en toen ze zei, ik ga jouw ook missen, tja, dan is dit  toch een bevestiging wat een mooie dag dit is voor mij.

 

Ik kwam ooit bij haar binnen als een dikke vermoeide vrouw, die aan het vechten was om mijn kop boven het water te houden. Alles wat ik had mee gemaakt in het leven was mij keihard aan het inhalen. En dat was een grote hoop bagger. Ik heb daar al meerdere verhalen over geschreven. Gelukkig heb ik mij er nooit voor geschaamd, ik wist gewoon niet hoe om te gaan met zulke heftige trauma’s. Sterker nog, ik besefte het eigenlijk niet eens dat ik zoveel bagage elke dag mee droeg. Elk mens heeft bagage, en iedereen dealt daarmee op zijn of haar manier. Ik was opgebrand, leeg, vermoeid. Ik dronk veels teveel, zorgde niet meer goed voor mijzelf. Toen in 2016 de burn-out genadeloos toesloeg, was het gedaan met me. In die tijd liep ik al bij haar. Ze zei vanmiddag dan ook, dat is je redding geweest. Toen pas kreeg je de rust en de kans om te werken aan die trauma’s. Samen met haar, mijn huisarts, mijn haptonoom en fysio, ben ik keihard aan de slag gegaan. Tussendoor nog even vier buikoperaties, met een zooitje lichamelijke pech. Maar die stonden mijn geestelijke gezondheid niet in de weg. Daar bleef ik keihard aan werken.

 

Waar sta ik nu op dit moment, op deze speciale dag? Ik sta rechtop en stevig in mijn schoenen. Ik drink hier en daar een wijntje of en radler, wil geen saaie theemuts zijn. Als ik even een rot dag heb, dan denk ik die heeft een ander ook wel eens. Ik werk vrijwillig bij mijn fysio achter de telefoon en licht administratief werkzaamheden. Twee middagjes in de week. Ik ben een goede echtgenote en moeder voor mijn gezin. Want wat hebben zij veel er mee te maken gehad. Mijn man staat al 25 jaar achter mij, onvoorwaardelijk. En hij is erg trots op mij. Onze liefde is alleen maar gegroeid. En eindelijk kan ik een goede moeder zijn voor mijn lieve en mooie dochters.

Ook nog een leuk detail voor deze feestelijke dag, is heb eindelijk weer een computer! Ik zit glunderend te tikken op mijn toetsenbordje. In Word, wat heel fijn is voor mijn typefoutjes. Ik wil zo graag een boek schrijven, al zolang. Daar ga ik binnenkort mee beginnen. Wil ook iets met mijn eigen recepten gaan doen. En ik kan een verhalenbundel maken van alle verhalen die ik al geschreven heb. Ik heb er zin in mensen, zin om echt te gaan leven zoals ik dat zelf wil. En nooit meer geleefd worden. Zo zie je maar, je bent nooit te oud om te leren…

Liefs van Knokker, blijf positief en gezond. Wees lief voor jezlef en voor een ander. X

                

14/01/2021 17:39

Reacties (4) 

1
16/01/2021 10:54
Geweldig!
1
Knokker tegen Asmay
16/01/2021 19:04
Ben onwijs trots.. glunder van top tot teen
1
14/01/2021 23:41
Volhouden!
1
15/01/2021 12:25
Doorzetten is mijn grootste kracht...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert