Oh wat een jaar!

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Het Coronajaar 2020 hebben we achter ons gelaten. Ik ben er nog, ik heb het overleefd! Nu, in 2021, met de eerste vaccinaties als feit, durf ik even terug te blikken. Want wat is er veel gebeurd!

2020 ... OH, WAT EEN JAAR!

dfae0a38828c2e7a0427b86772136a09_medium.

Het is bijna niet meer voor te stellen, maar vorig jaar januari was corona nog dat Chinese virus. Oja, en op een cruiseschip was het drama, daar werd de een na de ander ziek en nergens mocht het schip aanmeren om de nog gezonde passagiers af te zetten. Ik weet nog hoe ik de beelden die ik op tv zag besprak met mijn dochter. Maar het was ver weg en onwerkelijk. Mijn dagelijks leven werd beheerst door werk, fysiotherapie voor een gebroken pink en het gezinsleven. Daarin is in tijden van corona niet veel veranderd. Het werrk werd tijdelijk thuiswerk, het gezin bleef en fysio voor de gebroken pink werd fysio voor een verstuikte enkel.

januari - in het teken van Indië

In januari was ik bij de uitvaart van de echtgenote van een Indië-veteraan die ik meermalen had gesproken voor mijn roman 'Oorlog aan de Overkant'. Heel lief vroeg hij me aanwezig te zijn bij de uitvaart van zijn vrouw. Door de warmte van hem en zijn familie maakte ik de belofte hem binnenkort nog eens te bezoeken. Dat is er, door corona, niet meer van gekomen. *goed voornemen voor 2021: op bezoek bij deze lieve veteraan*

Ook maakte ik kennis met een buurjongen van mijn vader, die zich de thuiskomst van Dirk nog kon herinneren in 1950. Hij stuurde mij een mail daarover en naar aanleiding van zijn verhaal maakten we een afspraak. Zoals ik al eerder merkte, raakte ik ontroerd wanneer ik iemand sprak die mijn vader nog gekend heeft. Hij is al dertig jaar geleden overleden, en inmiddels zijn er nog maar weinig mensen in mijn omgeving met wie ik herinneringen aan mijn vader kan ophalen.

Tot slot was ik aanwezig bij een groots afscheidsfeest van Indië-veteraan Ad Jansen, die een van de geïnterviewden was in de documentairereeks "Onze jongens op Java", die in het najaar van 2019 op tv gezien was. Deze mijnheer Jansen van een graag geziene gast in de gemeenteraad van Alkmaar en werd er wel "het 39e raadslid" genoemd. De hoogbejaarde veteraan moest echter om gezondheisredenen afscheid nemen van zijn stad en ging dichter bij zijn kinderen in een verzorgingshuis wonen. Het afscheidsfeest was beredruk bezocht en ik moest in een lange rij aansluiten om hem het beste te wensen en hem mijn boek als kado te overhandigen. Het plan om hem op te zoeken in zijn nieuwe woonplaats is wederom door de komst van corona op de lange baan geschoven.

Vol goede moed schreef ik verschillende boekenwinkels en televisieprogramma's aan met de vraag of ik bij hen mijn roman mocht komen promoten. Wat ik heel spannend en ook doodend vind, ik treed niet zo graag op de voorgrond. Ik ben meer een luisteraar dan een verteller, al heb ik al meermalen het compliment gehad dat ik makkelijk en boeiend kan praten. De zenuwen die ik vanbinnen voel wanneer ik voor publiek spreek, zijn blijkbaar niet zichtbaar.

Ik mailde veelvuldig met Van Verre reizen om mijn studiereis naar Indonesië vorm te geven. De uitgewerkte plannen stuurde ik naar het Letterenfonds, met de vraag of ik in aanmerking zou kunnen komen voor een subsidie. Vol verwachting klopte mijn hart; zou ik in het voorjaar van 2021 al voet op Indische bodem kunnen zetten? Half maart kreeg ik antwoord: vanwege corona werden alle subsidie-toekenningen tot nader order stopgezet. In hetzelfde weekend ging Nederland in lockdown en gingen we nergens meer heen.

februari - cultuur en muziek

Een ladiesnight in de bioscoop, een musical in het theater, gezellig uit eten en meerdere muzikale uitjes met mijn vriendinnen. Het was een drukke en sociale maand. Ik genoot met volle teugen in onwetendheid dat deze gezellige ontmoetingen en uistapjes na deze maand voorlopig niet meer voor zouden komen.

De fysiotherapie die ik al een poosje volgde omdat ik mijn pink (rechterhand, heel onhandig voor een schrijver!) eerder had gebroken, werd beëindigd. Ik had nog steeds pijn, maar wist welke oefeningen ik moest doen en kon het verder alleen. Mijn pink zou blijvend zichtbaar dikker zijn doordat een botsplintertje bovenop het derde kootje terecht was gekomen. De peesjes moesten leren daar omheen of overheen te bewegen. De ontsteking werd echter geleidelijk minder en dat betekende dat mijn pink aan het genezen was.

Zaterdag 29 februari - 2020 was een schrikkeljaar - was ik bij wat later mijn laatste muzikale uitje bleek. Ik was ziek en had een fikse oogontsteking. Tot op het laatst had ik getwijfeld of ik wel moest gaan, maar ik ging toch. Corona had zich net in Nederland gevestigd, maar in Brabant en dat was nog steeds heel ver weg voor deze Noord-Hollander. Dat de artiest waar ik naartoe ging uit Brabant kwam, daar maakte ik me echt 0,0 zorgen om. Het werd ondanks mijn tranende, jeukende en prikkende ogen, een gezellige avond.

maart - de intelligente lockdown

De eerste dagen van maart lag ik ziek met mijn oogontsteking op de bank. Ik kon niets zien, niet lezen, geen tv kijken, niet autorijden en niet werken. Maar het knapte weer op en op zondag 15 maart zaten dochter en ik aan het strand ons eerste Italiaanse ijsje van 2020 te eten. Diezelfde avond kondigde premier Rutte de lockdown aan.

En toen werd alles anders. Ik ging thuis werken en reed 's avonds naar kantoor om de juiste spullen op te halen en andere mappen weer terug te brengen. Dochter, die in haar laatste fase van haar Pabostudie zat, moest onverhoopt stoppen met haar LIO. Samen zaten we aan een krakende keukentafel te werken, zij aan haar eindscriptie, ik deed mijn kantoorwerk. Beiden leerden we omgaan met Teams en Zoom. Zij gaf op deze manier haar stageklas les, vergaderde met haar collega's en kreeg op deze wijze zelf haar laatste pabolessen. Ik leerde van haar hoe Zoom en Teams werkte en kon op deze manier veilig "coronaproof" vergaderen en bijeenkomsten bijwonen. Een nieuwe wereld ging open.

Avond aan avond zaten we in shock voor de tv. Het enige onderwerp was corona, en het werd alleen maar erger. Van een Chinees virus was allang geen sprake meer, het was een heuse pandemie. De ziekenhuizen puilden uit, de aantallen coronadoden steeg schrikbarend. Ik leerde Diederik Gommers en Ernst Kuipers kennen als gedegen maar bezorgde ziekenhuisspecialisten. Bezorgd en angstig voor wat ons te wachten stond zaten we op de bank en hadden lange gesprekken. Niemand wist nog wat het virus precies deed, hoe er tegen op te treden of hoe de zieken behandeld moesten worden. Het was een angstige tijd.

Maar tegelijkertijd voelde ik me veilig en goed in mijn huisje. Ver weg van alles en iedereen, in een soort van veilige gezinsbubbel, voelde ik me best okee. Ik ging wandelen, het werd lente en de wereld zag er zo mooi uit. De zon scheen, de vogels ontwaakten, de blaadjes kwamen voorzichtig weer aan de bomen.

april - lente

Terwijl de wereld in de greep van de pandemie was, leefde ik mijn kluizenaarsleven en was ik ondanks de angst voor corona best gelukkig. Het was een prachtige zonnige lente en ik genoot ervan.

Mijn werkschema gooide ik om. Hele dagen op een eetkamerstoel aan een krakende tafel werken zorgde voor allerlei pijntjes. Ik besloot de weekenden op kantoor te gaan werken, en door de week enkel wat ochtendjes. Hierdoor zat ik vrijwel iedere middag in de tuin heerlijk een boekje te lezen en leek het wel een doorlopende vakantie. En wat was de lucht prachtig blauw, er was geen wolkje te zien! Wanneer ik hoog in de lucht een vliegtuig zag, was ik verbaasd: hé, die zagen we bijna niet meer door de lockdown! Ik las boek na boek, tuinierde, werkte in het weekend in een leeg kantoor, wandelde door mijn dorp, deed spelletjes met dochter. Het was best okee zo, zolang je niet de harde werkelijkheid via de tv binnenkreeg.

De overkill aan coronaberichten en de angst die het inboezemde zorgden ervoor dat wij hier thuis besloten na het half 8 nieuws bewust geen actualiteiten meer te kijken. Simpele romcoms, spelprogramma's en alles wat maar simpel en vrolijk was, keken we. Even weg van de vreselijke werkelijkheid. Dochter durfde langzaam maar zeker ook weer de weekenden naar haar vader te gaan, en op dezelfde manier kwamen zoon en schoonzoon weer eens hier over de vloer. We namen iets meer bewegingsvrijheid. Ook het strand zochten we bij mooi weer op, even uitwaaien, heerlijk.

mei - terug naar een beetje normaal

Na de meivakantie gingen de basisscholen weer open en kon dochter terug naar haar LIO-stage. Met halve klassen, dus ook dat werd weer een uitdaging. Nu werd het een combinatie van lesgeven in de klas én les online. Heel gedoe. En ondertussen maakte zich zorgen over haar afstuderen, want kon dat op deze manier wel?

Maar de intelligente lockdown had succes, de ziekenhuisopnamen en het aantal doden ging gestaag naar beneden en dus konden er versoepelingen aangekondigd worden: de kappers mochten open. Pff, lekker belangrijk, maar goed. Ik ga überhaupt maar 2x per jaar naar de kapper, tussentijds knip en verf ik het zelf. De rest van Nederland was in elk geval erg blij met de kapper. We mochten ook weer gaan sporten, zij het buiten. De sportscholen startten allerlei lesjes en activiteiten op, zelfs de apparaten werden naar buiten gesleept. Ik had er ook wel oren naar, maar had sinds afgelopen winter geen sportschoolabonnement meer. De buitenles yoga bracht uitkomst; ik mocht gewoon meedoen. Fantastisch was dat. In die prachtige voorzomer, onder de felblauwe hemel en de vogels zongen hun hoogste lied. Daar lag ik dan, in het gras op een matje te ontspannen, fantastische ervaring was dat.

Na ruim zes weken thuis en in het weekend werken, ging ik teriug naar kantoor. Die eerste ochtend deden we niet veel meer dan bijpraten. Want wat was er veel gebeurd sinds ik op 16 maart besloot thuis te gaan werken! En ik voelde me zo blij met de aanspraak, wat had ik mijn collega's gemist! Wel hadden we wat aanpassingen gedaan. Zo zaten we nooit meer met het voltallig personeel op kantoor, werden de werkplekken anders ingedeeld zodat er goed afstand gehouden kon worden, klanten mochten alleen op afspraak binnenkomen, werd er een luchtzuiveringsapparaat aangeschaft en stond vanaf toen altijd een raam open voor ventilatie. En natuurlijk overal handgels en zeeppompjes.

juni - meer en meer versoepelingen

Met de zomervakantie voor de boeg en de lange zonnige lente achter de rug werd de roep om allerlei versoepelingen groter. De terrassen mochten weer open, met allerlei maatregelen, maar de horeca mocht weer iets. Reizen naar het buitenland en vakanties kregen steeds meer mogelijkheden. Buiten sporten werd uitgebreid. Werkelijk iedereen ging weer op pad. Steeds vaker werden regels overtreden, we wilden zó graag weer.

Ondertussen kregen de coronacritici, verenigd in de groep die zich viruswaanzin noemde, een steeds luidere stem. Het coronavirus bestond niet, of wel maar was maar een gewone griep. Het tellen van de besmettingen en doden klopte niet, de maatregelen deugden niet, de behandelingen sloegen nergens op en zij wisten wel hoe het allemaal wel moest. Coronaprotesten, samen met Black Lives Matters protesten, kwamen op gang. Grote groepen mensen bij elkaar, schreeuwend en roepend. Zonder anderhalve meter afstand, zonder mondkapjes. We spraken er schande van. Maar er gebeurde niets. De demonstranten vielen niet bij bosjes ziek neer. Huh?

Dat gaf de burger moed. Buiten was de besmettingsgraad blijkbaar minder erg dan verwacht. Buiten moesten we zijn, en wat een mazzel; het was zomer!

Dochter deed online haar examen, en slaagde. Ze solliciteerde, en werd aangenomen. We gingen op zoek naar een auto voor haar werk, en vonden die. Ze kocht een prachtige galajurk voor haar afstudeerfeestje, al was het nog lang onzeker of en op welke manier deze door zou kunnen gaan. Ikzelf had tijdens mijn thuiswerkperiode zoveel gewerkt dat ik nu een paar keer extra vrij kon nemen. Even in de ruststand. Ontspannen, na al die maanden hektiek.

juli - vrijheid blijheid

Op anderhalve meter afstand en met een minimaal aantal genodigden werd de diplomauitreiking gevierd. Geen grootschalig feest, maar in deze situatie was iedereen al blij dat er iets was in plaats van niets. We bezegelden haar diploma met ons eerste dinetje buitenshuis sinds februari. In een vrijwel leeg restaurant, en het voelde nog wat onwennig.

Twee dagen later lag ze met hoge koorts op de bank. Ohnee! Tranen vloeiden, bang voor corona. Maar sinds kort mocht iedereen met klachten zich laten testen, dus deden we dat dan toch maar. De test was doodeng, maar viel uiteindelijk wel mee. Daarna begon het grote wachten. In gedachten passeerden allerlei scenario's, en alle maatregelen die ik, wij, zouden moeten nemen. Hoe zou ik dat allemaal moeten regelen? Wat als ik ook ziek zou worden? Na ruim 48 uur wachten kwam het verlossende antwoord: negatief!

Vrijwel alle beperkende maatregelen werden opgeheven, het normale leven kwam weer op gang. En het werd druk. Overal was het beredruk. In de stad, op de terrassen, op de luchthavens. Dochter vertrok voor een weekje vakantie naar haar vriendin. Ik ging met een vriendin uit eten en naar de bios. Spannend vond ik het wel. De halflege bioscoopzaal, iedereen die op grote afstand van de ander zat. Bij elk kuchje keek iedereen om en de persoon in kwestie maakte duizend excuses. Nee, normaal was het echt nog niet. Dat merkten we ook op kantoor. De collega's gingen niet op vakantie; hun reizen waren eerder al geannuleerd. Waar wij in Nederland weer terug naar normaal gingen, laaide het virus in Italië en Spanje alweer op. Wat moet je op vakantie daar? Beter in Nederland blijven, het leek hier veiliger.

Het buiten sporten stagneerde bij mij nu het weer was omgeslagen. De sportscholen mochten weer open, maar ik voelde er nog niets voor om die binnenruimtes met zwetende hijgende sporters op te zoeken. Voorzichtig probeerde ik het zwembad. Met een verplichte voorinschrijving en een maximum van 4 personen per zwembaan, voelde dit stukken veiliger. Een nieuwe sporthobby werd geboren!

Ook mijn sociale leven kwam langzaam weer op gang, al hield ik angstvallig tussen de verschillende ontmoetingen minimaal 10 dagen, om zo zeker te zijn dat corona niet werd overgedragen van mij naar vriendinnen of van vriendinnen naar mij. Dat ging goed, ik merkte dat mijn vriendenkring er over het algemeen net zo voorzichtig mee omging als ik. Dat kon ik helaas niet zeggen van de artiest die ik al bijna mijn hele leven bewonder. De man die ik op 29 februari nog zag als mijn held, viel hard van zijn voetstuk toen hij zich - voor mij plotseling - openbaarde als coronacriticus (understatement) en bij Beau in de uitzending zijn complottheorie als waarheid verkondigde. Tijdens een weekendje bij een vriendin raakte we er niet over uitgepraat. Hoe kon hij zo anders denken dan wij, hoe kon hij die onzin nou geloven? Hij, een coronawappie?

augustus - heet

Net als vorig jaar haalde augustus de 35 graden (in Noord Holland). Hittegolven worden steeds extremer. Aangezien mijn slaapkamer zich op zolder bevind, is het dat bijna niet koel te krijgen of te houden in de zomer. Ik sliep noodgedwongen een weekje beneden op de bank, met in de vroege ochtend de ramen en deuren open om de kamer iets te koelen.

Ik ging nog steeds regelmatig zwemmen en probeerde allerlei dagen en tijden uit om te zien welke mij het prettigst lag. Het werd de zondagochtend. Vooral nu het zo warm was, was het zwembad een fijne plek, al merkte ik wel dat meerdere mensen dat vonden en het drukker was dan eerst. Gelukkig hield het zwembad nog steeds goed vast aan het maximaal aantal personen binnen een tijdslot en bleef de drukte te overzien.

Dochter ging aan het werk. Haar eerste echte baan. Ik was zo trots op haar. en zij was zo moe na haar werkweek. Maar ze deed het goed en groeide steeds beter in haar functie als echte juf. Het normale leven leek - met wat aanpassingen als afstand houden en handen wasen - weer teruggekeerd. Al zagen we op het nieuws wel dat de pandemie nog lang niet voorbij was. En ook hier stegen langzaamaan de cijfers weer wat. Zelf was ik er niet gerust op. Hadden we niet te snel en teveel tegelijk de teugels laten vieren?

september - geen tourtje

Ik keek er al zo lang naar uit, maar het ging niet door, de Doe Maar clubtour van 2020. Heel bizar had de tour de naam Lijf aan Lijf gekregen, naar het livealbum uit 1983. Maar lijf aan lijf zouden we voorlopig niet meer gaan. De hele tour werd verplaatst naar 2021. In de theaters konden we heel minimaal nog wel terecht, met maximaal 30 mensen publiek en op ruime afstand van elkaar. Zo zat ik met een vriendin bij een voorstelling van Alex Klaassen, en wat was het fijn! Een paar weken later zat ik bij een eerder verplaatste voorstelling van Jan Rot. Dit was een uitverkochte zaal, en nu deed hij zijn voorstelling gewoon 5x om iedereen toch de kans te geven de show te zien.

Ik verstuikte mijn enkel en strompelde door het leven. Na een paar weken toch de huisarts maar eens gebeld, al vond ik eigenlijk dat hij wel wat beters te doen had dan mijn zere enkel te bekijken. Het bleek niet gebroken en de huisarts raadde me aan de fysiotherapeut te raadplegen. En zo zat ik ineens weer bij de fysio. Hij tapete mijn enkel en dat voelde goed! Een paar weken lang kreeg ik elke week een nieuwe felgekleerde tape en wat oefeningen mee.

Ondertussen leerde ik wat ik kon doen als BHV-er wanneer iemand een enkel verstuikt, of wanneer er brand uitbreekt. Tijdens de cursusdag eind september werd het ongemak van onze coronamaatregelen weer eens duidelijk. Hoe kun je verbandjes leren leggen als je op anderhalve meter afstand moet blijven? We leerden meteen ook hoe we in coronatijd iemand veilig konden helpen. Geen mond op mond beandeming, maar alleen hartmassage. De persoon zoveel mogelijk zelf laten doen, op afstand blijven. Handen desinfecteren. 

De coronabesmettingen liepen weer flink op. Mensen hielden zich niet meer strikt aan de maatregelen en gingen gewoon hun gang. Nieuwe maatregelen werden aangekondigd. Het mondkapje, het zo omstreden mondkapje, werd dringend geadviseerd in publieke binnenruimtes. Op 29 september had ik zelf voor het eerst in mijn leven zo'n ding op. Heel bizar. De Aziaten, die al jarenlang met die dingen rondlopen vanwege de luchtvervuiling daar, verklaarden we altijd voor lichtelijk hysterisch. Maar nu moesten we er zelf ook aan geloven. De wereld veranderde in rap tempo. De horeca moest om 22 uur dicht, thuiswerken werd weer de norm, testen bij klachten en amateursport werd aan banden gelegd: geen publiek welkom.

oktober - halve lockdown

Ik werd ziek en na een dagje twijfelen ging ik toch voor een coronatest. Het voelde als een gewone griep, maar ik kon het niet maken met deze klachten door te gaan en het risico te lopen anderen misschien toch te besmetten. Na twee dagen wachten was de opluchting van een negatieve test zo groot dat ik direct weer te werk ging. Wat dus tegenviel, want ik had wel de griep.

De besmettingscijfers bleven maar oplopen en het kabinet voelde zich genoodzaakt een halve lockdown af te kondigen. Niet hetzelfde als de intelligente van afgelopen voorjaar. Winkels mochten openblijven, net als scholen. Maar de horeca moest nu helemaal dicht omdat bezoekers want de 22-uur-sluiten zwaar misbruik hadden gemaakt. Dan iedereen op de blaren zitten, en alles dicht. Horeca boos. Thuis mochten nu nog maximaal 3 personen per dag op bezoek komen, en dus niet de verjaardagsshifts per dagdeel of zelfs per uur. De amateursportwedstrijden werden afgelast, trainingen mochten nog wel, maar in kleine groepjes op afstand en zonder publiek.

De herfstvakantie moest zoveel mogelijk thuis of in ieder geval in Nederland worden doorgebracht. Wat deed het Koningshuis? Die vlogen gezellig naar huis vakantoehuis in Griekenland, de ministers in verlegenheid achterlatend. Nee, dat kun je dus even niet doen als iedereen in lockdown verplicht thuiszit.

Terwijl ik op kantoor aan het werk was, werd voor de deur mijn geparkeerde auto aangereden. Fikse deuk! Gelukkig allemaal verzekeringswerk en geen letselschade, maar toch was het wel even schrikken. De auto van dochter had ook wat kuren en werd diverse keren nagekeken en gerepareerd. Uiteindelijk was de conclusie dat deze auto niet meer te redden was en er uitgekeken moest gaan worden naar een andere. Ook dat deed pijn, haar eerste auto'tje na een paar maanden al afgeschreven.

november - the end of Trump

De verkiezingen in Amerika beheersten het nieuws. Eerst omdat er bijna geen campagne gevoerd kon worden vanwege het coronavirus dat daar genadeloos hard toesloeg. Daarna vanwege een erg slecht debat tussen Trump en Biden waarbij ze totaal niet naar elkaar luisterden en de hele tijd door elkaar heen tetterden. Niet lang daarna vielen medewerkers van Trump bij bosjes om vanwege corona en uiteindelijk kreeg Trump het zelf ook. Waarna hij een experimentele mix aan medicijnen kreeg toegediend en wonderbaarlijk snel weer herstelde, maar er wel een bizar oranjekleurige gelaatskleur aan overhield. De verkiezingen zelf werden historisch om verschillende redenen. Er was een bizar hoge opkomst, er was vanwege corona enorm veel per post gestemd waardoor het tellen van de stemmen en de uitslag enorm lang op zich liet wachten. Biden won, maar Trump geloofde dat niet. Trump spande de ene rechtszaak na de andere aan, zijn aanhangers protesteerden massaal en geloofden dat er was gefraudeerd. Stemmen werden herteld en wederom was Biden de winnaar. Trump toonde zich een slecht verliezer en schopte om zich heen als een boos klein kind.

In Nederand kregen we een tijdelijke strengere lockdown van twee weken. Daarbij moesten de zwembaden, bioscopen, pretparken, dierentuinen dicht. Mensen luisterden slecht en organiseerden regelmatig illegale feestjes, zelfs op het plein voor het Buitenhof waar de lockdown werd aangekondigd. De viruswaanzinnigen prostesteerden nog steeds regelmatig, zo nu en dan vergezeld door boze boeren of boze horeca. Of boze sporters, of verdrietige cultuurmensen. Iedereen zat er doorheen en was bang voor z'n eigen broodvoorziening. Elke sector werd geraakt, op een paar na die juist profiteerden van de pandemie. Sommigen bleken creatieve ondernemers. Zo waren er horeca-ondernemers die in zorginstellingen aan het werk gingen en vrijwel elk restaurant ging maaltijden bezorgen.

Op de school van dochter werden leerkrachten en leerlingen ziek en werd het passen en meten met de bezettingen om alle klassen te voorzien van leerkrachten. De zus van mijn collega werd ziek, de broer van de baas werd enstig ziek en in het gezin van de vriendin van dochter werd iedereen ziek. Op kantoor begonnen de gevolgen van de crisis nu ook zichtbaar te worden. Diverse klanten konden al maanden hun werk niet of nauwelijks doen, waardoor er voor ons weinig meer te boekhouden was. Het werk was steeds sneller klaar.

Ik zocht weer de fysiotherapeut op, omdat ik steeds beroerder ging lopen en mijn onderrug en heup steeds meer pijn gingen doen. Zwemmen kon ik al een poosje niet meer omdat het zwembad gesloten was, maar wandelen kon ik nu niet meer vanwege de pijn. Yoga deed ik niet meer, en zo werd ik strammer en strammer. Via het internet kocht ik voor een prikkie een hometrainer om zo thuis, warm en droog, toch nog íets aan beweging te kunnen doen. Eind november gingen de zwembadenb gelukkig weer open en kon ik weer vrij en pijnloos bewegen.

De intocht van Sinterklaas kon niet doorgaan. Het Sinterklaasjournaal had een prachtig mooi alternatief bedacht, waarbij de Sint "thuiswerkte" en alle burgemeesters van Nederland bij hem langs kwamen met alle verlanglijstjes en tekeningen. De echte Sinterklaas overleed niet veel later aan de gevolgen van corona. Nederland huilde.

december - forumsoap

Midden in een serieuze pandemie en de aanloop naar de Nederlandse verkiezingen vond Forum voor Democratie het een goed idee om zichzelf op te blazen. In een week tijd rolde er elk uur weer een nieuw nieuwsfeitje over tafel, de soap was bijna niet bij te houden. Uiteindelijk bleef Thierry Baudet achter met een kwart van zijn eigenlijke achterban en is iedereen die kritiek op hem had vertrokken en is er wéér een nieuwe splinterpartij bijgekomen. Kansloos.

Aangezien Sinterklaas slechts sober gevierd kon worden, stond de kerstboom in menig huiskamer al begin december. Zo ook bij ons. De behoefte aan gezelligheid, iets leuks, was na 10 maanden pandemie en diverse lockdowns erg groot. Ondertussen wilden de besmettingscijfers, de ziekenhuisopnamen en de aantallen op de IC maar niet dalen en besloot het kabinet half december tot een harde lockdown die minimaal tot half januari 2021 van kracht zou blijven. Deze lockdown ging zelfs verder dan de intelligente lockdown van maart. De scholen gingen weer dicht, gelukkig was het bijna kerstvakantie. Alle winkels moesten dicht, de horeca moest dicht blijven. Sportscholen, zwembaden ed moesten na een paar weken open opnieuw dicht. De Hema en Action probeerden nog even open te blijven, maar moesten toch dicht. Zelfs de bouwmarkten en ook de theaters gingen dicht. Wie nog geen kerstboom had, had pech. Oja, en sinds 1 december werd het mondkapje verplicht in alle publieke binnenruimtes. Dus ineens werd het een soort van normaal dat iedereen in de supermarkt een mondkapje droeg.

Zelfs mijn geliefde Top 2000 zag er dit jaar anders uit. Het café was wel opgebouwd in Beeld en Geluid, maar er waren geen bezoekers. Althans, niet fysiek. In het café stonden tientallen beeldschermen waarop de mensen vanuit hun huis via zoom te zien waren. En die "bezoekers" waren een bezienswaardigheid op zich. In de loop van de Top 2000 week zagen we steeds gekker uitgedoste gezinnen dansen en gek doen, compleet met pruiken, speelgoedmicrofoons en de stofzuigerslang als luchtgitaar. Ik heb me kostelijk vermaakt! Corona was ook zichtbaar in de lijst zelf. Met een nieuwe nummer 1: Danny Vera met Roller Coaster, wat perfect weergaf hoe wij dit bizarre jaar beleefd hadden.

Midden in de harde lockdown kwam er goed én slecht nieuws. Het goede nieuws eerst: het eerste coronavaccin werd goedgekeurd door de EU en er kon gestart worden met vaccineren. Het slechte nieuws echter: in Londen is er een mutatie ontdenkt die nog veel besmettelijker blijkt dan de eerste. Een ook in Zuid Afrika is een (andere) mutatie gevonden.

Kerst werd dit jaar voor iedereen in kleine huiselijke kring. Samen met dochter maakte ik het gezellig, speelden we spelletjes, keken naar Legomasters en The Masked Singer op tv, belden met zoon en luisterden naar de Top 2000. Oud en nieuw met een vuurwerkverbod, hoe zou dat gaan? Het knalde evengoed best hard, maar het was wel sneller stil.

Op naar 2021

Waarin een pandemie nog lang niet voorbij is, een vaccin beschikbaar is maar of deze voldoende zal beschermen? En voor hoe lang en ook tegen mutaties? Waarin Biden de macht van Trump zal overnemen, maar zal Trump dat toestaan? Of zal Biden zijn inauguratie wel halen? Waarin Nederland naar de stembus gaat, zal Rutte opnieuw verkozen worden, of De Jonge afgereklend op zijn corona-aanpak? Waarin de Doe Maar tour alsnog aanvangt? Maar hoe dan? Lijf aan lijf? Iedereen verplicht gevaccineerd of negatief getest bij de ingang? Waarin één ding duidelijk is: ik ga in 2021 nog niet naar Indonesië. Wellicht in 2022, maar eerst moet dat corona weg zijn of in ieder geval ongevaarlijk.

We zullen zien wat 2021 zal brengen. Want wie had ooit in januari 2020 kunnen bedenken dat de hele wereld door corona gegrepen zou worden?

© Sanne 2021

 

 

08/01/2021 20:27

Reacties (2) 

1
14/01/2021 23:37
Nou! Het Corona-jaar in beeld, beleefd en geleden door Sanne.
Ik ben er helemaal stil van.
Ikzelf heb er weinig van gemerkt, behalve in de tijd dat ze de grens dichtgegooid hadden (ik woon er hemelsbreed 1 km vandaan en doe al mijn boodschappen daar). Voor de rest heb ik weinig menselijke contacten, en zolang er geen vossen, marters en egels met Corona rondlopen ben ik redelijk veilig.
Natuurlijk laat ik mij inenten, op mijn leeftijd (77) lijkt mij dat ook verstandig. Voor de rest ga ik alle zorgverleners uit volle overtuiging uit de weg. Al jaren, en met succes.
Wat ...
1
09/01/2021 16:52
Ik geniet altijd van je schrijven, al ben ik het lang niet altijd helemaal met je eens en nu ook niet ... maar dat doet er totaal niet toe. Ik weet dat we elkaar respecteren om wie we zijn. Dat Mark Rutte herkozen wordt ... dat is wel zeker hoor, want de VVD ligt wel zo ver voor in alle peilingen en Nederlandse peilingen zitten er nooit ver naast.
Verplicht vaccineren gaat niet gebeuren, dat kan grondwettelijk niet, maar ik snap niet dat mensen daar nog over twijfelen. Wie zich niet laat vaccineren moet later ook niet janken als hij/zij besmet raakt en ernstig ziek wordt. Die keuze moet ...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert