Ik ben Enim 30

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                            images?q=tbn:ANd9GcSQm6HF59vptUww3ZQJ8fD

Kapitein John was stijf en verschoof even op zijn stoel, 25 uur in een bus zitten is niet bepaald een pretje. Cambridge, Massachusetts ligt dan ook niet om de hoek van Dallas Texas en hij had er spijt van dat hij de Greyhoundbus genomen had.  Het was de goedkoopste manier van reizen geweest en dat merkte je ook wel.

'Harvard,' had luitenant Billy Joe gezegd, 'ligt in Cambridge, Massachusetts en onze sunny boy volgt daar een bachelor of arts programma.' 'Dat is niet wat je van een mogelijke toekomstige politicus zou verwachten,' dacht John de Enim, 'je zou meer politicologie verwachten of iets in die geest.'

'Hij heeft zijn connecties al,' antwoordde Billy Joe, 'van beide kanten van zijn familie wemelt het van de politici. Hij had een grootvader die congressman was, zijn vader was ambassadeur,  zijn opa was burgemeester van Boston, ik bedoel maar.' Kapitein John knikte, 'geboren met een gouden lepeltje in zijn mond,' meende hij, 'dan kan het eigenlijk niet fout gaan in je leven.'

'Hij had nooit de politiek in moeten gaan,' beaamde de wapenbroeder, 'dan had hij een fijn leven gehad zonder complicaties. Kijk, grijpen wij niet in dan wordt hij over een paar jaar vermoord in Dallas, wij gaan hem nu verwijderen in het algemeen belang.'

'Wat bezielt mensen,' dacht de kapitein, 'het was niet om geld, dat is duidelijk, het zal macht geweest zijn, mensen zijn verzot op lakens uit delen.'

                                 images?q=tbn:ANd9GcSQm6HF59vptUww3ZQJ8fD

'De volgende halte is het busstation van Hartford,' klonk de metalen stem uit de speaker boven de chauffeur. Het is onze overstap terminal op de kruising van de interstate 91 richting Windsor Locks,' hij hield even in en vervolgde toen,' zij die richting Worchester over highway 84 reizen naar Cambridge moeten hier overstappen.'

De Enims hoefden niet op bagage te wachten en stapten regelrecht naar de borden met vertrek tijden, toen de bus tot stilstand gekomen was. 'Hier staat die,' zei de kapitein, ' en hij wees met zijn vinger naar het mededelingen bord, lijn 13, naar Cambridge.'

'Hij gaat pas over anderhalf uur,' zei Billy Joe, 'er komt geen einde aan, wat zullen we doen buiten het benen strekken'?

'Wij zijn 25  uur op weg,' ik rammel,' antwoordde John de Enim, laten we Amerikaans doen,' en hij knikte met zijn hoofd naar de wachtruimte waar een hotdog car voor stond.

'Waarom heeft missiecontrole ons in Dallas gedumpt,' dacht John klagelijk, ' ik heb een blikken reet, terwijl 'onze vriend' in Harvard zit met een kunst studie.' Zijn wapenbroeder antwoordde direct, 'omdat hij daar in 1963 vermoord wordt.'  'Het is niet logisch,' vond kapitein John, 'dan heeft hij door zijn grote ego al die verkeerde beslissingen al genomen, want toen was hij al president'

                                   images?q=tbn:ANd9GcQ9MlyEx9bW6JBB-VudtLI

'Een slordigheidje misschien, van missiecontrol,' opperde zijn wapenbroeder, 'in de zee van tijd en gebeurtenissen die daaraan verbonden zijn, bestaan er facetten die met Kennedy te maken hebben, Dallas is er eentje van, maar dat is aan het einde van zijn loopbaan.'

'Daar ben je dan goed klaar mee,' zei John, 'wij zijn als wij in Cambridge uitstappen, 27 uur door elkaar geschud omdat iemand ver weg op het vluchtdek onzorgvuldig is geweest.'

'Heren,' vroeg de man achter de hotdog car, toen zij het uithangbord bestudeerden, 'wat zal het wezen?' 'Twee hotdogs,' zei kapitein John gedecideerd, 'en twee cokes.' 'Met mosterd,' vroeg de man met het witte jasje achter de bakplaat. 'en Ketchup,' vulde de luitenant aan.'

'Weet je,' dacht Billy Joe, 'het heeft geen zin om je af te vragen waarom missicontrole iets doet, wij zijn de uitvoerders, meer niet, van wat zij ook bedenken.'

'Dat is dan 26 cent,' voor beiden,' zei de man die de broodjes op een servet legde en er twee flesjes coke naast zette. 'Prijzen uit 1937,' dacht John. 'Andere tijden, andere prijzen.' Hij diepte 3 dimes op uit zijn portemonnaie, ' laat het wisselgeld maar zitten,' zei hij terwijl hij het op de toonbank legde.

'Laten we daar heen gaan,' stelde kapitein John voor en hij wees met zijn hoofd een bankje aan het einde van de bushaltes aan. 'Kunnen we rustig eten en een plan trekken.'

Zo liepen de twee Texase Enims richting bankje met hotdogs die toen nog van echt vlees gemaakt werden.

lees ook 31

San Daniel 2020.

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

 

30/12/2020 06:26

Reacties (2) 

30/12/2020 09:56
Vooral die laatste zin...dat kan alleen maar iemand opmerken die de laatste tijd ook hotdogs gegeten heeft.
;-)
1
30/12/2020 13:48
Ha ha geweldig.. je bent analytisch en observant (Enim?)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert