Inuit sprookje – De Vogelvrouw

Door ZiaRia gepubliceerd in Mythen sagen en legenden

Itajung was lid van een Inuit-stam in het noorden van Canada. Het was zomer en hij was op zoek naar een vrouw, maar zijn uitverkorene wilde niet met hem trouwen. Boos besloot Itajung zijn heil daarom elders te zoeken. Hij verliet zijn stam en liep dagen door het binnenland, in voor hem onbekend terrein, ervan overtuigd dat hij wel een nederzetting zou tegenkomen.

951847fe9bd615d6c09fc83b9cf1feca_medium.In plaats daarvan kwam hij na een week bij een groot meer. Onder de struiken op de kade stond een rij mooie bontlaarzen. Itajung pakte één paar weg en verborg zich wat verder weg in het struikgewas, benieuwd wat er zou gebeuren. Na enige tijd kwam een groep ganzen uit het water naar de oever. Zij stapten in de laarzen, die zich magisch om hun poten wikkelden, en vlogen vervolgens weg. Maar één gans raakte in paniek. “Mijn laarzen! Waar zijn mijn laarzen?”

Ik heb je laarzen”, sprak Itajung. “Geef ze alsjeblieft terug, dan kan ik vertrekken!” gakte de gans. “Nee”, zei Itajung, die doorhad dat de gans meer was dan alleen een vogel. “Je krijgt je laarzen terug als je belooft mijn vrouw te worden”, zei hij toen. “Dat kan ik niet doen”, zei de gans geschrokken. “Dan niet”, was Itajungs antwoord. Hij stopte de laarzen in zijn ransel en draaide zich om om weg te lopen. “Stop!” riep de gans vertwijfeld. “Goed. Ik heb mijn laarzen nodig. Ik zal doen wat je vraagt”.

Itajung zette de laarzen voor de gans neer, die er vervolgens met beide poten in stapte. Op slag veranderde de vogel in een mooie jonge vrouw. Zwijgend sjokte ze achter Itajung aan, die daarop koers zette naar de kust.

1e83059be4a8651a59e6c6755a4cc6e3_medium.Na enkele weken lopen kwamen ze eindelijk aan in een dorp van walvisjagers. Itajung sloot zich aan bij de stam en bouwde een mooie hut voor zijn vrouw.

Een aantal jaren gingen voorbij. Het stel had inmiddels een zoon gekregen en Itajung was een gerespecteerd walvisjager in de gemeenschap geworden.

Zijn vrouw weigerde echter om met de andere vrouwen deel te nemen aan de slacht en verwerking van walvisvlees en walvisvet. ec4e1b934249f06972a78e1fd5fcc777_medium.Ook at zij niets van hetgeen Itajung ving. “Nee”, had zij eens op Itanjungs vraag geantwoord, “Mijn voedsel komt niet uit de zee. Ik voed mij alleen met groen, vruchten en zaden van het land”. Tot zijn verdriet zag Itajung dat hun jonge zoon precies hetzelfde deed; hij at met zijn moeder mee en proefde nooit van zijn vaders visvangst.

Wel was zijn vrouw vaak met hun zoon op het strand te vinden, waar zij vogelveren placht te verzamelen. Op een dag in de herfst vond ze er diverse en raakte opgetogen. Ze pakte haar verenverzameling en legde ze bij haar zoon en zichzelf tussen de vingers. Als bij toverslag veranderden beiden in ganzen en vlogen al gakkend weg.

088e22842669371e92d6b1e12b8260dd_medium.Itajung werd door enkele kinderen van de stam gewaarschuwd. “Itajung!” riepen ze, “Je vrouw en je zoon zijn ganzen geworden en weggevlogen!” Vertwijfeld keek hij naar de hemel, waar in de verte nog twee stipjes zichtbaar waren. Het verdroot hem zeer, want hij was op beiden zeer gesteld geraakt. Itajung besloot naar zijn vrouw en zoon te gaan zoeken. Met een volgepakt ransel vertrok hij in de richting, die de vogels hadden genomen, de binnenlanden in.

704d68c5ae121cfb7ebb3079c4524357_medium.Na enkele maanden trekken, kwam hij bij een snelstromende rivier, waar een man met een bijl houtsplinters van een boomstam hakte. De houtsplinters vielen allemaal in de rivier, waar ze wonderbaarlijk genoeg veranderden in zalm.

Itajung, die de man van achteren naderde, schrok hevig, toen hij zag dat de man doorzichtig was; hij kon dwars door de rug van de man heenkijken. Net zo stil als hij gekomen was, keerde hij op zijn schreden terug. Maar hij wilde weten of de man misschien zijn vrouw had gezien en daarom moest hij hem toch aanspreken. Met een omtrekkende beweging liep Itajung naar de man toe, zodat hij hem van voren naderde. Er was nu niets vreemds aan de man te zien.

Gegroet”, zei Itajung, “Mag ik wat vragen? Hebt u soms twee ganzen het binnenland in zien vliegen?” De man, die Kleine Zalm heette, keek argwanend op. “Van welke richting ben je gekomen?” vroeg hij. Itajung wees achter zich. “Ik ben van daaruit gekomen”.

2e4afa4612e4558b074326b778135529_medium.Hm, dat is maar goed. Als je me van achteren had benaderd, had ik je moeten doden”, zei Kleine Zalm. “Waarom ben je op zoek naar twee ganzen?” En Itajung vertelde hem het verhaal hoe hij aan zijn vrouw gekomen was. “Hm, een Vogelvrouw blijft nu eenmaal niet voor eeuwig”, zei Kleine Zalm. “Maar ik heb enkele maanden geleden twee ganzen zien vliegen naar een eiland in het meer, hier zo’n twee dagen lopen vandaan. Daar heeft zij ongetwijfeld een nieuwe echtgenoot gevonden”.

Aan de ene kant blij dat hij de verblijfplaats van zijn vrouw en zoon waarschijnlijk had gevonden, was Itajung aan de andere kant bedroefd. “Een nieuwe echtgenoot? En hoe moet ik ze bereiken? Ik kan nooit zwemmend naar dat eiland komen, want het water is veel te koud”.

Kleine Zalm dacht even na. “Hm”, zei hij, “Ik weet daar wel wat op. Kom, we lopen eerst samen naar het meer toe, ik moet daar toch in de buurt zijn”. En zo trokken de twee een aantal dagen samen door het koude landschap.

21bc855f414f684facea330506c8a855_medium.Eenmaal bij het meer aangekomen, pakte Kleine Zalm een visgraat uit zijn ransel. “Kijk”, zei hij, “Dit is de ruggengraat van een grote zalm. In het water zal deze veranderen in een kajak en je naar het eiland brengen. Er is één voorwaarde: je moet de hele tijd je ogen gesloten houden. Zodra je je ogen opent, zal de kajak omslaan.”

Itajung deed wat hem gezegd was en al spoedig gleed hij in de kajak over het gladde water van het meer. Toen hij – nieuwsgierig geworden – toch zijn ogen een heel klein beetje opende, begon de kajak gevaarlijk te schudden. Itajung klemde daarop zijn ogen weer stijf dicht, totdat de kajak op het eiland aan de grond liep.

Op het eiland zag hij in de verte een hut staan, waar zijn zoon buiten aan het spelen was. Verheugd haastte Itajung er naar toe.

Zijn zoon herkende hem en riep “Moeder! Vader is hier en komt naar onze hut toe”. De vrouw was aan het vegen. “Ga spelen, jongen. Je vader weet niet waar we zijn en is ver weg”. “Nee Moeder, Vader is hier en komt er aan”, sprak de jongen dringend. De vrouw keek op en warempel: daar kwam Itajung hijgend en bezweet van het haasten in zicht.

1e438d1e7c056b70e36f9469761842ae_medium.De vrouw maakte een gakkend geluid, waarop een man uit de hut kwam met een grote zak in zijn hand.

Vrouw!” riep Itajung, “Waarom heb je mij verlaten? Waarom ontzeg je mij mijn zoon? En waarom heb je al weer een nieuwe echtgenoot?”

Stop!” riep de vrouw en Itajung bleef van schrik op enige afstand staan. “Dit is mijn echtgenoot van voordat je mijn laarzen stal en me dwong je vrouw te worden”, antwoordde de vrouw. “Toen ik eindelijk genoeg veren had gevonden en verzameld, kon ik gelukkig weer naar hem terug. En onze zoon heeft meer van mij dan van jou; bij jou leven kon hij niet, dus nam ik hem mee.”

eb686e9ee86ece910091846eb3140494_medium.Voordat Itajung iets kon zeggen, greep de man in de grote zak en haalde er enkele handenvol veren uit, die hij snel tussen de vingers van zijn vrouw, Itajungs zoon en zichzelf legde. Onmiddellijk veranderden de drie in ganzen en al gakkend vlogen ze weg. Itajung zag geen van hen ooit nog terug, want zo gaat het nu eenmaal in relaties met een Vogelvrouw.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2020) Foto's: Google.com, Pinterest.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens op:

https://ziariasblog.wordpress.com/mythen-sagen-en-legenden/

https://ziariasblog.wordpress.com/sprookjes-en-verhalen/

 

 

20/12/2020 05:33

Reacties (6) 

1
20/12/2020 08:05
Prachtig, vogels die in mensen kunnen veranderen en vice vesa via magische laarzen. Mooi sprookje!
1
20/12/2020 08:02
Heel apart, dit Noord-Amerikaanse sprookje. Bijzonder zo'n inkijkje in een voor ons totaal andere cultuur.
1
20/12/2020 07:53
Inuit zijn toch eskimo's? Nog niet eerder een sprookje van gelezen. Leuk verhaal!
1
20/12/2020 07:57
Ja, in principe wordt hetzelfde volk er mee bedoeld. Maar het volk zelf geeft de voorkeur aan 'Inuit'. Als verklaring vond ik op het internet deze:
“Eskimo” has been considered a derogatory term as it was thought to mean “eater of raw meat” while “Inuit” translates to “the people”. The latter being a more acceptable term. ... “Eskimo” was commonly used up until the 1990's, the moment in which the word “Inuit” became more common.
1
20/12/2020 06:24
Heerlijk verhaal!
Ik heb net vanmiddag een documentaire gezien op Arte TV: over de mythes van de Inuit.
Soms wel bizar voor ons Westerlingen. Over robben, walvissen en andere dieren.
De ganzenvrouw kwam er niet in voor, helaas.
Maar de eenheid met de natuur en de band tussen mensen en dieren was heel sterk. Vooral het wederzijds respect: dat was indrukwekkend.
1
20/12/2020 07:50
Wat leuk! Deze vertelling komt - voor zover ik weet - van meer in het binnenland wonende Inuit en is misschien niet zo bekend als sommige andere. Ik vond het een prachtige magische mythe toen ik het verhaal voor de eerste keer las en wilde dit gewoon graag delen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert