x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

1977 De kibboets

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Op 25 februari 1977 kreeg ik Klein Verlof in afwachting van Groot Verlof. Dat betekende dat mijn diensttijd erop zat. Ik had mijn gasmasker en mijn wapen, een Uzi, ingeleverd en was vrij om te gaan en te staan waar ik wilde. Op 4 april van dat jaar vloog ik met een Boeing 747 naar Israël. Ik kan mij de warmte, de liefde en de zoete geur van vliegveld Ben Goerion nog goed herinneren. Het was een droom waar ik instapte. 

Met een rammelend busje scheurden Michael en Israel, twee jongens van onze kibboets, de Nederlandse vrijwilligers de stad uit, het land door, de zuidelijke woestijn in. Vlak bij de grens met de bezette gebieden lag onze bestemming, kibboets Lahav, pal naast de archeologische opgravingen van Lahav Digit, vlak bij Dvira en iets ten Noorden van de grote stad Beersheva, 3.358 km ver weg van Nederland, maar dat wist ik op dat moment allemaal niet. 

We reden de kibboets binnen, stapten uit het busje, werden ontvangen in de eetzaal en kregen werkkleren, schoenen, een rondleiding en een bed in een te delen kamer in de huisjes voor de vrijwilligers. Ik maakte kennis met mijn kamergenoot Jon uit Londen en met Stine uit Kopenhagen en met de andere Nederlanders. We stonden onwennig te praten in de hitte en gingen uiteindelijk eerst maar eens samen naar de pool, het zwembad. Alles kreeg in die tijd een Engelse naam: the pool, the bomb shelter, parties, the dining room, the volunteers, the kibbutzniks, the sabbath evening, the war and Peace Now. En we groetten elkaar in het Ivriet: booker tov, erev tov, sabbath shalom, manishma, besedder, toda raba.

Het was een mooie tijd, een waterscheiding tussen mijn tijd als scholier en militair en mijn tijd als zelfstandig student en werkende Nederlander. Alles stond opeens in een ander daglicht. Na vier maanden vroegen ze of ik in de kibboets wilde blijven, voor een jaar of voorgoed, maar ik durfde het niet. Ik was nog nooit zo gelukkig en op mijn plaats geweest als hier in de kibboets, maar mijn studie psychologie en mijn kamer in Leiden wachtten en ik had eenvoudig niet de moed om het roer om te gooien, mij te laten besnijden en definitief te kiezen voor Israël en ook durfde ik niet te kiezen voor een grote liefde in Denemarken. 

In augustus van dat jaar vloog ik heet en bezield terug naar een land dat ik daarvoor nog nooit zo groen gezien had, naar wat ik dacht dat mijn eigen leven was, nog geen idee hebbend van het idee dat mijn eigen leven niet klaarligt maar precies dat is wat ik er zelf van maak. Ik heb jaren nodig gehad om dat te ontdekken en toe te laten en nog steeds leef ik te vaak een leven wat anderen graag zien in plaats van dat ik consequent, wat een kutwoord, kies voor dat waar mijn hart van opengaat.

Ate Vegter, 23 november 2020

Ik herinner me…

www.atevegter.wordpress.com/977

 

23/11/2020 08:39

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert