Ik ga lekker maf schrijven ...

Door Candice gepubliceerd in Canny is soms maf

Ik ga gewoon lekker maf schrijven …

De reden waarom dit een heel dom, nutteloos en maf artikel gaat worden is omdat ik dus even niet weet hoe te zijn en wat te voelen. Eergisteravond is mijn vriendin (mijn bazin, mijn werkster) overleden op 66 jarige leeftijd aan dat kut virus en een paar maandjes terug verloor een ander iemand die mij zeer dierbaar was de strijd met dat kut virus en dat was mijn accountant.

Zij – mijn werkster – werkte al 11 jaar voor mij (in vaste dienst) en die accountant was sinds 2007 mijn accountant. Ze behoorden tot het zeer kleine groepje mensen waar ik iets voor voel. Buiten deze twee mensen om … misschien hooguit nog een handjevol mensen. Uiteraard valt daar niks onder wat tot familie hoort. Daar voel ik minder voor dan voor een lege fles Sinas. Maar ik heb echt geen idee wat ik nu moet voelen. Ja verdriet, maar ik vind doodgaan dus niet iets om verdrietig over te zijn. Ik vind het een verlossing van het door niemand gekozen leven, want geen enkel mens dat leeft (of ooit geleefd heeft) is dus ooit gevraagd of hij/zij gemaakt wilde worden. Dat is gewoon een feit.

Maar goed … van de week is de begrafenis en haar familie weet al dat ik niet kom, want Canny gaat echt nooit naar begrafenissen, bruiloften, verjaardagen, feestjes en partijtjes toe of naar een religieus gebouwtje. En ook in haar geval niet. Maar ik weet echt niet hoe ik me moet voelen. Ik mis haar, maar gun haar de eeuwige rust en natuurlijk vind ik het tragisch voor haar nabestaanden, maar ja daar moeten ze maar mee om leren te gaan.

Maar toch weet ik gewoon even niet hoe ik me nu moet voelen en dus ga ik maar maf schrijven!

De strijd tussen een voor-en achterwiel van een fiets:

Als je veel fietst, zoals mij dus, dan ben je bekend met het fenomeen lekke band, mij is dat de laatste 5 jaar al een keer of 12 (denk ik) overkomen. Zelf kan ik geen banden plakken en dus zet ik mijn fiets dan ergens neer (op slot) en breng de sleutel naar de fietsenmaker bij mij in Doorn, deze man is best blij met mij, want ik bezorg ze erg veel werk) en dan halen ze mijn fiets op en plakken de band en doen er dan ook standaard een nieuwe buitenband om. Dat is op mijn eigen verzoek. Maar mij is wel iets opgevallen en dat is dat het altijd mijn achterband is. De laatste keer dat ik een lekke voorband had, is volgens mij dus ergens in de vorige eeuw geweest. En het valt me op dat het voorwiel een dubieuze rol speelt bij de lekke band die het achterwiel dan krijgt. Ze mogen elkaar niet. De wielen van mijn mountainbike zijn best goede vriendjes (ze geven geen gezeik), van mijn racefiets accepteren elkaar, maar zonder een enkel woord met elkaar te wisselen, maar de twee wielen van mijn opoefiets die hebben gewoon oorlog met elkaar. Het is ook echt altijd de achterband van dat achterwiel. Bij mijn mountainbike en mijn racefiets heb ik zelden een lekke band. Als die wat mankeren komt het doordat ik ze afgebeuld heb in de bossen of onderweg en bij mijn racefiets is dat onderweg, want als ik fiets - hard of rustig - dan kijk ik meer om me heen dan voor me uit. En zeker als het helder en donker is, dan kijk ik zo’n beetje de hele tijd naar boven om met de sterren te kletsen (dat doe ik dus echt) en dan knal ik wel eens tegen een paaltje of een bushokje op en ik ben ook al eens tegen een boom geknald en ben ook al eens in een sloot beland. Maar ... dat geeft niet, dat hoort bij het fietsen is mijn fietscredo. Het is mijn leven maar en dat vind ik totaal niet van belang. Ik behoor tot de miljarden mensen die dus ook nooit gevraagd is of ik wel wilde worden gemaakt. Mijn antwoord zou dan gegarandeerd NEE zijn geweest.

Maar goed, het voor- en achterwiel van mijn opoefiets hebben oorlog met elkaar en dat merk ik dus aan alles en dus ook aan het aantal lekke banden.

Waar het voorwiel altijd heerlijk ontspannen en zeer arrogant als eerste ergens komt en vrij is van tandwielen en ketting en andere onzin, heeft het achterwiel een beste berg werk te verzetten en moet heel wat rotzooi meezeulen. Tandwielen, ketting en wat daar allemaal nog meer bijhoort. En als het voorwiel ergens onderweg wat glas ziet liggen, dan zegt ze niks … dan floept het kut kreng er op het laatste moment omheen, waardoor het achterwiel dat glas nooit meer kan ontwijken en dus een lekke band krijgt. En dan moet je dat voorwiel eens te keer horen gaan. Ze scheld dat arme achterwiel dan echt totaal kapot en ik bemoei me er niet mee, ik ben dan druk met kijken waar ik de fiets het beste neer kan gaan zetten. Nou is het achterwiel best wel een hele sterke vent, maar het is een watje die alles maar accepteert zonder ooit eens zijn bekkie open te trekken tegen dat kreng wat hem dus telkens een lekke band blijft bezorgen. Ik overweeg om een notaris in te huren om hun samenlevingscontract subiet te laten beëindigen, want dit gaat zo niet langer. Elke keer heb ik dat gezeik door hun geruzie en dan kan ik een eind lopen (ben dol op lopen, maar dan wel als ik van plan ben om te gaan wandelen of joggen, maar dus niet als ik in Bunnik mijn fiets achter moet laten en dan 5 kilometer heb te lopen naar Utrecht. Of … en wat dus ook al eens gebeurd is. Mijn fiets halverwege Bunnik en Zeist achterlaten en vanaf daar dan te gaan zoeken naar een bushalte en die de kant die ik op wil gaan op blijkt te gaan. Een taxi bellen kan ook, maar ik heb nooit een mobiel bij mij als ik naar buiten ga. Dus die optie valt af. Los van het feit dat ik dus geen nummer van een taxicentrale zou weten en ik moet geen internet op een mobiel, want hallo een mobiel is om mee te bellen en meer niet.

Vandaar dus dat ik het samenlevingscontract tussen die twee officieel wil laten beëindigen zodat ik dan óf een voorwiel kan nemen waar mijn achterwiel mee op kan schieten óf een achterwiel neem waar het voorwiel bang voor is (of verliefd op kan worden ….. alhoewel ik maar weinig zin heb om onderweg mee te maken dat ze met elkaar gaan staan ‘vrijen’ om het netjes uit te drukken).

*Candice*

22/11/2020 14:54

Reacties (4) 

1
23/11/2020 11:54
Raar hè, als je mensen verliest. Het is lastig te weten wat je moet voelen.
23/11/2020 23:24
Mee eens en helemaal omdat ik de dood niet tragisch vind, maar als ik de dochters en de man van haar zie ... dan hebben ze het niet heel best, maar ik stuur een prachtig boeket, want dat vind ik dus wel zo netjes om te doen.
1
22/11/2020 23:08
Je kunt toch wel een krans of een bloemstuk sturen naar het adres van je werkster?

Wat je fiets betreft: volgens mij zijn er ook banden zonder binnenband.
1
23/11/2020 05:43
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Dat doe ik uiteraard wel.

Heb ik over gehoord, maar lekke banden horen erbij.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert