Pittige pindakaas

Door Luukwijmans gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

OP WEG NAAR HET EINDE MET PITTIGE PINDAKAAS

Hij ging hard achteruit. Spierziekte ALS kent geen mededogen. Bewegen ging niet meer. Zijn spraak werd snel minder. Hij lag in het dr. Sarphati-huis. Voor Amsterdammers heette het nog gewoon “De Roeterstraat”. Ze had een zwak voor hem. Dat heb je met patiënten, de één raakt je meer dan de ander. Hij was haar favoriet. Zo’n typische “Indischman”. Een softie die dankbaar glimlachte als je naar zijn brokkelverhaal luisterde.

 Hij was veel te dik geworden. Ze had wel begrepen, dat hij heel actief was geweest. Als politieagent was hij opgeklommen bij de recherche in Amsterdam. Dat is geen kattenpis. Zijn einde was nabij. En daarvan was hij zich bewust. Of hij nog iets speciaals wilde, vroeg ze. Eerst verstond ze hem niet. Maar hij fleurde helemaal op, kreeg rode wangen, toen ze begreep, dat hij Blauwwit mompelde. Voetbalclub op Sportpark Nieuw Sloten  in Amsterdam Nieuw West waar hij gewoond had in de muziekbuurt voordat hij in het verpleeghuis werd opgenomen. Toevallig de wijk waar ook wij  woonden. “Komt goed man, komt goed”, sprak ze hem toe. Maar ze had er niet aan gedacht, dat het zomerstop was, dat het seizoen er op zat. Ik sloeg na haar verhaal  het buurtblaadje open en wat stond er? Oefenwedstrijd. Blauwwit-Ajax. Aanstaande zaterdag 16uur. Het regelen van een speciale rolstoeltaxi had veel voeten in de aarde. Extra dingen voor patiënten had men ook in deze inrichting een broertje dood aan. Maar uiteindelijk arriveerde hij glimlachend in lig-zit rolstoel op onze zonovergoten patio. Op weg naar het sportpark, zijn bijna lamme hand vanuit de rolstoel rustend op de herderskop, wilde hij naar Dirk van den Broek op het plein, waar hij zo lang boodschappen had gedaan. Hij ging voor pittige pindakaas. Surinaamse. Op het sportpark werd hij meteen omringd door vaste clubgangers. Een vrouw beroerde zijn wang en wiste zijn tranen. Zijn wagentje werd naast de dug-out gezet. Hij lag vlak naast Ajax-trainer Ronald Koeman die zich vooral bezig hield met de nieuwe Belgische spits. Toen het laatste fluitsignaal had geklonken, sprong Koeman op, wilde weglopen, maar keek ineens in zijn gezicht. Hij boog zich voorover en ze spraken niet verstaanbare woorden. Toen de broeder hem ophaalde was hij in slaap gevallen met het rode plastic tasje op zijn buik met daarin de pot pittige pindakaas. Met een glimlach op zijn gezicht, toen we hem Vaarwel wensten. Maar dat kan ook verbeelding zijn geweest.

 

Luuk Wijmans 14-8-19 (13-11-20)

        

  

13/11/2020 04:47

Reacties (2) 

1
04/12/2020 11:08
Een heel erg leuk en lief verhaal met een verdrietig tintje. Heb het heel erg graag gelezen!
13/11/2020 17:28
Heel leuk en lief verhaal. Graag gelezen!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert