Ik ben Enim part 15

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                          cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

'Het gaat om waarnemen en reageren,' dacht de levensbroeder 'en tussen de waarneming en het reageren zit de herkenning.' Ondertussen werd ik naar een capsule geleid en ik volgde gedwee, ik had begrepen toen mijn collega verstoft werd in de ontsluitingscursus dat het belangrijk was om het eigen ego even een op de plaats rust te geven. 'Dat is een goede kerngedachte,' sprak de innerlijke stem van de levensbroeder in mijn hoofd, 'berusting hoort bij groei. Er is geen progressie mogelijk zonder berusting in de situatie  die je omringt.'

Wij hadden ondertussen het platform bereikt waar een drietal capsules opgesteld stonden, van de dichtsbijzijnde stond de koepel open. In twee rustsstoelen lagen iets meer naar de zijkant twee lichamen met bedraadde helmen, zij zagen er levensloos uit. Een schermpje naast hen toonde een grafiek die een rechte lijn geworden was en een buis verdween in hun mond.

De twee andere vaartuigen hadden de koepel gesloten en een blauwe vonkenregen speelde knetterend zijn weg zoekend langs het vaartuig. 'Die gaan warp speed,' luidde de innerlijk stem van de levensbroeder.

'Is dat snel,' wilde ik weten? 'Ongeveer 299,792 kilometers per second,' kwam in mijn hoofd op.' 'Allemachtig,' dacht ik terug, 'is dat werkelijk mogelijk'? 'Twijfel geen seconde, aan waarheden,' kwam de bestraffende gedachte van de levensbroeder en hij leidde mij naar de stoel die naast mijn vaartuig stond 'Nu ga je rustig liggen en je zet je je helm op, en laat gewoon op je afkomen wat nodig is' was de volgende gedachte die mij bereikte.

                                            cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

'Zijn zij dood,' vroeg ik terwijl ik naar de twee andere gehelmde figuren keek. 'Dood, dood' klonk de innerlijke stem van mijn begeleider, op een manier alsof ik een dom kind was die niets begreep. 'Zij zitten hier want niemand overleeft lichtsnelheid,' klonk de uitleg, maar je moet ruimte wel overbruggen dus als je zonder gedachten, dood, noemt, dan kun je stellen dat zij nu dood zijn. Maar alles is omkeerbaar, het hangt af van reactie vermogen en herkenning, altijd.'

'Overbruggen zij de ruimte terwijl zij hier liggen,' vroeg ik mij af. 'Wie anders,' klonk mijn begeleider. 'Kijk,' dacht hij vervolgens, en hij knikte met zijn hoofd naar het verste vaartuig dat nu een paarse vonken regen om zich heen verspreidde. 'Die gaat nu op Warp speed 2. Dat is bijzonder goed te noemen, die gaat terug komen.'

Ik durfde het haast niet te denken, maar gedachten waren openbaar goed geworden. 'Die andere blijft dood,' deelde mijn begeleider mee. Hij liep nadat hij dat gedacht had, naar de figuur het dichtsbij mij en zette zijn schermpje uit. De vonkenregen stopte nu bij het middelste voertuig en de koepel gleed zoefend omhoog, het toestel was leeg zover ik zien kon.

'Gedachten hebben geen gewicht,' ontving ik, 'en we spreken over schijnwerelden en virtuele werkelijkheid.

                                             258px-WarpTrails001.gif

'Zij sturen met hun gedachten,' drong het tot mij door, ' zij zijn hier maar sturen met hun gedachten en ineens kwam een oud bijbelse tekst omhoog borrelen, het waren de eerste woorden uit de bijbel die de totstandkoming van de aarde verklaarde.

'De aarde nu was woest en ledig, en duisternis lag op de vloed, en de Geest zweefde over de wateren.' 'De geest zou toch niet een Enim geweest zijn' en ik besefte het antwoord voor mijn begeleider mij dat toe dacht. 'Wie anders dan een zoon van Ra,' klonk het schamper in mijn hoofd. Maar ik had het al vermoed, de gedachten van een Enim, die zelf aan een schermpje hing, hadden in een capsule in virtuele tijd gezweefd boven de wateren.

'Je begint je training altijd met zweven, weet je,' hoorde ik mijn levensbroeder denken, daar past warp speed niet bij, daarna komt de waarneming, de herkenning en het reageren.'

'Heb ik een keus,' vroeg ik in gedachten terwijl mijn helm werd aangesloten op het schermpje? 'Geen enkele,' klonk een tegen gedachte.

Ik voelde mij wegglijden en toen mijn ego, mijn gedachten en wat daar ook bijhoorde langzaam naar de geopende capsule dreven, zag ik nog net dat één van de piloten, diegene die warpspeed 2 niet gehaald had, verstofte en wegwaaide, meegevoerd door een onzichtbare wind. 'Men meent wat men zegt hier,' was mijn laaste buiten capsule gedachte. Toen sloot de koepel zich boven mijn aanwezigheid.

San Daniel 2020

lees ook deel 16

andingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

 

10/11/2020 06:34

Reacties (2) 

2
11/11/2020 00:51
Hoe begon het ook weer?
Even een kop koffie pakken op een terrasje...
Mooi!
Je bent weer terug zie ik. De reis is kennelijk gelukt, zonder quarantaine.
1
11/11/2020 06:38
alive and kicking
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert