Mijn eerste bezoek aan Israël:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn eerste bezoek aan Israël:

Ik ben dus geproduceerd in Holon (spreek uit als Cho-lon) even ten zuiden van Tel Aviv waar die vrouw – die zich mijn ‘moeder’ durfde en mocht noemen – het enige goede uit haar leven deed, door er met de beste vriend (en die ik daarna onterecht Ome Avi noemde i.p.v. Pa) van die vent van haar in bed dook. Maar van dat kan ik me niks herinneren, want ik bevond me dus op dat moment (en echt geen idee hoe dat precies zit) volgens mij ergens in haar vagina en tegen mijn zin in wachtend op een lift naar een andere plek (de baarmoeder als ik het goed heb) waar ik daarna nog eens een tijdje moest wachten (negen maanden) tot ze mij er tegen mijn zin in op 25 december 1959 uit die baarmoeder trokken. Maar dat is allemaal biologie en dus niet aan mijn hersens besteed.

Mijn eerste bezoek aan Israël:

Het was ergens in dit blok, waar precies dat weet ik niet meer.

In augustus 1971 – toen ik dus 11 jaar was gingen wij (die twee ‘ouders’ , mijn broer, twee zusjes en ik op vakantie naar het land van mijn echte vader en van mijn hart Israël en we zaten in Tel Aviv in een hotel (geen idee meer welke) en die zomer was voor mij de eerste keer dat ik ook in Jeruzalem zou komen en dus ook in de Oude Stad die toen weer sinds vier jaar behoorde tot het volk die deze stad drieduizend jaar voor Christus hadden gesticht, toen er van moslims, palestijnen en Christenen nog geen sprake was. Heel Jeruzalem was weer van haar rechtmatige eigenaars, de Joden!

Het was voor mij ook mijn eerste bezoek aan Hakotel hama'aravi (door mensen die het niet totaal niet snappen Klaagmuur genoemd), maar wel van een afstand. Maar ik vond het heel indrukwekkend en in dat jaar kwam ik ook voor het eerst in de stad waar ik zonder meer ook echt verliefd op ben geworden Haifa. Tevens gingen wij naar Kafarnaüm ten noorden van het Meer van Galilea, waar Jezus dus over het water gelopen zou hebben en wat ik dus betwijfel, want ik heb het daar ook geprobeerd en óf ik ben geen Godheid (dat klopt, want er bestaan geen Goden et cetera) of ik was te zwaar en waar ik echt nooit zwaar ben geweest, om niet door het water heen te zakken.

https://tallsay.com/page/4294998605/het-meer-van-galilea-tiberias

We zijn toen ook door de Negev gereden richting Eilat en op nog veel meer plekken geweest en van al mijn vele bezoeken aan Israël, was dit zo’n beetje mijn enige vakantie in Israël.

In Jeruzalem liep ik destijds dus ook voor het eerst door Via Dolorosa en alhoewel die straat al een aantal keer is verbeterd, vanwege haar ouderdom, is en blijft het – en zelfs voor een totale ongelovige als mij – bijzonder om daar te lopen. Puur omdat je weet dat Jezus daar zijn lijdensweg liep.

Het Israël van 1971 valt op veel plekken niet meer te vergelijken met het Israël van 2020 (ben er al een paar jaar niet meer geweest), maar de historische oudheid van dat magistrale mooie land voel je echt overal waar je komt. Of je nu bij Fort Massada bent, in de Oude Stad van Jeruzalem, In Haifa, in de Negev, in Yehoram, Dimona of Khirbet Qeiyafa … overal voel en onderga je de oudheid tot in je poriën.

https://tallsay.com/page/4294993762/khirbet-qeiyafa-israel-david-versus-goliath

De oudste Joodse stad Hebron heb ik ook nog bezocht, maar niet in 1971. Dat was veel later en dat was best wel vrij spannend, want ik ging samen met een paar Israëlische vrienden (allemaal verkleed als een moslim) in een auto naar Hebron …. en dan rij je door een gebied waar Joden beter niet zonder iets van bescherming kunnen rijden, want de 'mensen' die in dat gebied wonen kunnen wel eens het idee krijgen om je te stenigen of om je te ontkleden en als een dolle hond op te jagen of wat dan ook. Maar hallo, als je leeft … dan moet je ook echt leven ook!

https://tallsay.com/page/4294999805/hebron-de-oudste-joodse-stad

Mijn meest dramatische bezoek was in 2003 vanwege een aanslag die ik mocht meemaken op French Hill in Jeruzalem.

https://tallsay.com/page/4294976393/18-mei-2003-french-hill-jerusalem

Mijn meest bijzondere bezoek was echter toen ik in december 1990 hals over kop naar Israël vertrok daar Saddam Hoessein dreigde om Israël met scuds aan te vallen als het geallieerde leger Irak uit Koeweit zou proberen te trappen (en wat ze op een geweldige wijze deden).

Ik was er dus ruim op tijd en ik heb me tot de eerste scuds vielen wel een paar keer af lopen vragen waarom ik zo gek was om dit te gaan doen en elke keer was mijn antwoord op mijn eigen vraag:

Omdat Irak Israël dreigt aan te vallen met raketten met of zonder chemische lading!”

Dat bezoek leverde mij nog wat giften op zoals een levenslang visum en wanneer ik maar wil kan ik de ambassade - of het consulaat - in Nederland bellen en dan ligt er een eerste klas vliegticket klaar om mee te reizen en ik hoef dus bij aankomst ook niet in de rij te staan om door de douane te kunnen. En nog wat dingetjes en ook elke vijf jaar een uitnodiging om het volgende lustrum van de wedergeboorte van de Staat Israël (14 mei 1948) te vieren op hun ambassade. En dat was dus voor mij in 1993, 1998, 2003, 2008, 2013 en 2018. Maar al die dingen en dergelijke zeggen me niet veel, daar deed ik het dus niet voor, ik deed het omdat het voor het land van mijn hart was. En die extraatjes kreeg ik overigens omdat ik tijdens de tweede scud-aanval niet ging schuilen, maar 'lekker' doorging met het zoeken onder het puin naar slachtoffers en ik haalde er iemand onder vandaan en dat bleek achteraf familie te zijn van een erg hoogstaand politicus. Dat werd zeer gewaardeerd en ze noemden me heldhaftig, maar daar dacht mijn onderbroek overigens anders over (van beide kanten wel te verstaan) en bovendien zat ik onder de coke toen ik het deed, want ook in Israël kun je echt geweldig goede coke vinden. Je moet alleen even de goede plekken weten, maar dat was geen enkel probleem.

graf-oskar-schindler.jpg

Ik ben in oktober 1997 voor het eerst naar het graf van Oskar Schindler geweest. En ik ga, in principe, dus echt nooit naar iemands graf toe, maar dit keer was het op speciaal verzoek van een bijzondere vrouw … namelijk Rena Ferber Finder en dat is een Schindler Jood. En ze leeft nog steeds en is nog altijd zeer actief in het houden van toespraken en lezingen over de Shoah.

Praten met een vrouw als Rena is gewoon zeer bijzonder, want je praat dan met iemand die vreselijke dingen heeft beleefd en gezien en die net zo makkelijk niet door de ‘selecties’ was gekomen en dan net als al die andere ruime zes miljoen Joden gewoon vergast was geweest. Praten met haar werkte op mij heel inspirerend, want ik was dus nog een transje. Ik zou een paar maanden later geopereerd worden en wat maanden eerder was dan de planning (maar dat is een apart verhaal).

https://plazilla.com/page/4295074592/mijn-mooiste-moment

Het praten met Rena werkte zeer inspirerend en gaf me ook de moed om mijn leven op mijn wijze door te laten gaan, want als een Schindler Jood die op de rand van vernietiging stond je zegt dat je je niet moet laten verslaan door wie of wat dan ook … dan geeft dat advies je een extra boost om je leven te blijven leven op die manier die jij wilt en waar jij voor kiest!

Afijn, mijn eerste bezoek aan Israël was in 1971 en er zouden nog veel bezoekjes volgen!

*Candice*

 

08/11/2020 14:47

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert