1946 Een nieuwe televisie

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Opeens valt het licht uit. Het scherm blijft donker als de aarde in Genesis 1 vers 2. Er is geen geluid te bekennen. Ik zet alles opnieuw uit en aan en check alle kabels hetgeen niet tot enige verbetering leidt. Dan heb ik een briljant idee en doe ik de HDMI-kabel in de andere aansluiting. Ik zet de ontvanger op HDMI-2 en kijk: er is licht en geluid, opgelost! Ik kijk even naar het nieuws, wat nu al bijna voorbij is en het valt mij op dat af en toe met een militaire regelmaat het geluid uitvalt. Ik doe mijn oortjes in en constateer dat daar gewoon doorgepraat wordt.

Dan bel ik de klantenservice van KPN. Ik wacht eerst ruim een kwartier en krijg dan een uiterst vriendelijke en behulpzame jongeman aan de lijn die met mij dezelfde stappen doorloopt, zonder dat er enige verbetering optreedt. ‘Ik vrees dat het aan de televisie ligt,’ bevestigt hij mijn vermoedens, niet wetende dat ik dat niet alleen vervelend vind maar ook spannend, want nu mag ik na jaren eindelijk weer een tv uitzoeken. Ik bedank hem vriendelijk voor zijn vriendelijke hulp en ga naar bol.com.

De zoekterm Sony TV levert al snel op wat ik wil, hetzelfde maar dan iets groter. Dat model is toevallig in de aanbieding, maar ik hou mij nog in. Ik wil het ook in het echt zien. Wanneer ik ’s middags Piep naar schilderles breng in Volendam kijk ik daar even bij de lokale televisiewinkel. Ik krijg uitgebreid uitleg en geniet van de enorme pixelloze schermen, die je van heel dichtbij kunt bekijken. De verkoper loopt naar het raam en vertelt dat je daar ook door kunt kijken zonder dat je pixels ziet. Ik vind het een waardeloze vergelijking, maar complimenteer hem vriendelijk met zijn vondst. Vanachter de balie roept zijn collega nu dat híj het bedacht heeft en ik geef het compliment onmiddellijk aan hem door. De sfeer is nu zo ontspannen dat hij mij naar TV’s van boven de 2000 euro laat kijken, maar in mijn hoofd zit de aanbieding van bol.com. Ik kijk vriendelijk mee en hoef niets. Zo in het echt is het nog best aardig om een beetje te oefenen met de uitgangspunten van de Mindfulness-training; mild en vriendelijk neem ik afscheid van de gezellige tv-winkel. Ik haal Piep op van de les en we rijden naar huis. ‘Krijgen we nu een grotere tv?’ ‘Ja, wel iets groter maar niet een heel kamerscherm.’ ‘Yes!’ roept ze enthousiast en als een kind zo blij rijden we samen naar huis.

Ate Vegter, 25 oktober 2020

www.atevegter.wordpress.com

www.1001gedichten.wordpress.com

 

25/10/2020 08:15

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert