Ik ben Enim part 13

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                   cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

Een gedachte drong zich op en door het vizier zag ik dat bij elk woord dat zich in mijn hoofd vormde een aantal lichtjes opflikkerden op mijn tafeltje. 'Er wordt een gedachte ingeladen bij mij,' dacht ik, wat buitengewoon. Er volgde een schok door mijn armen en mijn vingers verkrampten even toen de blauwe vonken mijn lichaam daar verlieten. ''Geen gedwarrel in je hoofd,' overheerste een gedachte en ik besefte dat het met de stem van de instructrice was geweest. 'Hoe kunnen we je gedachtengoed ontsluiten,' ging die innerlijke stem door, 'als je niet openstaat voor wat wij aanbieden. Nu aandachtig wezen of we moeten je helpen concentreren,' en dat werd meteen gevolgd door een schok door mijn armen.'

'Ik begrijp het,' dacht ik. Het was rustig in mijn hoofd ik probeerde mijzelf te dwingen nergens aan te denken.  Een gedachte drong zich op en door het vizier zag ik dat bij elk woord dat zich in mijn hoofd vormde een aantal lichtjes opflikkerden op mijn tafeltje.

'Wees niet bang voor de eenzaamheid of de stilte,' vormde zich, en ik dacht meteen, 'waarom zou ik dat zijn', dat werd afgestraft door een nog krachtigere schok dan de beide vorige schokken. Mijn lichaam golfde even heen en weer en ik voelde hoe zweet op mijn voorhoofd parelde.

Ik maakte mijn hoofd leeg, in ieder geval zo leeg mogelijk. Ik stond open voor welke gedachte zich ook maar wilde vormen en ik begreep dat ik kon diferentieëren tussen mijn eigen innerlijke stem en gedachten en die gedachten die mij trachten te bereiken.

'Wees niet bang voor de eenzaamheid of de stilte,' vormde zich opnieuw in mijn hoofd en ik wachtte gedwee op wat zou volgen. 'Als je de menigte volgt, dan verlies je jezelf,' was het volgende fragment.

                                                cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

Ik dwong mijzelf om niet op een zijspoor te gaan of zoals er steeds gezegd werd, ik probeerde niet te dwarrelen, want dat zou consequenties hebben en ik vreesde dat die consequenties schokken zouden zijn die in heftigheid zouden toenamen tot ik verstoft zou zijn. ik wachtte dus gehoorzaam met mijn armen door de manchetten en mijn helm die af en toe opflikkerde.

'maar als je je ziel volgt, dan verlies je de menigte,' was het volgende dat zich langzaam openbaarde. 'Uiteindelijk zal je zielstam zich openbaren, je zoekt hen of zij zoeken jou en je zult elkaar herkennen. Dat is de stam die telt en waar je een onderdeel van wordt.'

Er vormde een tijdje lang niets meer en ik wachtte want ik had veel geleerd na een paar schokken. Met mijn vizier naar beneden zat ik in de eenzaamheid en stilte en ik wachtte of er nog meer zou komen.

'wij zijn die stam,' vervolgde de innerlijke stem die niet van mij was, 'vrees het proces niet maar onderga het Enimschap.'

Een hevige blauwe flits rechts van mij deed mij opveren, ik had als in meditatie stil gezeten en dit deed mij ontwaken uit mijn ruststand.

Een scherpe ozongeur omringde mij en in mijn hoofd meldde de andere innerlijke stem dat helaas één van ons verstoft was omdat die nog niet gereed was geweest voor de lessen.

'Die moet weer in allerlei werkelijkheden gezocht gaan worden,' ging er door mij heen met mijn eigen stem. 'Die gaat eens een ommetje maken en komt dan twee Enims tegen en dan begint het hele verhaal van voren af aan.'

Ik twijfelde niet aan de juistheid van die gedachte en ik dacht even terug aan mijn eigen ontvoering. Ik had rustig op een terrasje gezeten en ik snapte nu dat ik herkend was. Alsof de twee Enims met een ingebouwde radar de menigte hadden gescanned en mij uitgefilterd hadden.

Dat zou een onbewuste Enim tot een baken maken en toen dacht ik, 'als je Enimschap in percentages uit kon drukken dan werd het wellicht genetisch doorgegeven van generatie op generatie en dan hing het er maar vanaf wie de partners waren geweest, Enim met een niet Enim, wat het percentage zou verlagen of, bewust of onbewust, Enim met Enim wat, of het percentage verhoogde of verlaagde.'

                                                cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

'Je bent al bezig met de oorsprong,' zei de andere innerlijke stem, ' dat is goed, maar dat hoort bij het volgende blok en de wachter zal je daar heen brengen.' Ik voelde hoe de manchetten die mij armen zo omklemd hadden nu hun greep verslapten maar ik wachtte gedwee af. Als een Enim in spe naast je verstoft wordt dan doe je dat wel.

De wachter was naast mij komen staan. 'Haal je armen maar uit de kluisters,' dacht hij vriendelijk. 'Weer een innerlijke stem,' flitste het door mij heen. 'Je hebt het goed gedaan,' klonk die innerlijke stem prijzend, je hebt maar een paar correctie schokken gehad.'

'Neem ook je helm maar af,' vervolgde hij en ik deed dat en ik zag nog net hoe de instuctrice vervaagde. Nog even bleef een licht rode gloed achter en toen verdween ook dat.

                                                 cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

'Wat staat er nu op het programma,' dacht ik. 'Jij gaat de virtuele capsule in en een stukje oorsprong meemaken,' klonk het in mijn hoofd. 'volg mij maar,' en hij liep de cirkel uit. Daar had ik een beetje een beeld bij, ik had wel eens een virtual reality bril opgehad in een thema park. 'Dit is een beetje anders,' klonk de wachter, 'als je in jouw wereld toen in virtual reality in een landschap met dinosaurussen liep dan was de schijn heel sterk dat het werkelijkheid was, maar je liep geen lichamelijk gevaar.'

Ik hield mijn pas even in, en dacht 'Maar ..?'  Als je in onze virtuele werkelijkheid omkomt,' luidde het antwoord, 'dan bent je daadwerkelijk gestorven.' 'Ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik terug wil,' dacht ik, 'gewoon weer naar mijn kopje koffie want jullie hebben van ons daar een lege verzameling gemaakt.'

'Dat klopt,' dacht mijn wachter, ' we houden niet van tijd voldoen, je moet gewoon zorgen dat je nergens tegen aan vliegt.' 'Vliegt,' riep mijn innerlijke stem, 'jullie maken toch geen vogel van mij!' 'Welnee,' dacht mijn wachter terug, 'iedereen weet dat vogels niet Enim zijn. Je wordt piloot. Niet voor altijd maar gewoon voor een paar jaar toen tijd voor jou.'

'Komt er geen einde aan,' dacht ik vertwijfeld. 'De eerste 160 jaar toen tijd van jouw vorming niet,' klonk de wachter's innerlijke stem, 'maar dan ben je ook inzetbaar. '160 jaar opleiding,' krijsde mijn innerlijke stem. 'Rustig maar,' was de wachter's gedachte, 'we hebben dat allemaal meegemaakt, dat is maar een paar uur jouw hier tijd.'

Ik dacht terug aan het terrasje, wat was mijn leven veranderd en ineens zag ik de link. 'hebben jullie mij terug gehaald met virtuele werklijkheid,' vroeg mijn innerlijke stem, 'konden jullie daarom poorten uitrekenen of laten ontstaan waar het lente was aan de ene kant terwijl wij aan de herfst zijde stonden. Of leefde ik al in een schijn werkelijkheid?'

'je kunt de cursus haast zelf geven,' lachte de wachter's stem in mijn hoofd, maar nu doorstappen want we moeten wel op tijd zijn. En daar liepen we in stilte met gedachten die heen en weer vlogen.

lees ook deel 14

San Daniel 2020

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

 

 

 

22/10/2020 06:52

Reacties (2) 

1
22/10/2020 14:08
Echt een nachtmerrie...maar daar ben je wel een meester in.
Ik was al lang ontploft, met mijn opstandige geest. Maar je hebt gelijk: ik ben dan ook geen enim.
1
22/10/2020 14:30
Tjha en wat is werkelijkheid en wat niet
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert