1941 Ontbijtmuziek

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Er zijn van die dingen waar ik bijna elke dag aan denk en waar ik niet over schrijf. Vandaag is een mooie dag om een van die gedachten uit het hoofd te halen en op papier te zetten. Ik sta meestal vroeg op en geef dan eerst de poezen eten. Dan zet ik koffie en dan ga ik schrijven. Dat gaat nu al een paar jaar zo, dag in dag uit.

Wordpress geeft aan dat ik al 792 dagen zonder onderbreken een stukje heb geschreven, maar ik weet dat het al veel langer is en dat ik op sommige dagen wel twee of drie stukjes schrijf en ook wel eens een dag oversla. Wat mensen van je weten is altijd maar een indicatie. Bega niet de fout ze te willen verbeteren, want ze weten niet beter. Laat het los, maar dat terzijde.

De laatste weken zet ik af en toe ook het ontbijt klaar en daardoor is het verschijnsel waar ik op doel alleen maar erger geworden. Ik heb het over geluiden, onbedoelde geluiden die je maakt terwijl je iets aan het doen bent: het dichtgaan van de keukendeurtjes, het neerzetten van brood en beleg, bordjes en bestek op tafel, het bakken van een ei. Ik hoor het elke dag en elke dag denk ik aan hetzelfde nummer van Pink Floyd.

Zestig plussers weten nu onmiddellijk dat ik heb over de elpee Atom Heart Mother. Ik kocht hem op 22 augustus 1978 op de Dizengov in Tel Aviv, Israël, maar hij is al wat ouder, van 1970. Op de elpee staan vijf nummers, Atom Heart Mother, If, Summer ’68, Fat Old Sun en Alan’s Psychedelic Breakfast. Om dat laatste nummer gaat het. Je hoort precies die geluiden die ik thuis elke dag hoor: iemand is in de keuken bezig een ontbijtje klaar te maken en je hoort kastjes dichtgaan, een koekenpan sissen, flarden van een gesprek en alles mooi gelardeerd met prachtige muziek, want het is natuurlijk wel Pink Floyd. Ik vind het een van de intrigerendste nummers die ze gemaakt hebben omdat ze gewone dagelijkse dingen tot muziek maken.

Ik heb zo’n zes elpees van deze gasten in mijn platenverzameling en ik zou over elke elpee wel een verhaal kunnen schrijven, wat dat betreft zijn het fraaie kamers in het geheugenpaleis. Met sommige boeken heb ik dat ook, maar boeken zijn te tijdrovend om weer helemaal te lezen terwijl je een plaat gewoon kan opzetten en je bent terug daar waar de muziek je brengt. Ik heb het verhaal van Atom Heart Mother en Alan’s ontbijt nu op papier gezet en zo ontstaat er weer ruimte voor iets anders, want is dat niet wat we altijd willen, iets anders?

Ate Vegter, 20 oktober 2020www.atevegter.wordpress.com

20/10/2020 09:11

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert