Vervolg Ademloos 2.doc

Door Luukwijmans gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

VERVOLG. ADEMNOOD. TOCH NIET DOOD (2)

Mijn bed wordt naar een stuk Niemandsland van het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis  verreden na het ontslag op de hectische afdeling Spoedopname. Het testresultaat  moet nog definitief uitwijzen of ik niet coronair besmet ben. Daarom kan ik niet op de afdeling cardiologie geplaatst  worden,  hoewel hartfalen de waarschijnlijkste oorzaak van alle ellende is. Ik lig daar maar te liggen, tijd en ruimte vallen weg. Een jonge Florence Nightingale houdt de wacht. Dan word ik naar een geïsoleerde ruimte gebracht met hartapparatuur, waar twee broeders elkaar afwisselen in immense ruimtepakken met maanschoenen. Ze schikken en controleren mijn talrijke draden en slangen en stellen vragen. De een wijst erop, dat mijn telefoontje signaal geeft. Ik merkte dat niet op, omdat in zo’n hartbewakingsruimte alles zoemt, piept, rinkelt, snort en bromt. Het is Anne, die nog niet weet dat ik niet dood ben.

De diepe vermoeidheid leidt ertoe dat ik maar doorkwek en ook mijn niet zo’n verantwoorde levensstijl aan de verpleegkundige blootleg. In medische verslagen die ik later te horen krijg, merk ik dat hun warme belangstelling een onmiskenbaar professionele kant had.

Ineens vliegt de deur open. Ik herken hem aan zijn stem. Nog niet in het wild gezien. De broeder is nu gekleed in spijkerbroek en shirt. “De definitieve uitslag is binnen. Je bent negatief”. Ik roep met gebalde vuist “Yes” en trek als een ontremde voetballer mijn groene papieren hesje omhoog. En vul de katheter.

Reden om naar een beter toegeruste afdeling Hartbewaking te worden verplaatst. Mijn collega-hartfalers blijken niet de heldersten. Ze huilen en roepen. Ik kan ze niet zien, maar horen des te beter. Ze drukken op de alarmbel, waarop sussende woorden volgen. Of het bed verschoond moet worden. Voor de derde keer. Door een jonge vrouw met een uiterlijk, dat zo de cover van de Marie Claire zou kunnen sieren. Dan moet ik zelf bellen. Te onvoorzichtig gedraaid in een hazenslaapje. Vakkundig brengt ze vervolgens te midden van de gekleurde slangen mijn pik weer in de gewenste kathetermodus. Dan kondigt ze haar vertrek aan. “De nachtzuster komt zo”. De nachtzuster blijkt een man te zijn.

 

Ik raak gedesoriënteerd  als  ik weer word verplaatst. Er is geen infarctgevaar meer, dus op naar de gewone verpleegkundige afdeling van cardiologie. De dreiging van het virus is hier zicht- en voelbaar. Ik kom op een zaal met een man, ex-journalist die verbaasd is dat hij het aan zijn hart heeft. Als die gewogen wordt door de grote steun en toeverlaat van Afrikaanse origine blijkt hij 100,5 kilo te meten. Hij niest voortdurend en stopt de natte zakdoekjes in kartonnen bekertjes die hij niet in de afvalbak gooit.

Na vier dagen en vooral nachten die elk minstens een week leken te duren, word ik naar de hartkatheterisatie gereden door mijn hoop in bange dagen. Wanneer hij me uit de rolstoel helpt, geeft hij een bemoedigende klop op mijn schouder. “Valt echt mee hoor”. Ik ontspan. Een gezellige rommelige ruimte. Niks steriliteit. Twee vrouwen heten mij welkom. Als ik goedkeurend om me heen kijk vragen ze of het me bevalt. “Nou zeker, het lijkt wel een gezellig naaiatelier”. “Er wordt hier inderdaad een soort draad gebruikt”. Er loopt bij dit onderzoek  een verbinding tussen pols en hart. Gevoegd bij de gunstige resultaten van het bloedonderzoek, de urine en suiker word ik de volgende dag ontslagen.

Als ik in een spiegel kijk op weg naar de uitgang zie ik een slanker hoofd. Een stuk knapper.

 

Luuk Wijmans Amsterdam 2 april 2020, herzien 17-10

Wordt vervolgd

 

 

 

18/10/2020 15:42

Reacties (2) 

25/10/2020 09:19
Bedankt voor je bemoedigende reacties meneer of mevrouw Zevenblad
1
18/10/2020 16:53
Nog eens mazzel gehad...maar blijf uitkijken.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert