Ademnood

Door Luukwijmans gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

db598fb56cf366e9a08fc4adabd667ca_medium.ADEMNOOD. TOCH NIET DOOD (1)

Ze stormden naar binnen. De witgele benen bijna in elkaar gevlochten. Beiden het gezicht totaal gemaskerd en bebrild. De een ontrolde de brancard en hief mij er naar adem happend op, drukte de zuurstofkap op mijn neus en stopte iets in mijn oor. De thermometer zou mijn vrouw later uitleggen.  De ander telefoneerde vanuit zijn reusachtige plastic witte hand.  Ze konden met mij als bijna vierenzeventig jaar oude verdachte niet terecht in Het Lucas, dat vlakbij ons huis ligt. Geen Corona-plaatsen. Naar Oost, Het Verre Oosten naar het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis gedirigeerd.

De in de slaapkamer opgesloten grijze wolf en Saartje huilen en keffen als honden in de donkere nacht. Anne probeert mijn hyperventilerende hysterische gehijg tevergeefs met woorden te temperen. Ze had haar mobieltje onmiddellijk ge-een-een-tweed toen ze om twee uur wakker werd van mijn gekerm. “Ik stik, ik stik”. De doorverbonden mannen hadden wel om geduld gevraagd. De gepaste kleding aantrekken vergt veel tijd.

Ik zie haar nog in de deuropening staan. Heur rooie haren boven blauw.  Haar arm omhoog. Ik probeer terug te groeten en hoest-huil: Ik zal haar nooit meer zien. Dat was mijn enige zekerheid.

De ambulance raast oranje flitsend grommend als een Formule 1 door de donkere nacht.  De zuurstof  begint verlichting te brengen. De ziekenauto komt abrupt tot stilstand. De deur wordt opengerukt. Mensen in felgekleurde Corona-pakken nemen mij over en leiden hard hollend de stoet door de hoekige lange gangen van het OLVG naar de afdeling Spoedopnamen. Als in een arena lopen daar mannen en vrouwen, met spuiten, communicatiemiddelen, schoonmaakdoekjes, thermometers, papieren dekens, apparaten, dingen met slangetjes in het felle licht. Ze leggen weer een infuus aan, een katheter met slangetjes, prikken buizen met bloed. Achter een glazen wand in het licht staat een rij mensen in gewone kleren. Die beslissen, die krijgen de gegevens door. Dan vang ik op dat ik niet naar de IC hoef. De vrouw die mij het dichtst heeft bijgestaan met haar aansporingen als ik de omgeving zag verdwijnen door naar mijn naam te vragen ziet dat ik het begrijp en aait mijn been. “Goed gedaan Luuk”.

Luuk Wijmans  Amsterdam 1 april 2020

(Wordt vervolgd)       

 

16/10/2020 13:48

Reacties (1) 

17/10/2020 09:52
Met heel veel plezier gelezen Luuk; nu kennen wij elkaar en ja, ik ben bevoorrecht. Ik wens je heel veel plezier op Tallsay, vele fijne reacties en nog meer toffe volgers. X
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert