1931 Derk Vegter 1916 - 1985

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Vandaag, 12 oktober 2020, is het precies 35 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Het is op een zaterdagmorgen. We liggen nog in bed. Mijn oudste zus belt: We zijn nu in Eudokia. Hij is net overleden. Kom je naar het ziekenhuis? Dat spreekt vanzelf. Ik maak P. wakker en zeg: Papa is overleden. Het is de eerste en de laatste keer dat ik hem papa noem. We noemen hem altijd pa of vader en mijn moeder noemen we altijd ma of moeder. Mijn moeder noemt mijn vader altijd Dirk, alhoewel hij Derk heet en mijn vader noemt mijn moeder altijd je moeder of moe, moehoe. Papa en mama komen er bij ons niet in. Ik ben 32 wanneer hij overlijdt. Ik ben nog tamelijk jong voor dit grote verlies, schrijft dominee De Jong. Ik heb in die tijd nog een dominee.

Mijn vader is nu al een paar jaar langer dood dan dat ik hem levend gekend heb. In mijn hoofd maakt dat allemaal niet uit. Of hij nu in Rotterdam zit of in de hemel is of in het graf ligt, zolang hij op zaterdag niet belt om samen het cryptogram uit het Algemeen Dagblad op te lossen (Daar mag je naar raden, 7 letters), maakt het voor mij geen verschil. Het doet er niet toe dat hij 68 is geworden en mijn moeder 92. Beide levens zijn tot hun einde gekomen. Ik heb niet de indruk dat hij iets gemist heeft. De dood is niet een ervaring. Mijn moeder bloeit op na zijn dood. Man overleden en kinderen de deur uit, het huis verkocht, er is opeens geld en mijn moeder gaat reizen, naar mijn broers in het buitenland. Ze straalt in haar mooiste jurken, vaak met een hoed op. Wel blijft ze zuinig met eten en beleg, omdat het haar natuur is om zuinig te zijn. Dochter van een groenteboer en mijn vader zoon van een huisschilder, de oorlog meegemaakt. Vrijheid is voor hen het meest kostbare wat er is. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, gastvrijheid voor iedereen, niemand uitgezonderd, het is allemaal vanzelfsprekend bij ons thuis: iedereen is welkom: een mens zijn zin is een mens zijn leven.

Wanneer ik mijn moeder vraag of ze pa mist zegt ze dat ze er wel aan moet wennen dat de wc-rollen niet meer worden aangevuld. Dat was kennelijk zijn taak in ons huishouden. Ik heb er nooit zo op gelet maar wanneer mijn moeder in Zuid-Afrika zit en mijn vader alleen thuis is schept hij op tegen alle vrouwen uit de kerk dat hij wel twee keer per dag stofzuigt. Ze geloven hem allemaal. Hij vertelt het smakelijk en lacht terwijl hij nog een glas wijn inschenkt: Ze geloven je nog als je liegt dat je barst. Die lach en die kleine grapjes, dat onbegrensde optimisme en die ruimte voor iedereen, dat is wat ik nog het meeste mis. Vaders opgewekte levenshouding is voor ons een fijne herinnering, geeft mijn moeder als suggestie voor de kaart, wanneer wij er als kinderen niet uitkomen hoe we hem zullen typeren. En zo is het maar net: opgewekt, fijn, levenshouding, herinnering, vader.

Ate Vegter, 12 oktober 2020

www.atevegter.wordpress.com

 

12/10/2020 07:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert