Ik ben Enim part 10

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                            cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

Een zacht zoemen begroette ons toen we door de deuropening stapten. Zoiets als krekels die in de zomernacht zich kenbaar maken.  Wel veel zachter, maar aanwezig tot zij stil zouden vallen. Ik keek met verbazing voor mij uit, de ruimte leek eindeloos te zijn. Ergens in de verte was een metalen wand die licht gebold omhoog ging, 'dat was de buitenhuid,' dacht ik, 'van de zwever.'

Een zacht groen licht overpoelde alles en er waren ligstoelen gevuld met mensen, die allemaal lang waren, met een helm op hun hoofd waar allerlei draden uit te voorschijn kwamen die weer verdwenen in een console naast het bed. Buiten het zachte zoemen heerste er een doodse stilte in de ruimte.

'Hoe kan dit zo groot zijn,' vroeg ik verbaasd,' terwijl ik om mij heen keek. 'Dit past niet in wat ik buiten zag.'

Mijn overgrootvader keek mij meewarig aan, ' zei ik niet dat tijd en ruimte kunnen vervagen,' vroeg hij, 'wat heb je niet begrepen. De ruimte is gemaakt naar behoefte. Accepteer wat je ziet, dat is de werkelijkheid van nu.'

                                                   cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

De twee Enims waren achtergebleven bij de opening en ik volgde mij grootvader en overgrootvader verder de zwever in. 'Eerst wordt je getest op zuiverheidsgraad,' sprak mijn overgrootvader, 'dat duurt maar even maar is belangrijk voor de rest van je verdere hier bestaan.' Ik knikte alhoewel ik geen idee had wat mij stond te gebeuren. Ik had besloten, nadat ik mijn kopje koffie achtergelaten had op een terrasje in de herfst in het verleden, dat het belangrijker was om mee te laten voeren met de stroom dan er tegen in te roeien.

'Dit is één van onze vroegere ons,' sprak mijn grootvader, die mij naar voren duwde richting een tafeltje waar een tweetal figuren zaten. 'Dit zijn levens broeders,' legde hij uit. Zij keken mij onderzoekend aan, ' ontbloot je bovenarm,' sprak de eerste en de tweede kwam met een metalen slang waar een schraap apparaat aan leek te ziten. 'Dit duurt maar even,' verzekerde de tweede mij en hield het apparaat tegen mijn boven arm, tegelijkertijd voelde ik een naald mijn arm binnen dringen.

Het apparaat trok zich terug en een buisje bloed verdween in het inwendige terwijl de plek waar de schraper mijn arm verlaten, een schaafplek achter liet.

                                                    cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

Mijn arm schrijnde een beetje en ik dacht aan wat een vreemde ontwikkelingen zich hadden voltrokken in mijn andersinds rustige bestaan.

'Nog even wachten  en we wij weten meer,' zei de eerste levensbroeder die naar een schermpje tuurde. Er klonk een piepje en de eerste levensbroeder kreeg rode wangen, 'snel,' zei hij, ' dit moet je zien om te geloven.' De tweede keek op het scherm en krijsde uit, '83% Enim, hij is maar 17% menselijk!? 'Welkom Heer,' sprak mijn grootvader plechtig in mijn richting en mijn overgrootvader, mompelde, 'dat ik dit mag meemaken, een redder is gekomen.'

lees ook deel 11

San Daniel 2020

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

 

 

09/10/2020 15:39

Reacties (2) 

1
09/10/2020 19:24
Mmmmm.....
Als ik jou was zou ik nu wel maken dat ik weg kwam...
1
09/10/2020 23:00
absoluut, de laatste redder werd gekruisigd
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert