1928 De Goede Zoon

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik heb het boek een tijdje geleden alweer bij de Nimo gekocht. De goede zoon van Rob van Essen. Hij lag op 1 destijds en dat is altijd een aanbeveling en bovendien had hij ook de Libris Literatuur Prijs 2019 gewonnen en die gasten zitten natuurlijk ook niet uit hun neus te eten met al die boeken om zich heen. Dat kan best wel wat zijn. Dat is sowieso wel een tip voor als je je verveelt en je wil graag een boek lezen en je weet niet welk boek, dan ga je gewoon naar de Nimo en loop je rechtstreeks naar de kassa en dan steek je onderweg je linkerarm uit en dan pak je hem zo mee van de nummer 1 plaats, want daar liggen ze. Grijp je mis is er niks aan de hand, want dan heb je misschien nummer twee of drie of elf of dertien, want ze gaan daar tot twintig geloof ik, en dan is er ook nog een tafel met boeken in de aanbieding. Dat zijn dan de bestsellers van gisteren zeg maar, dus als je binnenkomt en je steekt blindelings je arm uit en je pakt het eerste boek wat je aanraakt, dan zit je altijd goed, tenzij je het al gelezen hebt, maar dan mag je het wel hier in de buitenbieb leggen. Wel je linkerarm uitsteken, want als je je rechterarm uitsteekt zit je zomaar tussen de rouwkaarten en de agenda’s en daarvoor ben je niet naar de Nimo gegaan.

Afijn, de goede zoon van Rob van Essen is een zelfverhaal, een autobiografie. Ik kan er niet te veel over zeggen, want het is ook een boek wat je zelf moet lezen vind ik, een autoanagnosie, maar op bladzij 277 staat een van de mooiste scenes die ik ooit gelezen heb. Prachtig, Rob, wat heb je dat mooi gedaan. Wat een lumineus creatief en literair doordacht idee. En zo eenvoudig! Hoe kom je erop! Zo, dat kan straks alleen maar tegenvallen.

Wat moet je er verder van zeggen? Het verhaal gaat over zijn tijd bij de Dienst, herkenbaar, en zijn avonturen met collega’s en dan een stukje conversatie met een zelfsturende automobiel, het verhaal speelt in de toekomst, en dan nog een prachtig deel over zijn oude, dementerende moeder, wat ik bijna niet zonder tranen kon lezen. Ik zeg bijna. Je realiseert je met dit boek wel dat alle literatuur altijd over je moeder gaat. Dat is nou eenmaal zo. Ook al wil je schrijven over je vader of je postzegelverzameling, of je wereldreis naar Peru, uiteindelijk kom je altijd bij je moeder terecht. Verder ben ik er nog niet uit wat die tram op het omslag, lijn 6 gaat van Spangen naar de Kleiweg, met de inhoud van het boek te maken heeft, maar dat komt misschien nog. O, het is zijn moeder, die naar de remise gaat! Veel leesplezier!

Ate Vegter, 9 oktober 2020

www.atevegter.wordpress.com

 

09/10/2020 08:57

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert