x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

1917 Mijn moeders ogen

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

50f25d1f753f493b96e0e8257e291f80_medium.

Ik kijk in mijn moeders ogen. Ik kan niet zeggen wat er gebeurt. Daar zijn geen woorden voor. Ik kan er wel omheen cirkelen en de situatie beschrijven, maar wat er precies gebeurt op het moment dat we elkaar aankijken gebeurt buiten de taal om. Mijn moeder staat voor de spiegel haar haar te kammen. De spiegel is ingebouwd aan de binnenkant van het eerste deurtje van het doorgeefkastje tussen keuken en kamer. Na de afwas zetten mijn zusje en mijn broer de borden en de bekers in het doorgeefluikje en als ik dan de tafel dek pak ik ze er zo uit.

Het is nog vroeg in de morgen, maar iedereen is al naar school of aan het werk. Mijn moeder kamt haar haar in lange slagen. Het dunne haar hangt uitgekamd langs haar smalle gezicht. De bult op haar voorhoofd is nu goed zichtbaar, want ze heeft er nog geen lok overheen gelegd. Dat zal straks gebeuren aan het eind van dit ritueel, want het gebeurt elke dag. Elke dag doet ze precies hetzelfde en af en toe zit ik hier aan tafel de krant te lezen of een boterham te eten met komijnekaas. Ik kijk op en zie haar bezig met haar haar. Ze heeft nu een haarkleurige bol in haar hand die ze in op haar hoofd vastzet en zo steekt ze haar haar op met een geheime vulling. Het wordt een knot. Zo ken ik mijn moeder weer. Ze verandert met dit enkele gebaar in mijn moeder van elke dag, mijn vertrouwen en mijn bestaan, mijn bron en mijn oorsprong, mijn norm en mijn straf.

Ze heeft een speld in haar mond. Dat zie ik nu pas. Een grote uitklapbare speld met een rode steen in het midden. Nu de bol op haar hoofd zit met kleine haarspeldjes, zet ze de grote speld aan de basis van de bol als bewapening en versiering. Nu gaat het nooit meer los. Alles zit nu vast op het hoofd van mijn moeder. Ze kijkt nog wat nadrukkelijker in de spiegel en buigt dan naar voren. Met haar vinger veegt ze iets weg bij haar oog. Dan legt ze een haarlok over de bult op haar voorhoofd. Hij is weg.

Ze kijkt nu naar mij, onderzoekt mijn ogen. Ik kijk terug. We kijken elkaar aan, zoekend zonder vraag. Haar ogen zijn donkerbruin. Ze stralen licht uit en helderheid. Het is een eeuwig moment. Ik verzink in haar ogen en voel mijn lijf verdwijnen. Ik ben amper meer aanwezig. Net op het moment dat ik verdrink, legt ze haar hand op mijn pols: ‘Wat zit je daar te kijken? Ga liever mijn hoed pakken. In de voorkamerkast. Je weet wel, die bruine, die jij zo mooi vindt.’ Ik glij van mijn stoel en wankel naar de schuifdeuren.

Ate Vegter, 28 september 2020

www.atevegter.wordpress.com

02034c024e9652bb9bc42310f08c6441_medium.

 

28/09/2020 07:14

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert