Terug van weggeweest.

Door LiekB gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Terug van weggeweest.

Zestien lentes jong, klaar met de middelbare school. De school waarvoor ik de eerste jaren, vanuit huis alleen maar de straat hoefde over te steken. En later op de fiets naar de rand van het dorp, klaar en diploma behaald. Ik ging een beroepsopleiding in de stad volgen. Die stad waar ik, als klein kind, met mijn moeder in de bus naar toe ging. Met de bus een dagje winkelen en dan was het altijd proberen om in de stoel, die zich boven de wielkast bevond, te gaan zitten. Op die plek hobbelde de bus zo lekker. Dat was echt een dagje uit!

4d26199ea4b686a04a2002d59989d2a1_medium.Bron: wikipedia.org

De BBA 433, een DAF-Den Oudsten MB200 uit 1987. BBA was het laatste busbedrijf dat dit type streekbus buiten dienst stelde.

 

 

 

 

Beroepsopleiding in de stad.

De stad, daar ging ik studeren. "Mam, ik wil graag op kamers!" Helaas dat ging niet gebeuren, "Je bent te jong, je gaat maar met de bus op en neer." Jammer genoeg kon ik het op kamers wonen wel op mijn buik schrijven dus elke dag met de bus naar school. Eigenlijk was dat wel relaxed, s'ochtends vroeg al bij de bushalte. Soms was het nog donker maar ik vond dat niet erg. Ongeveer een uurtje heen en uurtje terug. In de winter vertrok ik in het donker en kwam met het donker thuis. De buschauffeurs kende ik inmiddels en het gebeurde nog al eens dat ik in slaap viel. Dan was de chauffeur de beroerste niet en wekte me tijdig voor mijn halte. In die tijd werd er nog gegroet als je in of uitstapte en een praatje was ook altijd mogelijk.  

Avonturen onderweg.

In het begin ging ik zoveel mogelijk met mijn vriendje met de bus, uiteraard! Dat lukte niet altijd, ons rooster was niet hetzelfde. En na het opbouwen van wat vriendschappen, reisde ik met een vriendin heen en weer. We begrepen elkaar zonder woorden, soms was een blik al genoeg om in de lach te schieten. De banken in de bus waren nog van die rode nepleren, achterin de bus stonden regelmatig teksten geschreven. Met een watervaste stift op de rugleuning geschreven: "If you wanna get high, fuck a duck and try to fly." Dat is er één die ik nooit meer vergeet, we hebben ons slap gelachen!

Of voor de fun bij een halte, met z'n 2-en naar de lucht gaan staan turen, hilarisch om te zien hoeveel mensen er mee gaan staan te kijken, haha en dan zelf er mee ophouden en doorlopen. Gewoon leuk om te doen.

Negen jaar later.

Negen jaar later was het moment daar om het dorpse leven achter me te laten voor werk en een nieuwe relatie. Onder de kreet "Ik kom nooit meer terug" vertrokken naar een flatje in de stad. Mijn moeder zei voordat ik weg reed: "Wat ga je toch doen, zooo ver weg." Alsof het aan het einde van de wereld was ........ 30km over de verharde weg, zeg maar. 

Eigen flat, werk en een leven opbouwen. Van het één kwam het ander. Vriend, man, huisje, boompje en kinderen. Jaren gingen voorbij maar aan terug gaan dacht ik zeker niet! Totdat mijn oma overleed ...... na een kort ziektebed. Afscheid van een prachtvrouw, altijd mooi gekleed en nog elk weekend ging ze dansen. Dansen in België, eerst altijd met mijn opa en toen die er niet meer was, ging ze met haar nieuwe partner(s). Drie mannen heeft ze overleefd. Ze maakte zich nog altijd mooi op, haar haar gekapt en mooie oorbellen in. Een dame die altijd zei: "Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden." Dat deed ze dan ook geregeld, om bijvoorbeeld toch die mooie schoenen aan te kunnen doen of het koud te hebben maar dat vestje deed ze niet aan want dat stond niet bij de rest. Prachtvrouw.

In een ander perspectief.

Na haar overlijden, werd ik ziek. Het was de bekende druppel .... Naast het feit dat mijn huiskamer in een jungle veranderde (zie artikel Kamerplanten), ging ik ook anders tegen dingen aankijken. Oma overleden ... nu was mijn moeder de oudste van het gezin na oma. Mijn gevoel veranderde, ik wilde dichter bij mijn familie zijn, als er nood aan de man is, kunnen helpen. Ik woonde te ver weg voor mijn gevoel ...... 30km over de verharde weg. Wie had dat gedacht, ik stond voor een keuze. Investeren in de woning waar we woonde en dan niet meer wegkunnen of een ander huis kopen in mijn geboortedorp ... waar ik nooit meer terug wilde.

Er ging een jaar of 2 overheen en toen hebben we de knoop doorgehakt, terug naar "huis". Dicht bij familie. 

Terug van weggeweest.

Naar "huis" werd letterlijk, we kochten het huis waar ik in opgegroeid ben. Alles erop en eraan, precies zoals ik het had achter gelaten. Nog renoveren en dan is het naar onze zin. Het voelt als thuiskomen .... terug van weggeweest.

LiekB

27/09/2020 16:28

Reacties (2) 

1
30/09/2020 20:17
Heel mooi
1
30/09/2020 00:32
Wat een leuk persoonlijk verhaal. Ik heb het met plezier gelezen!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert