Ik ben Enim part 5

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                          cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg 

'Rustig, zei de man met de injectiespuiten wat niet bepaald rust te weeg bracht. 'Je bent of beter gezegd, je wordt één van ons, 'dat is niet echt een keus, meer een deeltje van de werkelijkheid zoals wij die zien.'  'Wacht even,' zei ik nog, omdat ik besefte dat het ernst was. Maar de eerste lachte schamper en nam mijn arm in een greep die een bankschroef had doen verflauwen.

De tweede bestudeerde een spuit en hield die even tegen het licht, hij tikte er even met zijn wijsvinger tegen en begroef hem toen in mijn arm terwijl hij de lading in mijn aderen losliet.

'Wij zijn vrienden, vrees niet,' verduidelijkte hij. 'Wij zoeken gewoon onze stamgenoten, samen ben je sterker, als je begrijpt wat ik bedoel.'

Er spoelde een roes door mijn hoofd en ik hield van de wereld en die draaide in een waanzinnig tempo om mij heen. Kleuren vervaagden en smolten samen om daarna weer uit een te gaan om over te vloeien in beelden die ik waarnam om mij heen.

'Dat viel toch wel mee, ' zei de eerste, 'nu kunnen we je altijd bereiken en jij ons, we hebben onder andere een identificatie bij je ingebracht, zeg maar een chip.'

'Je bent nog niet gewend om Enim te zijn,' sprak hij vriendelijk. 'Daar moeten we wat aan doen. Ik hoop dat er thuis niemand op je wacht, want daar kom je de eerste tijd niet meer.'

Mijn hoofd klaarde op maar daarna voelde ik mij fitter dan ooit er voren. 'Ik luister', zei ik gedwee.

                                                 cdfcd7a79a4837205c056669e083372c.jpg

'Je moet bijgewerkt worden,' zei de tweede die mij bestuderend aankeek. 'Wij kunnen alleen in het zelfde kader handelen en spreken als wij op de zelfde manier gevuld zijn.'

Hij legde wat geld op tafel en zei 'dat dekt de koffie wel.' 'Je moet ons vertrouwen,' vervolgde hij, ' wij zijn als het waren wapen broeders van jou en zo niet nu, dan wel later.

'Ik word gek,' zei ik gedecideerd.' .'Nee juist niet,' lachte de eerste, 'gekken beseffen niet dat zij gek zijn.' Hij nam mij bij de arm en zijn collega stond ook op, toen ik omhoog getild werd.

'We gaan een stukje wandelen, Enim,' zei de man die mij omhoog getrokken had. 'Wat valt je op aan ons?'  Ik keek eens van de één naar de ander en toen zag ik het, 'Jullie zij beiden even lang,' antwoordde ik, 'eigenlijk erg lang.'  'Dat is goed gezien, zei de tweede, ' dat is een kenmerk, ' jij  bent ook lang en de mannen na de Mozes tijd ook. Zeg maar na de inmenging.'

'Wordt alles weer gewoon straks,' vroeg ik voor mij uit? 'Nee,' zei de eerste gedecideeerd, ' jouw leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Je zult leven in de schaduw van je eigen grootsheid.

We waren bij een veldje aangekomen. 'Dit is goed, dit voldoet' sprak de tweede, we gaan rekenen tot wij aankomen en jij bent het resultaat van ons handelen, ga zitten en beweeg niet en spreek niet anders ben je tot stof geworden vóór je tijd.

San Daniel  2020

lees ook deel 6

 

 

25/09/2020 23:00

Reacties (4) 

2
27/09/2020 08:42
Spannend verhaal!
27/09/2020 08:59
Dank je ..het schrijft zichzelf
1
25/09/2020 23:53
Poehhh....lijkt wel LSD.
Had je geen hond thuis die op je wacht? ;-)
1
25/09/2020 23:58
Honden zijn toch niet Enim
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert