Fraai nazomer weer

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

          

 

           e8b25cbfea7be103107cd86d5fbbfd9e_medium.

Het is vandaag, zaterdag 12 september, een enigszins grijze dag. De zon doet weliswaar moeite om er door te komen, maar dat lukt niet zo best. Na een enkele zonnestraal sluiten de wolken weer aan.

Op de heide waar ik mij bevind is het aangenaam stil. Heel in de verte hoor ik af en toe geluid van verkeer dat over de A 50 raast. In de lucht scheert geluidloos een zweefvliegtuig redelijk laag over me heen. Kennelijk heeft de piloot de landing voor het kleine vliegveld van Nistelrode al ingezet.

Eigenlijk is het een wat tegenvallende grauwe dag. Maar dan wel een die ademt van rust.  

Mijn twee honden snuiven luchtjes van wild op. Ze trekken af en toe aan de riemen. Het liefste zouden ze als gekken door de heide rennen, doch dat zit er niet voor ze in. Honden moeten hier nu eenmaal aangelijnd blijven.

Het valt me op dat er ondanks de motregenbuien van de laatste week  geen plassen meer staan. Op twee na, die op de keiharde, moeilijk doorlaatbare grond zijn blijven staan. Misschien als bewijs voor een eenzame wandelaar dat het hier wel degelijk wat heeft geregend.

Maar droog blijft het in de natuur.

Voor zover ik het kan zien, is het vocht nauwelijks meer dan drie centimeter in de grond gedaald. Daaronder is de grond hard en nog altijd kurkdroog.

Noordoost-Brabant is misschien wel een der droogste delen van Nederland bedenk ik mij. En met de hete nazomerdagen in het verschiet krijgen planten en bomen opnieuw dit jaar met een zekere tijdspanne van verdere uitdroging van de grond te maken.

Veel bomen, vooral eiken en berken, zijn op dit deel van het Maashorst landschap waar ik mij bevind, al vrijwel kaal. De grond ligt bezaaid met afgevallen bladeren. Het is zeer de vraag of deze bomen wel ongeschonden de winter door zullen komen. Massale sterfte ligt naar mijn idee op de loer…

                         760392178b0c41db8a1fc5b288e2f72c_medium.

 

Overal rond de eiken ligt het op de grond reeds vol met eikels. Veel te vroeg dit jaar. Maar eikenbomen voelen zelf voortijdig aan dat er wellicht als gevolg van de droogte, een einde aan het leven in het vooruitzicht ligt. Vandaar dat eiken bij grote droogte reeds heel vroeg hun eikels en blad laten vallen. Uit voorzorg, voor het behoud van de individuele boom en voor de soort, zou je kunnen zeggen. Want als de boom inderdaad de winter niet doorkomt, dan kan er met wat geluk, een nieuwe boom ontstaan uit een van die vele neergevallen eikels. 

Aan de voet van de eiken ontwaar ik reeds enkele paddenstoelen. Dat is opmerkelijk in deze droge natuur. Het is een teken dat er toch op sommige plaatsen nog wat vocht in de grond is doorgedrongen. Terwijl er eveneens een zekere mate van dood hout in de grond zit.  Daarbij zijn de paddenstoelen vrij vroeg naar mijn idee. Ik neem enkele grote platte, en ronde zwammen waar. Qua kleur zijn ze weinig opvallend,doch qua ruige vorm spreken ze mij wel aan. 

 

               82c8b4a3fe03db491a2540d8c3c493f3_medium.

Bij de grote markante oude eik op de heide blijf ik even staan. Die boom ziet er met al zijn blad tot mijn verbazing nog goed uit. Op de heide rond de grote alleen staande boom, ontwaar ik zelfs nog enkele kleine vuurvlinders. Tevens zijn opvallend veel bijen waar te nemen die zich op de bloeiende heideplanten aan nectar tegoed doen. Maar toch ademt het landschap reeds de herfst vind ik.  De vele spinnenwebben rond de heideplanten bevestigen in dat opzicht mijn gedachten. Aan dat beeld kunnen naar mijn mening ook de komende warme nazomerdagen geen verandering meer geven.

De beken in het zuidelijke deel van de Maashorst liggen al vanaf de maand maart van dit jaar droog. Het omvangrijke jonge moeras dat zich de laatste vijftig jaar in het landschap ten noorden van de stad Uden vormt, kent slechts een kleine kern met water. Het moeras kan zich hier in deze droge grond vormen, omdat de ondergrond ijzeroxide bevat. Dit soort grond noemt men wijstgrond.  Door de structuur blijft het vocht hoog in de bovenlaag staan, terijl lager in de grond de aarde gortdroog is. Water zakt kennelijk niet door de zware bovenlaag heen.

 

               00f0c86129a53fcc5e85b8b1063eac91_medium.

Op een weer aan de natuur teruggegeven kale akker zag ik tot mijn verbazing nog een bloeiende zonnenbloem. Wel wat laat in bloei gekomen, maar toch heel leuk om te zien. Ik kon het niet nalaten hier een leuk plaatje van te schieten.   

Overal rond het deels opgedroode moeras trof ik kleine rode libellen aan. Bij tientallen zweefden ze soms hoog boven mij in de lucht. Teruglopende langs de oevers van de opgedroogde beek, vlogen nog verschillende vlinders. Vooral witjes en kleine vuurvlindertjes. Het droge gras verborg eveneens enkele hazen die bij mijn nadering er schielings vandoor gingen.

De zon brak opeens voor langere tijd door de wolken heen en zette de om mij heen liggende prairie in een gouden gloed. Op een dikke Maaskei, gelegen aan de rand van de beek, heb ik enkele minuten zitten genieten van de rust die het landschap uitstraalde. Nederland, en dan met name noordoost Brabant, is een schiterend landschap. Om de schoonheid van het landschap te ervaren moet men alleen wel tijd uittrekken om het te ontdekken.

 

              21e723afe09f5862b4bc3822af308163_medium.

                      IJzeroxide bevattende grond van de zuidelijke Maashorst

 

Leonardo.

12-09-2020

12/09/2020 22:44

Reacties (5) 

1
13/09/2020 01:52
Weer zeer van genoten.
1
13/09/2020 12:00
Fijn... dankjewel!
2
13/09/2020 01:25
Weer genoten van je mooie wandeling.
Wel apart dat aarde met een deel ijzeroxide geen water doorlaat - nooit geweten.
Hier valt het nog mee met de droogte, maar ook hier beginnen al eikels te vallen, terwijl het blad nog gewoon groen is. Mijn eiken zijn nu 170 jaar oud - net zo oud als het huis, en ik hoop dat ze mij ruimschoots overleven. Kanjers zijn het, van meer dan 20 m hoog.
Goed dat je de honden aan de lijn houdt - anders was het misschien wel slecht voor de hazen afgelopen.
1
13/09/2020 12:26
Even ter verder uitleg. De Maashorst is gelegen op de Peellandbreuklijn. Een diep liggende actieve breuk in de lithosfeer die helemaal tot aan Roermond doorloopt. De breuk is ongeveer 23 Ma geleden, dus ontstaan in het mioceen. Die wijst gronden zijn hooggelegen drassige stukken land waarin ijzerrijk grondwater als een soort kwelders omhoog komt en moerassen zich kunnen vormen.
13/09/2020 14:22
Bedankt. (Heb wel even moeten googelen) ;-)
Ieder zijn vak...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert