Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 3

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 3

https://tallsay.com/page/4295003215/mijn-mokum-jaren-80-en-beginjaren-90-2 

https://tallsay.com/page/4295003214/mijn-mokum-jaren-80-en-beginjaren-90-1

Ik heb geen idee of er meer delen gaan komen, ben het wel van plan, maar weet het niet zeker. Wat ik wel kan vertellen is dat het geen verzonnen verhalen zijn, u mag van mij alles na lopen trekken indien u daar behoefte toe voelt. De namen, die u tegen kan gaat komen, zijn wel stuk voor stuk verzonnen daar ik vast geen toestemming zal krijgen om echte namen te gebruiken en overigens is dat in een aantal gevallen ook niet meer mogelijk, want een loodoverschot in je lichaam is doorgaans dodelijk en in sommige gevallen was horse (heroïne) de oorzaak en komt bij dat hoe weinig ik ook geef om mijn leven .… ik wel graag heel blijf en zelf bepaal wanneer ik met leven stop. Maar gewoon uit privacyoverwegingen gebruik ik totaal verzonnen namen, op mijn eigen naam na uiteraard. Privacy is wel de belangrijkste reden waarom ik geen echte namen gebruik van de personen, daar sommigen best wel bekend zijn geworden in de lokale en in enkele gevallen landelijke politiek, de muziek, film, sport, theater, tv, zakenleven en de showbizz.

Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 3

Oudezijds Voorburgwal jaren 80

Zware Luuk was tussen 1976 en 1982 een niet weg te denken persoon op de Amsterdamse Wallen. Als je Luuk zocht, zat hij of weer eens vast voor een onschuldig vergrijp, of je vond hem ergens op de Wallen.

Zijn bijnaam Zware had niks te maken met zijn gewicht, want Luuk was een heel iel ventje en woog - denk ik - amper 60 kg, maar als je met hem praatte dan gebruikte hij het woord zware meer dan welk ander woord.

Zware dag”, “Zwaar werk”, “Zwaar bezopen”, “Zware spin in de kop” , "Zwaar kut".

Bij Luuk was alles zwaar. Luuk was toen ik hem in 1979 leerde kennen 54 jaar, hij zou toen nog vier jaar leven, want hij werd het slachtoffer van een ziekte die heel veel homoseksuele mannen het leven heeft gekost. Een ziekte met slechts vier letters. Aids. Luuk hoorde tot de eerste Nederlandse aidsdoden. Luuk was zo homo als maar kon .... maar toch vond je Luuk altijd op de Wallen, omdat Luuk het heerlijk vond om met de meiden gein te maken, om ze te plagen, maar ook hun tranen te drogen en ze een schouder te bieden. Luuk was een hele goede vent waar dus geen kwaad in zat …. al dachten ze daar bij de politie soms iets anders over, want in de periode dat ik hem gekend heb … vier jaar … heeft hij zeker de helft van de tijd vastgezeten. Maar nooit voor zware misdrijven. Tenminste als je inbreken in winkels niet beschouwd als een zwaar vergrijp.

Kwam hem eens tegen en hij vroeg of ik een heel mooi horloge wilde hebben. Ik zei destijds eigenlijk nergens nee tegen en kreeg van hem een best wel duur horloge. Op mijn vraag – je moest nooit vragen stellen, maar soms kon je je nieuwsgierigheid niet bedwingen – waar het vandaan kwam was het antwoord dat ik me beter niet met dat horloge bij een juwelier die hij noemde kon komen. Nou kwam ik toch al nooit bij juweliers, want ik had nooit geld voor wat ze daar verkochten. Kom er nog steeds heel zelden, want ik hou niet van die glitterende onzin waar je mee kan pronken en meer niet. Maar goed, ik liep met een peperduur horloge en de dag daarna werd ik gepakt voor winkeldiefstal en uiteraard vroeg de politie hoe ik aan dat horloge kwam. Ik vroeg ze wat ze wilden horen en het antwoord was dat ik niet moest lopen dralen, maar het moest zeggen en dus zei ik maar dat ik het had gevonden. Verkeerd antwoord volgens hen en dus werd ik in een cel gepleurd met de lieve boodschap dat als ik ze geen antwoord zou geven wat ze wilden horen ik er pas uit zou komen als er alleen nog maar botten van mij over waren. Drie dagen later waren ze me óf zat, óf er waren alleen nog maar botten van mij over … want ze sleurden me de cel uit en trapten me de deur uit. Kwam enkele dagen daarna Luuk tegen en vertelde het hem en hij zei dat ik zijn naam gewoon had mogen noemen, want dat maakte hem niks uit.

Luuk leed al aan twee soorten kanker en had astma en toen hij in 1982 aids kreeg bleef hij er heel erg stoïcijns onder, want zo zei hij:

Zou toch al kapot gaan aan die klere kanker, dus lig er niet zo wakker van!”

Vanaf het moment dat bij Luuk aids was vastgesteld veranderde hij wel wat. Hij begon zich meer en meer in te zetten voor jonge homoseksuele junks. Ze waren niet eens echt serieus homoseksueel, maar ze lieten zich nemen door homoseksuelen omdat het ze geld opleverde voor horse. En deze jonge jongens vormden een serieus besmettingsgevaar voor anderen en voor zichzelf, want een junk geeft dus niks om hygiëne. Een junk geeft slechts om één ding ..… horse en meer niet. Ze zitten er niet mee om bij hun ouders in te breken. Ik heb er één gekend die zijn eigen moeder op straat bedreigde met een mes omdat ze haar ‘zoon’ geen geld wilde geven. Junks zijn gewoon niet zielig, je hoeft er geen medelijden mee te hebben. Zelfs niet als het om een verslaafd hoertje gaat van hooguit 15 jaar. Ook dat meisje zit er totaal niet mee om je leeg te roven als ze de kans krijgt. En toch doe ik alles om ze uit dat kut milieu vandaan te halen en dat zal ik blijven doen.

Maar goed, Luuk zette zich dus op alle mogelijke manieren in om die jongens te helpen. Als hij wat stal dan gebruikte hij het geld dat hij er voor kreeg om die jongens te helpen en ze beloonden Luuk met een liefde die dus bijna ‘ontroerend’ te noemen viel. Hij werd door twee gore kut junks die bij hem thuis mochten slapen in elkaar gehengst en van alles beroofd.

Luuk was een ‘pareltje’ … en hij was niet slecht, ondanks zijn ellenlange strafblad. Zijn dood deed pijn in de scene. Grote mannen uit het circuit schrokken toen ze hoorden dat hij dood was en één van die mannen was Klaas Bruinsma, want Klaas kende Luuk al heel erg lang en toen Klaas te horen kreeg dat Luuk enkele weken voor zijn dood door twee junks in elkaar gehengst en beroofd was heeft hij alles op alles gezet om ze te vinden. Ik heb geen idee of hij ze gevonden heeft, ik kende hun namen niet en had ook geen idee wie het waren, maar waar je op dat moment ook kwam, overal hoorde je dat Klaas ze zocht. Heb Klaas wel eens gezien, maar nooit met hem gepraat, want Klaas praatte niet met junks. Hij beschouwde junks als het laagste van het laagste en hij had een bloedhekel aan heroïne-junkies!

*Candice*

11/09/2020 20:33

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert