Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 2

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 2

https://tallsay.com/page/4295003214/mijn-mokum-jaren-80-en-beginjaren-90-1

f1dc0f62f4eaad9d061c16e4d8865452_medium.

Ik heb geen idee of er meer delen gaan komen, ik ben het wel van plan, maar weet het niet zeker. Wat ik wel kan vertellen is dat het geen verzonnen verhalen zijn, u mag van mij alles na lopen trekken indien u daar behoefte toe voelt. De namen, die u tegen kan gaat komen, zijn dus echter wel stuk voor stuk verzonnen daar ik vast geen toestemming zal krijgen om echte namen te gebruiken en overigens is dat in een aantal gevallen ook niet meer mogelijk, want een loodoverschot in je lichaam is doorgaans dodelijk en in sommige gevallen was horse (heroïne) de oorzaak en komt bij dat hoe weinig ik ook geef om mijn leven .… ik wel graag heel blijf en zelf bepaal wanneer ik met leven stop. Maar gewoon uit privacyoverwegingen gebruik ik totaal verzonnen namen, op mijn eigen naam na uiteraard. Privacy is dus wel de belangrijkste reden waarom ik geen echte namen gebruik van de personen, daar sommigen best wel aardig bekend zijn geworden in de lokale en in enkele gevallen landelijke politiek, de muziek, film, sport, theater, tv, zakenleven en de showbizz.

Mijn Mokum jaren 80 en beginjaren 90: 2

1002469a760a314de0526754a0066435_medium.

Warmoesstraat jaren 80

Het was ergens begin juni 1982 toen ik ‘s avonds lekker lag te luieren op mijn bank toen de telefoon ging. Het was mijn ‘lover’ met het ‘verzoek’ om per direct naar hem toe te komen. Als hij zoiets aan de telefoon zei .… “per direct”… dan wist ik dat ik niet hoefde te denken aan te vragen naar de reden, want dan was het heel erg serieus. Dus ik trok schoentjes en een jas aan en stapte op de fiets om zo snel mogelijk naar hem te fietsen. Ik woonde destijds in een flatje in Geuzenveld en dat was (in de regen) nog best wel een aardig stukje fietsen naar dichtbij het Rijksmuseum. Was toch al snel een kleine 30 minuten fietsen. Ik kwam bij hem en na eerst een uitbrander te hebben gekregen dat ik er te lang over gedaan had volgens hem, kreeg ik een knuffel en zag ik een man staan die ik wel vaker had gezien, maar niet bij hem … wel bij Roberto een weinig voorstellende Italiaanse kanjer van een man, die meende dat hij een grote jongen in de scene was ... maar die door de grote jongens enkel als nuttig werd beschouwd omdat ze dus altijd op hem konden rekenen en omdat hij betrouwbaar was. Een maand later zou hij sterven aan een loodvergiftiging omdat hij toch minder betrouwbaar bleek te zijn dan hij zich voordeed. Iets met contact met een rechercheur, die contacten had met sommige mensen uit het milieu. Maar goed ... ik was dus bij mijn ‘lover’ en daar stond dus een vent die ik nog nooit daar had gezien. Maar hij was wel aardig, vriendelijk … op het slijmerige af (mijn ‘lover’ zei mij later die avond toen ik zei dat ik het een slijmbal vond dat als die man zo deed, je serieus op moest passen voor hem) en al die tijd taste ik nog steeds in het duister over het waarom ik per direct op de fiets, in de regen moest komen opdraven.

Mij werd verteld dat er ergens (ik mocht niet weten waar) een spiksplinternieuwe BMW 635 i in de garage stond en mij werden de papieren overhandigd. Valse maar dat was echt niet te zien, want als Ruben iets vervalste dan was het vakwerk. Hij maakte destijds voor mij ook mijn eerste paspoort op naam van Candice Simionescu. Ik heb er nog een aantal maanden voor gezeten, doordat ik zelf een blunder beging … maar ik heb niet verteld wie dat paspoort voor mij had gemaakt. Deels omdat hij anders nooit meer een nieuwe voor mij zou willen maken, deels omdat ik loyaal aan hem was, maar grotendeels omdat je zulke mensen die door de hele criminele top van Mokum werd gebruikt beter niet kon verraden aan de smeris. Dat was je niet echt in dank afgenomen.

ad59a0997b31723606c31eadcaec3b0c_medium.

Maar goed, ik kreeg dus de autopapieren van de BMW 635 i in mijn handen gedrukt, met de dringende - spoed - opdracht om de volgende ochtend die papieren op mijn naam te laten overschrijven. En dat deed ik en zo werd ik ineens een 22 jarige junkie met een, voor toen, hele mooie auto op haar naam. Maar de auto zelf heb ik nooit gezien – hij bestond … denk ik – en drie dagen later moest ik al de papieren weer komen brengen en kreeg ik voor die drie dagen …. niks doen …. van die vent een enveloppe met 1.000 gulden en van mijn lover een leuke nieuwe voorraad wit genot, omdat dankzij mij ‘iets’ niet verkeerd was afgelopen. Wat? Geen flauw idee. Is me ook nooit verteld en je vroeg dus ook nooit naar zoiets, want vragen deed je niet, je deed wat ze je vroegen en verder hield je je gewoon kalm. Maar ik was dus zowaar 1.000 gulden rijker en dat was toen voor mij een hele hoop geld en wat ik deels heb uitgegeven aan horse, deels aan drank en deels aan als ik het me goed herinner kleren. Voor mijn horse hoefde ik niet bij mijn ‘lover’ aan te kloppen, want horse beschouwde hij als iets voor domme mensen, voor domme junks. Pom pom pom!

Die man die mij zo rijkelijk beloonde en wiens naam ik echt niet meer weet, werd twee jaar later met een raar gat in zijn hoofd gevonden. En dat gat was veroorzaakt door een stukje lood. Het typische was dat mijn ‘lover’ mij vertelde over de dood van die vent voor ik het in de krant kon lezen. Maar getreurd werd er niet echt om de dood van die vent … sterker nog, ik had het idee dat de meesten er wel blij mee waren, want zo hoorde je zeggen:

Als hij bij je begon te slijmen dan moest je één ding niet doen, doen of je daar niet tegen kon!”

Die vent was nog net geen echte grote jongen, maar probeerde het te zijn door hard en zeer gewelddadig te zijn. Dat gewelddadige leverde hem een keer een flink pak slaag op van een kickbokser, omdat hij de vriendin van die kickbokser een klap had verkocht.

Dat was overigens iets waar ik steevast voor gewaarschuwd werd door mijn 'lover' en door anderen die ik kende en nou vraagt u zich denk ik af waar ik nu op doel. Dat leg ik even uit. Normaal doe je aangifte als je een paar klappen krijgt zonder een echte reden, maar destijds in dat milieu dus niet. Deed je het wel, deed je wel aangifte dan moesten ze je niet meer. Dan lag je er dus definitief uit en vertrouwden ze je nooit meer. Ging je dan naar een tent, die door één van de jongens werd gerund, dan trapten ze je de tent uit. Je was echt nergens meer welkom! Als je onterecht of terecht klappen had gekregen dan accepteerde je ze dus en dan kwam er vanzelf wel een vraag waarom je klappen had gekregen en vooral van wie! Dat was dan niet de smeris die je dat kwam vragen, maar dat was dan iemand uit het milieu en vond hij ze onterecht, dan kon je er zeker van zijn dat die persoon die jou geslagen had (mits het geen grote jongen uit het milieu was) eventjes door een kickbokser werd gepakt. Er was destijds een kickboksschool even buiten west en elke kickbokser van die school was gewoon in dienst van heel erg grote jongens. En die grote jongens betaalden alles voor zo’n kickbokser, want geld is nooit een probleem geweest in dat wereldje. Dat kan je altijd krijgen of lenen … doe dan maar krijgen, want lenen moet je terugbetalen en als je dat niet doet, of je bent te laat … dan deed het erg pijn!

Dat geld geven of lenen doen ze echt niet uit liefde, vriendschap of menselijkheid, maar om één reden. Iemand geld geven of lenen maakt die ander … afhankelijk van je, geeft je macht over die ander en daar draait het om. Om macht over anderen hebben en ... mijn ‘lover’ had mij gewoon in zijn macht. Maar dat boeide mij destijds niet zo heel erg veel. 

18e44a6b26b2112b7653e6423d7a3226_medium.

*Candice*

08/09/2020 21:32

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert