Binnen zonder kloppen.

Door Angelsuenos gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Je kwam binnen zonder kloppen. Al zolang ik mij kan herinneren, is mijn kluis veilig en onzichtbaar geweest, voor mensen van buitenaf. Degene die een kans kregen om een blik naar binnen te werpen, zijn op 1 hand te tellen, en zijn dezelfde die de muren gebouwd hebben zien worden, de sloten zagen verschijnen. Hun zagen mij opgroeien als een kleine gevoelige jongen, tot een volwassen man met een volautomatisch bewakingssysteem. Ik leerde dat gevoelens en emotie’s mij kwetsbaar maakte. Dat sommige mensen graag een spel speelde met mijn kwetsbare kant. Dus bouwde ik mijn muren, steen voor steen, er kwamen zware sloten op de deuren, en uiteindelijk stopte ik het meest kwetsbare, veilig in een kluis. Het spel wat hun speelde, deed mij pijn en verdriet.

Littekens voor leven. Ik had geleerd. Dat wilde ik nooit meer. Met hulp van mijn afweersysteem zou mij dat lukken. Ik leefde mijn leven. Maakte lol met mensen, luisterde naar hun verhalen, zodat ze de mijne niet zouden zien, en veilig bleven. Het werkte, vaak zonder al te veel moeite. Het bewakingssysteem werkt op automatische piloot, en had daar weinig omkijken naar. Tot vandaag.

Jij kwam binnen zonder kloppen. Sloten gingen voor je open. Je liep de brug over, en ging door alle deuren, tot jij ineens zonder enige waarschuwing daar in mijn streng bewaakte kluis stond. Je liep rond. Je raakte dingen aan. Onverwacht en ongevraagd, maar gek genoeg voelde het fijn, vertrouwd maar tegelijkertijd ook zo eng. Je hoorde daar nog niet te zijn. Want wees eerlijk, hoe lang ken ik je nou? Twee weken? Normaal lang genoeg om iemand zijn naam, geboortedatum en afkomst te weten. Feiten die relatief onbelangrijk zijn, waarneer je iemand echt wil leren kennen.

Te kort om mij te laten stotteren. Te kort om te weten van het bestaan van mijn kluis, laat staan om daar binnen te komen. Toch deed je dat. Je kwam binnen zonder kloppen, onverwacht en ongevraagd, maar het voelde fijn. Vraag me niet waarom of hoe. Vraag me niet om uitleg, want ik kan het je niet uitleggen. Je houdt van antwoorden, duidelijkheid, controle, net als ik, maar ik weet zelf nog niet eens hoe jij daar binnen ben gekomen. Misschien nog belangrijker, waarom voelde het vertrouwd. Waarom voelde het fijn, dat jij op een plek was, waar je theoretisch gezien niet hoorde te zijn.

Woorden schieten mij te kort. Paniek slaat om mij heen, maar tegelijkertijd brengt jou aanwezigheid mij tot rust. Je hoort daar niet te zijn, maar toch wil ik niet meer dat je weg gaat. Tegenstrijdige emoties, gemengde gevoelens.

Dit is nieuw voor mij. Dat maakt mij bang. Je liep binnen zonder te kloppen. Zonder dat ik er op voorbereid ben. De controle die ik normaal bezit, is weg, verdwenen als sneeuw voor de zon. Zonder die controle weet ik niet wat mij te wachten staat, en dat maakt mij bang, maar nog zo iets geks. Ik vertrouw je, blind, zelfs wanneer je daar binnen bent. Ik weet dat je niks bewust kapot zal maken. Dus geniet ik van het moment, en laat ik je toe.

‘ It’s better to have loved and lost, than never to have loved at all.’

02/09/2020 09:33

Reacties (2) 

1
03/09/2020 11:52
Een leuke emotioneel geschreven levensoprisping. Graag gelezen...
03/09/2020 14:44
Dank je wel.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert