De voedselbank: We zijn allemaal mensen ...

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

De voedselbank:

We zijn allemaal mensen …

Note: Dat we allemaal mensen zijn … daar bedoel ik mensen mee die zich ook als mens weten te gedragen en ik hoef denk ik niet meer te noemen wat voor ‘mensen’ ik niet als mens betitel.

Ik mag mezelf echt heel erg rijk noemen, want ik hoef maar naar mijn rekeningnummers te kijken en ik zie dat dat dus gewoon waar is, maar … het heeft helemaal niet veel gescheeld of ik was dus gewoon vaste klant geweest van de Sociale Dienst, van de Voedselbank, van de Kledingbank en zonder meer ook, want ik ken mijzelf, van justitie.

Mijn mooie rijkdom heb ik verkregen door keihard te studeren, keihard werken en door een (aangeboren) heel groot talent voor rekenen, meten, uitzetten, afstanden schatten en het feilloos waterpas kunnen werken. Maar als een zekere wit genot dealer niet bereid zou zijn geweest om voor mij mijn studie te betalen, om mij van alles te voorzien wat ik nodig had (kleren, huisvesting, eten, drinken en wit genot), omdat hij nu eenmaal knettergek was op transjes en ik de fatsoensnormen en waarden wel hoog in mijn vaandel zou hebben staan … dan was ik nooit verder gekomen dan een straatarme trans en junkie zonder werk en vast inkomen en mogelijk ook zonder woonadres die vermoedelijk om de zoveel tijd op kosten van u allemaal zou logeren in een gevangenis.

Zo weinig scheelde het voor mij … en tot zover over mij.

Met vrij grote zekerheid durf ik te stellen dat het voor heel erg veel mensen echt niet veel gescheeld heeft of ze hadden niet het leven wat ze nu hebben gehad, maar dus een leven waarbij ze doorlopend in grote financiële problemen hadden gezeten en niet allemaal door laksheid en dom omgaan met geld. Heel veel mensen balanceren gewoon, nog net, op het slappe koord, maar zijn al een paar keer bijna van het koord gevallen … en er zullen er vast en zeker onder u zijn die zich dat dus kunnen herinneren. Daar moest ik aan denken toen ik vanochtend even wat panty’s (je kan er nooit genoeg van hebben) en waterlolly’s (die zijn wel zo lekker) en een paar repen melkchocolade ging halen bij AH en ik er een stand zag staan van de Voedselbank.

Er wordt je gevraagd of je wat mee wilt nemen en kopen, voor de Voedselbank en nadat je hebt betaald passeer je een dame (of heer) met mandjes waar je die spullen kunt afgeven of (want het is coronatijd) in de mandjes kunt zetten. Een dame vroeg aan mij of ik wat wilde kopen voor de Voedselbank en ik had er eigenlijk geen zin in, bovendien steun ik ze al best wel meer dan genoeg, maar heel eventjes moest ik denken aan hoe weinig het dus scheelde voor mij tussen straatarm zijn en mijn rijke leven van nu. En dus zei ik:

Kom zo terug”.

Er zat nog niks in mijn mandje en ik bracht mijn mandje dus weg om een kar te halen, want daar kan je meer in kwijt en toen heb ik dus eerst gehaald wat ik wilde halen en ben daarna royaal wezen winkelen tussen de artikelen, die AH beschikbaar had gesteld, voor weinig geld en die je dus kon kopen voor de Voedselbank. Het leverde mij een bijzonder dankbare lach en een hartelijke “Dank u wel” op, ... maar daar deed ik het niet voor en ik deed het ook niet om het nu in een artikel te verwerken om eventuele hartjes te krijgen en te lezen dat ik een heel goed mens ben (Dat ben ik absoluut niet). Daar deed ik het allemaal niet voor. Ik deed het om de simpele reden dat (op bepaalde ‘mensen’ na) we allemaal mensen zijn en dat we daar waar we kunnen elkaar even bij horen te staan. Er zijn nu zoveel mensen die het lastig hebben en die een steuntje in hun rug kunnen gebruiken en waarvan de meesten de ellende niet over zich hebben afgeroepen en ik ben dus van mening dat als je kan ….. help ze dan en dat kan op zoveel manieren. Het hoeft niet altijd met geld te zijn, want het kan dus ook door zoiets simpels als shoppen voor de Voedselbank zijn en/of door je kleding, die je anders weg zou gooien, weg te geven aan een kringloopwinkel of zulke instanties, maar het kan dus ook nog zijn door gewoon bereid zijn even een luisterend oor te bieden aan mensen die even hun verhaal kwijt moeten en geen gehoor vinden, omdat mensen doorlopen als ze ze zien staan.

Wat ik vanochtend heb gedaan is geen superprestatie en verdien ik ook geen complimentjes voor, want het was echt het meest makkelijke wat ik even kon doen voor mijn medemens. En ik weet dat ik normaal weinig geef om mijn medemens (tenzij het om kinderen en/of om vrouwen in de prostitutie gaat) en daar zal ik ook nooit in veranderen ... maar ondanks mijn geweldige wrok tegen het leven op zich en mede daardoor tegen de mens in het algemeen (vat dat niet persoonlijk op, want als u mijn geschiedenis zou kennen zoals ik het ken, dan zou u mij snappen) vind ik dat wij mensen elkaar waar nodig soms even bij horen te staan … en als dat kan door de schappen voor de voedselbank leeg te plunderen om het daarna af te rekenen en als complete stampvolle kar bij de dame bij de nog half lege mandjes neer te zetten, dan doe ik dat … en dat geeft me dan een goed gevoel, geen speciaal gevoel, maar wel een goed gevoel, omdat ik besef dat het erg weinig heeft gescheeld of mensen hadden daar spullen gekocht waardoor de Voedselbank mij in staat had gesteld om goedkoop aan eten en drinken te komen.

Ik weet het, hoe ouder hoe senieler ... en soms betrap ik mezelf dus op menselijke trekjes!

*Candice*

29/08/2020 10:29

Reacties (4) 

1
29/08/2020 18:24
Ik heb hier mijn eigen voedselbank ... in de tuin.
Met de mensheid heb ik niet zoveel op - daar betaal ik via de inkomstenbelasting al meer dan genoeg aan mee.
Ik koop wél geregeld katten- en hondenvoer en doe het in de mandjes van de plaatselijke dierenopvang (in Duitsland staan die in elke supermarkt achter de kassa).
1
29/08/2020 19:19
En dat is ook prima en is ook helpen. Ik kom nooit in Duitsland en hier staan die mandjes niet. Hadden ze er wel gestaan ... dan zou ik zeer zeker elke keer er iets voor kopen.
2
29/08/2020 12:26
Fijn dat er mensen zijn, die zo willen helpen met boodschappen. Sinds een goed jaar, ben ik vrijwilliger bij een voedselbank-uitdeelpost om voor de soep met brood, koffie, thee en limonade te zorgen. Ik maak een praatje met de mensen, want vaak willen ze hun verhaal even kwijt, voor velen is het niet makkelijk. Zo geef ik wat van mijn tijd en aandacht en het bijzondere is dat je van elkaar leert en tegelijkertijd is dat het normaalste. Nu met coroana, zijn we met alle geldende maatregelen weer met de soep e.d. begonnen, iets minder gezellig, maar de soep gaat iedere week schoon op (zes liter)...
1
29/08/2020 12:51
Het is ook fijn als je kan helpen en het is gewoon zo. Er hoeft maar iets in een leven anders te lopen ... en je leven loopt totaal anders.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert