De diversiteit van kampeermiddelen

Door Machteld gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

7b3364eb53f9f85232fc1c7fb71c30fb_medium.

Ieder jaar verwondert het me weer waar mensen mee op vakantie gaan. Je ziet de meest uiteenlopende tijdelijke huisjes voorbijkomen. Van klein tentje, zonder stoelen, naar pipowagen en super-de-luxe camper. Onze eerste kampeerervaring, samen, is in een tent. Mijn maatje wilde graag kamperen, ik had het nog nooit gedaan maar ach, als het niet beviel konden we het jaar erna toch gewoon weer in een appartement. Om het niet te moeilijk te maken, gingen we naar Zeeland. Naar een luxe camping met mooi sanitair en voldoende elektriciteits- en watervoorzieningen. Ik kan me nog goed herinneren hoe grappig ik het vond, die eerste nacht. Op het luchtbed, in de slaapzak. De geur van een splinternieuwe tent. Ik heb genoten. Natuurlijk was het ook mooi weer, dat heeft zeker meegespeeld, maar ik was gewonnen voor het kamperen.

 

In de jaren erna gingen we naar Duitsland en Frankrijk. Mijn maatje keek met een schuin oog naar kleine caravans maar dat ging me toch iets te ver. Kom zeg, zo oud waren we toch nog niet. En zeker, ik baalde als een stekker als na twee weken stralend weer op de avond voor ons vertrek een plensbui kregen. Dat alles nat in de auto moest en je de hele weg naar huis steeds van die muffe vlagen voorbij kreeg. Gelukkig hadden we thuis de ruimte om alles uit te hangen maar fijn was het niet. En die keer dat het begin september ’s nachts zo koud was dat ik mijn dikke sokken aanhield in bed.

 

Tot die keer dat we naar het Zwarte Woud gingen. Het was heerlijk weer, helemaal niks aan de hand. Een paar plaatsjes bij ons vandaan stonden mensen met en Eriba Puck. Mijn maatje was verliefd. “Kijk Mach, dat zou ik nou willen.” En inderdaad, het was een leuk caravannetje, als het dan moest, dan zou ik zoiets wel willen. Maar voorlopig hadden we nog steeds onze mooie tent.

 

Helaas ging er iets verkeerd. Het gebakken ei, dat ik niet helemaal goed genoeg gebakken had, bevatte een Salmonellabacterie en ik werd ziek. Brr, echt ziek. Ik heb wat rondgelopen ’s nachts, op weg naar het toiletgebouw. En dan weer in de tent, in de slaapzak, ik voelde me echt heel ongelukkig. Mijn maatje kon het niet aanzien en na een dag besloot hij dat we naar huis gingen. Hij zette me op een stoel en begon alles op te ruimen en af te breken. De buitentent ging het laatste. Halverwege keek hij me aan “toch maar naar een caravannetje gaan kijken?” Ik kon alleen maar knikken.

 

Het heeft nog best even geduurd voor ik me weer helemaal de oude voelde. Het jaar er na gingen we weer kamperen. Met onze eigen Eriba Puck L.

 

23/08/2020 09:05

Reacties (3) 

24/08/2020 21:50
Kamperen is soms creperen. Tenminste in de jaren zestig en zeventig. Tenten bestonden uit zeildoek dat je met regen niet moest aanraken want dan ging het gelijk op die plek lekken. En zo'n dunne binnentent hielpook niet het doorlekkende regenwater tegen te houden. Tegenwoordig zijn tenten van een veel betere kwaliteit. Die lekproblemen zal men nu nu zo gemakkelijk aantreffen.
23/08/2020 09:19
Neuhhh dat is niks voor mij. Als ik op vakantie ga dan wel in een mooi hotel. Heb het ooit vroeger eens in de Grand Canyon gedaan .... (creperen bedoel ik) en hoe mooi het daar ook was en hoe gaaf het wildwatervaren ook was ,... ik heb die dagen amper gegeten, want ik eet echt geen vis (dat vingen ze) en ik eet geen wild (dat schoten ze dan) en ik drink geen koffie en ik vond alleen, het afdalen in de Canyon, dat wildwatervaren en trekken door de Canyon mooi, maar het crepeergedeelte vond ik wel zo gruwelijk. De hele dag zin in eten en er was bijna niks eetbaars wat ik eetbaar vind.
1
23/08/2020 09:34
Ik kan me goed voorstellen hoor, dat mensen het vreselijk vinden. Ach, ieder zijn ding.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert