Mei 1968: De Gaulle en de communisten

Door Guivanho gepubliceerd in Geschiedenis

d4ac50182ce8009cb5acab592bbb0206_medium.

Er is veel geschreven over de meibeweging van 1968 in Frankrijk. Het ging dan veelal om de nog nooit vertoonde coalitie van rebellerende studenten en arbeiders. Men kan zich de vraag stellen, waarom deze beweging niet heeft geleid tot een politieke omwenteling in Frankrijk. Het antwoord daarop moet gezocht worden bij de rol van de PCF, de Franse communistische partij, en die van Generaal de Gaulle.

Eén van de kopstukken van de meibeweging was Daniel Cohn Bendit, bijgenaamd  Danny le Rouge. Vanwege zijn rode haar. Daniel was Duits en dat werd dan ook tegen hem gebruikt. De ‘Humanité’, de krant van de Franse communisten, noemde hem ‘L’anarchiste Allemand’, Duitse anarchist. Het tekende de ambivalente houding die de communisten tegenover de meibeweging hadden. Ondanks het feit dat Mitterand opriep tot de vorming van een regering van samenwerkend links, is het daar niet van gekomen. Op een viaduct zag ik in die tijd in Frankrijk ‘PCF Trahison’ staan, het verwijt dat die partij verraad had gepleegd. De meibeweging was niet vanuit de communistische partij ontstaan en daar zat voor de PCF het probleem.

Dan De Gaulle. Zijn reactie op de meibeweging vatte hij samen met de leuze: ‘La réforme oui, le chienlit non’, wel hervorming maar geen maskerade. Toen zowat heel Frankrijk staakte, zat hij echt in zijn rats. Op een goed moment was hij met onbekende bestemming vertrokken. Naar Duitsland, naar achteraf bleek. Daar waren Franse troepen gelegerd en het verhaal ging, dat hij de hulp ervan zou inroepen, mocht het helemaal uit de hand lopen. Dit verhaal is later ook bevestigd. Het bleek uiteindelijk allemaal niet nodig. De Gaulle keerde terug, schreef nieuwe verkiezingen uit, die uitmondden in een grote overwinning voor de Gaullisten. Het Franse volk was de onlusten beu.

Bronnen:

G.A.J.M. van Hooijdonk, Agressie en politiek, een sociologische terreinverkenning, Tilburg 1973.

Adrien Dansette, Mai 1968, Librairie Plon, 1971

 

06/08/2020 10:06

Reacties (2) 

1
07/08/2020 13:06
Het was in die jaren een hele gevaarlijke tijd in Frankrijk. Ik studeerde toen geologie in Montpellier. Ondanks dat ik al jaren, reeds lange tijd in Frankrijk woonde en taal en gebruiken goed meester was, werd ik door een groot deel van de studenten nog altijd al apart beschouwd. Ik deed niet mee aan hun geheime bijeenkomsten boven het cafe
van Mr. Robert Villiers. En ik kon mij ook toen al niet verenigen met de denkbeelden van die klote Chinees, Mao. Dat kwam met name door mijn opvoeding en afkomst. Doordat ik het standpunt en de politieke denkbeelden van een groot deel van de studen...
1
06/08/2020 19:33
"De meibeweging was niet vanuit de communistische partij ontstaan en daar zat voor de PCF het probleem."
Dat klopt. De PCF liep nog steeds trouw aan de leiband van Moskou en stond onder de invloed van de (stalinistische) Brezjnev doctrine, terwijl de protestbeweging sterk beïnvloed was door enerzijds de Frankfurter Schule (Adorno en Marcuse) en anderzijds door de culturele revolutie van Mao. Dat ging niet samen, ondanks dat beide anti-bourgeois stromingen voortgekomen waren uit het Marxisme.
Gelukkig maar, anders was Europa destijds al achter het ijzeren gordijn verdwenen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert