Mijn eerste baantje:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn eerste baantje:

Was een jaartje of 15 toen ik een zaterdagbaantje kreeg als broodbezorger in Breezand en dat deed ik met een bakfiets. En mijn wijk bestond uit één redelijk lange straat – Wijdenes Spaansweg – en uit een bejaardenhof – Pastoor Verhoeffpark – en daar was ik dan een paar uurtjes mee zoet en voor een best wel redelijk loontje … en ik haalde best wel veel fooi op, want doordeweeks kwam daar een andere bakker en die kreeg eerst de fooi, maar zei tegen zijn klanten in die straat en dat Park dat ze mij die fooi moesten geven, want ik was nog erg jong. Dus het was best wel winstgevend. Ik werd dan op zaterdagochtend vanaf het gat der ondoden (Den Helder) naar Breezand, naar het adres waar de bakfiets en al het benodigde brood en de koek stond gebracht en als ik klaar was pakte ik daar de bus terug naar het gat der ondoden en liep naar de bakkerij en kreeg dan mijn geld (plus een flinke mokkataart als extraatje).

Het was ook best leuk werk, al was het soms wel erg nat en soms wel eens erg koud, maar dat geeft niet, daar moet je mee leren leven.

Het Pastoorverhoeffpark vond ik altijd erg leuk, want je kon overal zo binnenlopen en waar je maar wilde kon je thee (want koffie is dus vies) en koek (plus fooi) krijgen en een praatje maken.

Alleen wanneer je wegging bij een klant dan was het zeggen van “ Oma (of Opa of beiden) tot volgende week” niet altijd even leuk … je zei het wel en ze zeiden het ook terug, maar je wist soms nooit of die persoon de volgende week nog wel zou leven en ik heb ook in twee jaar tijd zeven keer een deur open gedaan en dat ik vond dat het er wel erg raar rook en dan riep ik, kreeg geen antwoord, en ik liep dan even door het huis naar de slaapkamer toe … en daarna kon ik bij de buren vragen of ze even een telefoontje wilden plegen, want hun buuf of buurman was overleden en soms ook al een paar dagen dood. Dat was minder leuk om mee te maken, want met sommigen bouwde je wel een band op en nam je ook in vertrouwen en dan is het minder leuk als je zo iemand dan dood ziet liggen. Maar het werk ging door, want de klanten die je nog moest doen … zaten op je te wachten en dus had je eigenlijk geen tijd om te blijven. Treuren om een dode deed ik toen ook al niet, omdat ik vind dat de dood geen ramp is, maar een verlossing en dus gun ik een ieder die dood gaat zijn/haar rust.

Ach het was gewoon een eerste baantje voor mij en tevens mijn kans om mijn uitmuntende rekencapaciteiten te gebruiken om er een extra slaatje uit te slaan, want ….. als je heel snel kan rekenen en kan optellen dan had je wel eens klanten die je direct geloofden en waar ik dus dankbaar gebruik van maakte. Hallo, ik kon dat extraatje wat ik daarmee binnenhaalde heel goed gebruiken en het is allang verjaard en ging niet om enorme bedragen, want bij mij rekenden ze (helaas) enkel af wat ze die dag kochten. Heb wel eens aan de bakker – die er dus doordeweeks kwam – gevraagd of ze misschien niet beter bij mij alles van de hele week konden afrekenen, maar dat wilde hij helaas niet. Hoe jammer en wat een eikel. Sommige mensen gunnen je ook helemaal niks extra. -))

*Candice*

27/07/2020 20:08

Reacties (2) 

1
28/07/2020 00:02
Dus, toen deugde je ook al niet....
;-)
1
28/07/2020 05:06
Ik heb nooit gedeugd. -))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert