Soms kleurt niet alleen de lucht blauw

Door Leonardo gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

              61c03a279c9cf125df78dbe9ebeeb12c_medium.

Het is vandaag echt Hollands weer. Wolkje en zonnetje wisselen elkaar met korte tussenpozen af. Misschien valt er nog wel een klein buitje regen, dacht ik. Want de overschuivende wolken zijn donkerblauw gekleurd en zwaar van het vocht. Nadat ik een half uur lekker in de zon heb zitten lezen in '' Racket'' een spannende thriller van van Dominique Manotti, vind ik het tijd worden om mijn benen in beweging te bengen.

De lucht trekt inmiddels verder dicht. De zon steekt als hij er door komt. Ik voel het zelfs een beetje op mijn reeds flink kalende hoofd. Zou het droog blijven, vraag ik mij onderwijl in stilte af...

Nadat ik mijn wandelschoenen heb aangetrokken, de enthousiast tegen mij opspringende honden aan de riem heb gedaan, naar mijn lief, die boven was, heb geschreeuwd dat ik met de honden ga stappen begeef ik mij naar de overkant van de weg teneinde het pad langs de bosrand te volgen en naar het in de verte voor mij opdoemende bos en heide gedeelte te wandelen. 

De zon breekt af en toe tussen de inmiddels zeer zware blauwgrijs gekleurde wolken door en zet de omgeving in een sfeervol, doch enigszins sinister licht. Er komt heel voorzichtig wat spanning in de atmosfeer. Je ziet het nog niet aan de natuur, maar ik voel het. Het dringt eveneens tot de honden door die, na hun uitgelaten gedrag tijdens de aanvang van onze wandeling, plotseling rustig lopend vlak bij mij in de buurt blijven.  Toch eigenlijk heel bijzonder. Mens en dier regageren uitdrukkelijk op atmosferische veranderingen als gevolg van een natuurlijke weersomslag. 

             5b14441000e7bc3152bbb6657eccc431_medium.

Aangekomen bij de heidevlakte die de uitgestrekte bossen afscheiden van akkerland en weilanden, ontwaar ik schuin voor mij een door de zon beschenen enorme blauwe massa die zich tot aan de grond lijkt uit te strekken. 'Onweer,'  schiet het door mij heen. De bui lijkt zich in mijn richting te verplaatsen. 'Zit nog minstens op tien kilometer afstand,' hoor ik mijzelf mompelen, terwijl ik reeds vaag een bliksemflits langs de inmiddels weer donkere hemel zie schieten. 'Het wordt deze keer een kort loopje, meiden.' De honden kijken me wat meewarig aan.  Gaan we nu al terug, zie je ze denken...

Na een klein kwartier door het nogal mulle zand van een bospad vol kuilen lopen strompelen vallen de eerste dikke regendruppels recht naar beneden.

'Merde...,' mompel ik terwijl ik het op een lopen zet en de honden aan de lijn met me meetrek.'

We zijn nog minstens een half uur lopen van huis af. Ver genoeg om werkelijk drijfnat te regenen. Al lopende om mij heen kijkende zie ik opeens een grote dicht bebladerde hulststruik tussen de dennebomen aan de rand van het pad staan. Een uit de krachten gegroeide heester van wel vier meter hoog, met takken die als een soort paraplu naar beneden uitwaaieren.  Kijk nou... Daar staat mijn natuurlijke paraplu schiet het als een flits door me heen. Weliswaar een paraplu met scherpe stekende bladeren, maar met genoeg blad om oms lange tijd droog te houden.  Ik hol met de honden door de regen naar de bewuste heester waarna we ons gehurkt onder de overhangende takken plaatsen. 

Het strortregent inmiddels. Er verschijnen hier en daar zelfs kleine plassen op het gortdroge zand onder de dennenbomen. Maar... na enkele minuten wordt de regen minder. Er volgen een tweetal harde klappen waarna de lucht weer openbreekt en het regenen stopt.  Met een pijnlijke rug van het in gebukte en gehurkte houding onder de bladeren zitten kruip ik op handen en voeten onder de hulststruik vandaan.

Even uitstrekken en de schouders bewegen.

Vervolgens merk ik dat slechts mijn schouders een beetje vochtig zijn geworden. Verder zijn we alleen wat vuil, maar wel zo goed als droog gebleven.

Nauwelijks is de regen gestopt, is de zon weer doorgebroken en maken we ons op voor de laatste kilometer naar huis, of mijn blik valt op beweging tussen de hulstbladeren. Een viertal heel kleine, lichtblauwe vlindertjes vliegen tussen de bladeren vandaan.

Boomblauwtjes...

Ook zij hebben kennelijk in de zelfde omgeving zitten schuilen voor het onweer. Misschien wel vlak boven mijn hoofd onder een blad. Terwijl ik niets in de gaten had.  

            35c6b3d650a08a37cd464923803c1b1b_medium.

De meeste vlinders vliegen rap weg, maar eentje blijft achter om zich te voeden met de nectar van de kleine hulstbloemetjes die tussen de bladeren van de hulststruik bloeien. Grappig eigenlijk. Soms kleurt na een regenbui niet alleen de lucht weer blauw. Maar zweven er ook gelijk weer blauw gekleurde vlindertjes rond. Dat blijkt nu maar weer...

Op ons gemak lopen we naar huis terwijl de zon de natte omgeving doet kleuren en geuren. 

Op zich was het een avontuur dat een heerlijke onderbreking vormt voor de verder vaak zo zaaie zondag. En ach, het beetje vocht wat zich samen met stof en dennennaalden in mijn kleding heeft genesteld, dat spoelt de wasmachine wel weer weg, toch...

Ik wens de lezers van dit verhaal een fijne dag  

©  Leonardo

26/07/2020 13:39

Reacties (8) 

1
27/07/2020 14:33
Mooi weer, moet trouwens kunnen zo´n onweersbui/regenbui tussendoor, alleen al die geur nadat het geregend heeft, heerlijk toch.
27/07/2020 21:03
Zo is dat. De natuur geurt na de regen meestal heerlijk.
1
27/07/2020 11:41
Mooi verhaal en mooie foto's!
27/07/2020 21:03
Dankjewel!
1
26/07/2020 21:39
Was weer een mooie.
1
27/07/2020 21:04
Dankjewel, Candice.
1
26/07/2020 16:02
Mooi, die onweerslucht.
Bedankt, en ook nog een fijne dag!
1
27/07/2020 21:04
Jij bedankt voor het langskomen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert