Koele wraak ( Vendetta ) 25

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 24: http://tallsay.com/page/4295002805/koele-wraak-vendetta-24

Beste lezers;  Lees a.u.b. ook de informatieve update onder dit verhaal.

 

          2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

 

                                                             25.

 

Nadat de dames hun eerste aftastende gesprek op het terras van Chez Maurice hadden afgesloten reed Michelle met Claudia mee naar haar tijdelijke huurwoning in Bastia.

   ‘Durf je wel zo openlijk, ik bedoel, zonder vermomming en pruik met me mee te rijden.’

   ‘Ja hoor. Daarbij sta ik thans mijn mannetje als het er op aan komt,’ antwoordde ze lachend. ‘Ze mogen best weten dat ik nog steeds in het land der levenden ben. Maar je hebt wel gelijk met je opmerking. Onnodig risico lopen hoort niet bij het gedrag van een professional…’  Op dat moment trok ze haar tas open en haalde er een donkerblonde pruik uit die ze vervolgens tijdens de rit met behulp van het spiegeltje in de zonneklep keurig op haar hoofd zette. Daarna zette ze de zonnebril op en de metamorfose was compleet.

   ‘Ik haat dit soort maskerade,’ zei ze terwijl ze haar eigen haren nog even kundig onder de pruikrand stopte. ‘Ik voel me nooit prettig met een pruik op mijn hoofd. Dat zelfde gevoel heb ik ook bij het dragen van een hoed.’

   ‘Ja… ik heb er ook een hekel aan,’ antwoordde Claudia. ‘ Maar soms is het nodig je uiterlijk wat aan te passen.'

   'Precies.'

   'Maar je moet weten dat ik thans ook een doorlopend gevoel van onrust, of zeg maar wantrouwen ken jegens mijn woonomgeving. Dat is in mijn lijf geslopen na die smerige aanslag met explosieven die men voor mij had bedacht. En vanwege die geheimzinnige auto die opeens tegenoven mijn woning in die doodlopende straat stond te posten.’

   ‘‘Een geheimzinnige auto… Hoe kom je daar zo op.’’

   ‘Ja dat is ook weer zo iets vreemds. Er stond een tijdje een bestelauto in de straat geparkeerd op een plek waar niet mag worden geparkeerd. Een bestelauto met twee inzittenden er in die zich kennelijk onzichtbaar voelden achter hun met rookglas afgeschermde voorruit.  Maar zoals gezegd; die auto stond op een verkeerde plaats. Daardoor viel hij mij op. Ik hield die auto enige tijd in de gaten. Maar toen ik even naar de keuken liep om koffie te zetten en dus niet door de woonkamerruiten naar hen keek, was die auto opeens als een speer verdwenen.’

   ‘Waar denk je dan zelf aan?’

   Maar Claudia antwoordde niet. Daarentegen vloekte even zacht omdat een onbeschofte chauffeur van een grote melkauto haar geen voorrang gaf bij het oprijden van de weg. ‘Onbeschofte doodrijder,’ mopperde ze. ‘Die lul schiet zomaar, zonder vaart te minderen, met die grote vrachtwagen een voorrangsweg op.’

    ‘Ja er zit heel wat verkeersgeboefte achter het stuur. Dat is zeker niet alleen hier op Corsica geval kan ik je wel zeggen…’

    Er werd gedurende de verdere rit uitsluitend over het studenten verleden van Claudia gesproken. Ze haalde haar studieresultaten op de universiteit aan en vertelde dat ze afgestudeerd geologe was. Michelle luisterde slechts. Ze stelde af en toe een vraag maar gaf weinig commentaar op het verhaal van Claudia. Toen de laatste de doodlopende landweg opdraaide die naar haar huurwoning leidde, was het eerste dat beiden opviel dat er opnieuw een eenzame bestelauto in de straat stond geparkeerd. Zo’n honderdtwintig meter van de woning van Claudia vandaan. Michelle keek Claudia even zijdelings aan en zag dat het gelaat van haar vriendin opeens verstrakte.

   ‘Vriend of vijand. Jij mag het zeggen,’ fluisterde ze terwijl ze haar hand op de portierkruk legde.

   ‘Ik weet het niet. Deze witte bestelauto staat overigens wel op precies de zelfde plek als waar die vorige wagen waarover ik je vertelde ook stond.’

   ‘Vreemd… Volgens mij zit er overigens niemand in de cabine. Ik zie door de voorruit de achterwand en kan daar in die cabine geen hoofd of ander lichaamsdeel onderscheiden.’

   ‘Nou ja, misschien is het niets en spelen mijn zenuwen alleen wat op als gevolg van de spanning  door die aanslag van de afgelopen dagen. Kom er maar uit, dan gaan we naar binnen en zal ik koffie zetten. Intussen kan jij dan vanuit de woonkamer die auto een beetje in de gaten houden. Al vermoed ik zelf dat ik me bezorgd maak voor niets.’

Maar Claudia had het niet verkeerd ingeschat. De cabine van de bestelauto was weliswaar leeg, maar in de vrachtruimte zaten twee mannen achter grote computerschermen. Via die schermen volgden ze alles wat er voor de auto in de straat gebeurde.

Een der mannen pakte een microfoon en trok die naar zich toe. ‘Centrale ‘ antwoordde een vrouwenstem in het Frans met een zwaar Corcicaans accent. ‘Geef me de chef even,’ zei de man met de microfoon. Het duurde even toen een zware schorre mannenstem antwoordde.

   'Met Bernard.'

   ‘Chef… de persoon van de woning welke we in de gaten houden is thans bij haar woning aangekomen en heeft samen met een ander vrouwpersoon die met haar meekwam, haar woning betreden. Verder geen bijzonderheden te melden.’

   ‘Mooi. Dus geen verdachte situaties rondom de woning waargenomen?’

   ‘Nee chef. Alles ziet er heel rustig uit. Maar ik heb wel het idee dat ze inmiddels van onze aanwezigheid op de hoogte is.’

   ‘Hoezo, heeft ze jullie dan gezien.’

   ‘Nee dat niet. Het is puur een kwestie van beroeps-intuïtie.’

   ‘Hoe bedoel je dat.’ Er klonk opdat moment wat gevloek in de telefoon en er was enig gerinkel van glas te horen. De hoofdinspecteur stootte kennelijke een glas of een kopje om. ‘Kolere zooi,’ mopperde hij terwijl hij de spreker in de bestel auto vroeg om met zijn relaas verder te gaan.

   ‘Ik bedoel dat de dame in kwestie mij gewoon even te vaak vanuit de woning naar deze kant van de straat kijkt. Zo iets valt uiteindelijk op niet waar,’ antwoordde de politieman in de bestelauto met een glimlach om zijn mond.

   ‘Goed… ik begrijp het. Breek dan maar op en kom naar het bureau  terug. We zullen vannacht nog wel enkele malen surveilleren alhoewel ik eigenlijk niet verwacht dat zich een volgende aanslag zal gaan voordoen.’

   ‘Goed dan vertrekken we met zo’n tien minuten na nu, hoofdinspecteur.’

   De politieman in de auto legde de microfoon neer en pakte een witte zakdoek om zijn gelaat af te vegen dat inmiddels droop van de transpiratie. Zijn witte T-shirt plakte aan zijn lijf en zijn lichtblauwe jeanspantalon voelde eveneens vochtig aan.

   ‘Wat een ongelooflijke klote dag,’ mompelde hij. ‘Maar gelukkig kunnen we eindelijk opbreken,’  zei de man vervolgens tegen zijn collega.

   ‘Fijn. Dan maar zo snel mogelijk hier wegwezen.’

   ‘Dat doen we ook. Ik hoorde hem overigens opeens vloeken terwijl er wellicht een glas stuk viel. Tenminste dat leidde ik af uit het geluid van glasgerinkel dat mijn oor trof.’

   ‘Ja, zo zie je maar weer,’ zuchtte de andere politieman.’ Terwijl wij ons zitten af te peigeren en te vervelen in deze hete rot auto, zit onze zeer gewaardeerde hoofinspecteur zelf natuurlijk lekker in zijn gerieflijke, klimaatgeregelde kantoor te werken met een heerlijk koel drankje op zijn bureau.’

   ‘Nou ja… wat dat drankje betreft, dat weet ik nog zo net niet. Misschien was het alleen maar een gewoon glas water.’

   ‘In elk geval fijn dat we kunnen opdonderen,’ zei de andere man. ‘Ik was deze saaie rot klus inmiddels al helemaal zat aan het worden.’

   ‘Jij zegt het en ik dacht het.’

   ‘Ja toch… Daarbij kunnen we hier nergens ongezien ons werk doen waardoor dit soort surveillance in mijn ogen eigenlijk totaal nutteloos is.’ 

   ‘Ja daar heb je gelijk in. Als ik hier zou wonen zou ik ook argwaan krijgen als er lange tijd een bestelauto - tegen het verkeer in - voor je deur geparkeerd staat. Valt me nog mee dat er nog geen bewoner van een dezer woningen naar het hoofbureau heeft gebeld.’ 

   ‘Nou… misschien is dat wel al reeds gebeurd, maar vond onze chef het niet belangrijk om ons dat te laten weten.’

   ‘Ja… dat kan ook. Wie zal het zeggen.’

   ‘Maar kom op, Jean,’ zei de oudste van de twee mannen in de laadruimte van de betelauto. ‘Ik ben het hier spuug en spuugzat. Sluit jouw systeem af en ruim de losse instrumenten op, dan start ik vast de motor om met de motorairco de cabine vast wat te laten koelen.’

   ‘Goed idee.’

   ‘Hebben we trouwens nog even tijd om ergens een drankje te vatten.’

   ‘Nee we gaan gelijk terug naar het bureau. Dat heb ik met de chef afgesproken.’

   ‘Jammer. Want ik snak na deze ontberingen sterk naar een lekker koud biertje.’

   ‘Ja wie niet met dit hete rot weer.  Al zal het straks op het bureau wel weer een ordinair glaasje koud water worden om de dorst te lessen.’

   De andere politieman zei niets terug maar glimlachte alleen terwijl zijn gedachten bij een lekker glas koel bier bleven hangen. Maar helaas… De wens was soms de vader der gedachten. Want die wensen kwamen in hun beroep slechts zelden uit.

Tien minuten later reed de witte bestelauto rustig de straat uit. Nagestaard door een viertal wantrouwige vrouwenogen in hoofden die zich inmiddels afvroegen wie die mannen waren, en wat die twee mannen in die auto in hemelnaam al die tijd hadden uitgevoerd.

   ‘Wat waren dat voor mannen,’ vroeg Claudia zich even later hardop af.

   ‘Nou … in elk geval geen gangsters lijkt mij,’ antwoordde  Michelle.  ‘Ik denk eerder dat het politiemensen waren. Of misschien mensen van een der nationale veiligheidsdiensten.’

   ‘Verdomme ja…dat zou heel goed kunnen. Ik heb uiteindelijk aan de politie door moeten geven waar mijn nieuwe woonadres  is. Maar waarom waren ze hier dan zo zichtbaar in de straat aanwezig.’

   ‘Dat weet ik natuurlijk ook niet. Maar ik zou me wel kunnen voorstellen dat men je huidige woning een tijd lang scherp in de gaten houdt. Gewoon om te zien of er verdachte activiteiten rondom de woning plaatsvinden. Men wil kennelijk een tweede aanslag op je leven voorkomen, terwijl men vermoedelijk ook jouw eigen bewegingen in de gaten houdt.’

   ‘Ja je hebt waarschijnlijk gelijk. Dat laatste zal ook de reden wel wezen. Waarschijnlijk vertrouwen ze mijn uitleg over het gebeuren ook niet helemaal. En toegegeven: Daar kan ik ze eigenlijk ook geen ongelijk ingeven. Want ik moest snel een verhaal verzinnen om te voorkomen dat mijn achtergrond te geprononceerd op straat kwam te liggen…’ 

   ‘Precies. Want laten we niet vergeten dat zoiets heel gemakkelijk de link zou leggen naar hetgeen er enige tijd geleden op Corsica met die Sciara broers is gebeurd, met gevolg dat jij dan rap op een houten plank in een politiecel van drie keer twee meter de nacht zou kunnen doorbrengen, toch…’  

   Claudia zweeg na die woorden. Ze keek Michelle slechts met een verbeten trek om haar mond aan. Hoe is het mogelijk dacht ze. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat Michelle mijn zo goed verborgen verleden toch  heeft kunnen ontrafelen. Kennelijk door gewoon twee plus twee bij elkaar op te tellen en op basis van die uitkomst de conclusies te trekken. Maar als zij dat kan, dan kan de politie dat uiteraard ook…

    Er ging een rilling door haar heen.

    Ze ging in een fauteuil zitten, stak een sigaret op en keek Michelle, iets voorovergebogen,  met half dichtgeknepen ogen aan terwijl ze de woorden van haar antwoord zorgvuldig koos alvorens ze uit te spreken. ‘Ik weet niet wat je allemaal over mij boven water denkt te hebben gehaald, Michelle.  Maar laat ik je een ding heel duidelijk zeggen. Als je ooit met iemand over die kennelijk door jou gelegde link spreekt, of zelf maar een suggestie in die richting oppert, dan kun je maar beter wensen dat je dood bent. Want ik zal je weten te vinden. Wij Corsicanen vergeten en vergeven dit soort dingen niet. Knoop dat heel goed in je oren.’

Update -5-7-2020...

Wegens de zomermaanden, en de daaruit volgende weinige belangstelling voor dit soort vervolgverhalen gedurende de maanden juli en augustus, zal dit spannende verhaal pas rond half september worden vervolgd...

Leonardo     

     

04/07/2020 01:22

Reacties (3) 

1
04/07/2020 15:45
Dit wordt een heel goed en spannend verhaal...
05/07/2020 15:23
Bedankt voor het volgen van dit verhaal. Zie vooral mijn update onder deel 25
06/07/2020 01:36
Lees het net. Jammer!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert