Koele wraak ( Vendetta ) 24

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 23:    http://tallsay.com/page/4295002740/koele-wraak-vendetta-23         

                2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

                                                                        24.

 

Nadat Claudia voor beiden nog een rondje had besteld dat een paar minuten later door de chagrijnig kijkende barman werd geserveerd, ging Michelle verder met haar verhaal. ‘Zoals ik reeds eerder mededeelde heb ik een persoonlijk belang bij deze kwestie. Niet zozeer wat jou verleden betreft, maar wel wat betreft het doen en laten van Francesco Del Corte en zijn kliek.’

   ‘Je meent het…  Daar kijk ik echt van op. Ken je die kerel dan persoonlijk?’

   ‘Ja ik ken hem zelfs redelijk goed kan ik wel zeggen. Tevens ken ik die smeerlappen die dagelijks om hem heen hangen.  Al moet ik er wel bij zeggen dat Francesco in de omgang twee persoonlijkheden kent. Tegenover derden is hij een charmante, doch gewiekste zakenman.  Maar in de aanwezigheid van zijn meest intieme familieleden, vrienden en kennissen is het vaak een absolute rotzak en een sadist.’

   ‘Als ik je zo beluister, dan krijg ik de indruk dat je uit een zekere ervaring spreekt.’

   ‘Dat doe ik inderdaad.’

   ‘Nou vertel op…’

   ‘‘Ik ben een jaar lang de min of meer gedwongen vriendin van Pablo Del Corte, een volle neef van Francesco geweest…’’

Claudia’s mond zakte open van verbazing na deze woorden. Ze werd wat rood in haar gelaat van vermoedelijke schrik en verbazing.  De dames zwegen ruim een minuut alvorens Claudia aan Michelle vroeg om in het kort uit te leggen hoe ze in hemelsnaam tegen die Pablo Del Corte was aangelopen.

   ‘Ja dat is een heel verhaal. En een verhaal over een tijd uit mijn leven waar ik liever niet aan terugdenk. Maar goed…, ik zal je in het kort vertellen  hoe dat allemaal in elkaar steekt.’

   ‘Fijn.’

   ‘Na het door de wereld zwerven met Laurent was ik, na zijn onverwachte overlijden, het zwerversbestaan opeens helemaal zat. Maar er was een flink probleem. Ik zat zonder geld, zonder werk, zonder onderkomen en met nauwelijks kleding aan mijn lijf en redelijk verslaafd aan diverse drugs in India. Ik moest mezelf redden in trachten in leven te blijven in een land waar nagenoeg geen werk is voor vrouwen. En zeker niet voor westerse vrouwen. Uiteindelijk verkocht ik mijzelf aan kerels die bereidt waren meer dan het gemiddelde voor een Europese hoer te betalen. Overal heb ik liggen te copuleren om aan geld te komen. Uiteindelijk had ik genoeg verdiend om me wat menselijker te tonen, een kamer in een sjofel hotel te huren en te gaan tippelen rond de betere hotels. Met andere woorden: De onderkomens van de rijke zakenmensen. Daar werd ik aangesproken door een Europese vent van ongeveer achter in de dertig jaar die naar de drank stonk, maar een voor Indiase begrippen, enorm bedrag aan roepies wilde betalen als ik met hem meeging naar zijn kamer.  Ik heb dat toen gedaan, al was het met grote tegenzin. De man sprak Engels met een zwaar Frans accent. Maar de communicatie ging uiteraard heel vlot toen hij merkte dat ik van Franse afkomst was. Toen we na een kleine driekwartier uitgeput naast elkaar op bed lagen vertelde hij wie hij was en wat hij voor de kost deed.’

   ‘Hij vertelde dat zomaar…’

   ‘Nou ja… Niet zomaar natuurlijk. Uiteindelijk pas na een paar flinke glazen whisky. En omdat ik bleef doorvragen. Hij vertelde me vervolgens pas na weer een extreme seksexercitie hoe hij heette en dat hij twee bars een cabaret en een bordeel had in Marseille. Ik meen me te herinneren dat hij me toen iets te drinken gaf waar ik heel slaperig van werd. Volgens mij heeft hij me toen heel gewelddadig van achteren genomen.’

   ‘Jeetje, Michelle.’

   ‘Ja sorry, schat. Het is een rot verhaal en het is daarbij ook nog eens allemaal waar. Ik verzin niets. De meest gruwelijke details zal ik je overigens besparen.’

   ‘Ik begrijp het. Ga verder met je verhaal. Ik zal je niet meer interrumperen.’          

   ‘Goed dan. Een beest was het, die Pablo. Hij was overigens in India om jonge meisjes te kopen voor zijn bordeel. Slanke jonge meisjes met mooie kleine borsten wilde hij hebben, vertelde hij mij ooit eens. Kun je het je in gedachten voorstellen…’

Claudia zei niets, maar keek Michelle slechts me open mond aan. Alsof ze niet kon voorstellen dat een mensenleven zo door een ander mens kon worden gemanipuleerd.

   ‘Een stuk tuig van de richel was het. Dat zweer ik.  Maar hij was voor mij toen wel belangrijk. Uiteindelijk was hij op dat moment voor mij de enige rijke bron om aan geld te komen.  Uiteindelijk ben ik met hem mee terug gegaan naar Frankrijk. Ik heb een half jaar als paaldanseres in die smerige club van hem gewerkt. Ben met tientallen stukken tuig betaald naar bed geweest en heb met alle leden van die familie Del Corte liggen copuleren. Soms in mijn peeskamertje, soms bij hen thuis.’

    Michelle dronk haar glas Pernot leeg en snoot even haar neus. ‘Verdomme… Ik dacht dat ik er volledig overheen was, maar het is toch nog verdomd moeilijk om over mijn eigen gruwelijke verleden te praten.’

   ‘Wacht dan anders maar even.’

   ‘Nee… het moet worden verteld. Ik ga nu weer verder met mijn verhaal.’ Intussen pakte ze een sigaret uit een zilveren kokertje, bood Claudia er een aan die vervolgens weigerde, en stak toen zelf een sigaret op. ‘Om kort te gaan. Na een half jaar had ik een kleine vijftienduizend euro weten te sparen. Dat geld bewaarde ik in mijn peeskamertje. Onder de vloerbedekking lag een van de planken bij de plint los. Ik had die plank met een vork uiteindelijk zover omhoog weten te krijgen,  zodat ik daar een deel van mijn verdiende geld in kon bewaren. Ik kreeg overigens zelf maar heel weinig betaald voor mijn diensten. Pablo was niet alleen een smerige schoft en sadist, hij hield me ook nog eens onder de drugs en zorgde ervoor dat ik maar heel weinig geld voor mijn eigen over hield. Maar langzaamaan deden die smerige drugspillen die hij me dwong te slikken mij niet zo veel meer. Op een of andere manier voelde ik me beter en sterker worden.  Haat…, een gruwelijke haat, nam daar en tegen steeds meer beslag van mijn lichaam en geest. Ik wist op het laats elke keer dat ik zo’n pil moest slikken, die rot pil in mijn mond te houden, terwijl ik deed of ik hem doorslikte. Dan liep ik naar de kraan om wat water te drinken en spuwde die pil rap in de wasbak uit… Gevolg was wel dat ik wekenlang geweldige maagkrampen, hoofdpijn, trillen en andere ontwenningsverschijnselen heb gehad. Overigens zonder dat Pablo of een van zijn maten, het volgens mij in de gaten had.’ 

   Michelle drukte haar sigarettenpeukje in de asbak uit en stak een volgende sigaret op. ‘Op een nacht, of eigenlijk in de kleine uurtjes, zo tegen de vroege ochtend, kreeg ik de moed mijn geld onder die plank weg te halen.  Ik stopte het in mijn tasje en zette dat onder het bed. Ik wilde proberen te vluchten. Gewoon weg zien te komen uit die smerige hel. Die nacht kreeg ik een man die mij sympathiek leek. Een vent waar ik niet alleen mijn benen voor moest spreiden, maar waar ik ook normaal mee kon praten. Die man wist ik zo ver te krijgen dat hij mij die hoerenkast uit kon loodsen. Ik kon weliswaar overigens gewoon overal in en uit lopen, maar was me altijd bewust van de aanwezigheid van een van Pablo’s mannen die een oogje in het zeil hielden. Mannen die moesten voorkomen dat een der meiden wegliep. Die sympathieke man, ik zal hem voor het gemak Jean noemen, wist ik uiteindelijk te bewegen mij naar zijn auto mee te nemen. Uiteraard volgde een der messentrekkers van Pablo ons op enige afstand, maar die knul durfde niet dichterbij te komen. Vlak bij de parking achter de oude haven waar de auto van de Jean was geparkeerd, stonden enkele op elkaar gestapelde zeecontainers.  Ik had twee dagen eerder, toen ik daar met een van de andere meiden eens overdag rondliep, reeds gezien dat de achterste deur van de onderste container niet op slot zat. Daardoor zou ik me desnoods in die container kunnen verstoppen dacht ik. Ik nam achter die container afscheid van Jean die vervolgens naar zijn auto liep. Het was achter die container flink donker. Het licht van de hoge lantaarns drong niet geheel tot achter die containers door. Naast die roestige grote zeecontainer lag een flinke stapel rond hout. Palen van zo’n acht centimeter dik en twee meter lang. Van dat soort hout dat men vaak voor weilandafscheiding gebruikt.  Ik wachtte even tot Jean wegreed en pakte toen rap zo’n zwaar stuk rondhout op en ging naast die container in de schaduw, naast die openstaande deur staan wachten op mijn bewaker. Ik kon slechts met veel moeite de zware paal boven mijn schouders krijgen, doch ik beet op mijn lippen om kracht bij te zetten. Het duizelde mij af en toe. Ik dreigde zelfs flauw te vallen. Maar ik zette door. Dit was voor mij uiteindelijk de ultieme kans om uit deze vorm van moderne slavernij te kunnen ontsnappen.

Die knul kwam overigens al rap opdagen.

Toen die laffe vent, met de capuchon over zijn hoofd getrokken om niet te worden herkent, uiteindelijk zijn hoofd om de hoek van de container draaide, heb ik hem met dat stuk hout met één harde klap op zijn linkerschouder buiten gevecht gesteld…’

   ‘Jeetje wat een verhaal. Maar ga verder, Michelle want ik heb het gevoel dat het verhaal nog niet klaar is.’

   ‘Daar heb je gelijk in. Maar het ergste is nu wel verteld. Uiteindelijk ben ik met alleen mijn tasje bij me met daarin mijn spaargeld naar Parijs afgereisd. Daar heb ik een kamer gehuurd in een klein hotelletje in het zevende arrondissement. Via een persoon die ik in een café leerde kennen heb ik een vals paspoort kunnen bemachtigen. Dat koste wel zowat de helft van het geld dat ik heb gespaard, maar mijnnieuwe identiteit opende deuren die anders voor mij gesloten bleven.  Uiteindelijk heb ik, toen ik aardig van die rottige drugs af was, mijn leven weer opgepakt. Ik heb wat aan mijnuiterlijk gedaan en ben dagelijks gaan sporten in de sportschool.  Daar kwam ik in aanraking met een vrouw die een eigen reisbureau had opgestart. We kwamen aan de praat en ze vroeg mij of ik niet vanuit huis voor haar kon gaan werken. Gewoon vakantiereizen boeken. Eigenlijk een rustige en gezellige administratieve klus waar ik me helemaal aan kon overgeven. Dat werk leverde mij genoeg geld op om weer normaal te kunnen leven. Tot het afgelopen jaar heb ik dat werk gedaan. Toen ben ik er mee gestopt en heb ik zelf een reisbureau opgericht.  Gezien mijn mondiale reiservaring vond ik dat ik dat best zou kunnen runnen. En dat lukt me inderdaad goed. Ik heb nu die medewerkers en de zaken lopen gesmeerd.’

   ‘Allemachtig wat een verhaal, Michelle. Daarbij vergeleken is mijn geschiedenis van veel minder allure. Maar uit wat ik allemaal van je heb gehoord maak ik op dat jij er op uit bent om die Pablo Del Corte een stevige les te leren, of zie ik dat verkeerd?’

   ‘Nee dat zie je daarentegen heel goed.’

   ‘Dus vandaar dat je met mij contact hebt opgenomen.’

   'Ja... mede daardoor... inderdaad.'

   ‘Maar dan vraag ik me nog altijd af hoe je aan mijn mobile telefoonnummer bent gekomen.’

   ‘Ach… dat was eigenlijk puur toeval.'

   'O ja.'

   'Ja echt waar.  Toen er eens een feestje was bij die andere hufter in dat grote huis van hem op Corsica, ik bedoel nu natuurlijk die Francesco Del Corte, vloeide de drank lustig en lette niet iedereen meer op mij. Ik kreeg de mogelijkheid om wat rond te snuffelen in kamers en kantoren. Op het bureau van de padrone lag een ouderwetse klapper met telefoonnummers. Namen stonden in veel gevallen achter de telefoonnummers. Daar ontdekte ik jouw naam. Die stond overigens niet in die klapper geschreven, maar op een apart stuk papier dat uit die klapper viel toen ik die openklapte.  Op dat zelfde moment hoorde ik iemand aankomen. Ik heb dat stuk papier toen vlug meegenomen en die klapper teruggelegd. Later las ik op de WC wat er geschreven stond. Er stond letterlijk achter jouw naam en telefoonnummer, alsmede achter de naam en telefoonnummer van een andere persoon: Elimuna u più presto pussibule. Ik vertaalde dat Corsicaans uiteindelijk in: Zo snel mogelijk elimineren…’     

Vervolg kunt u lezen in deel 25: http://tallsay.com/page/4295002817-koele-wraak-vendetta-25

© Leonardo

01/07/2020 13:48

Reacties (2) 

1
01/07/2020 17:00
Wat een verhaal....en toch gebeurt zoiets ook in het echt.
01/07/2020 21:50
Dat laatste is zeker waar. Dit gebeuren raakt dan ook de realiteit die zeker in sommige landen op sommige plaatsen aanwezig is...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert