Koele wraak ( Vendetta ) 23.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
   Vervolg op deel 22:    http://tallsay.com/page/4295002715/koele-wraak-vendetta-22     

             2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

 

                                                        23.

 

Om precies vijf over half tien landde het toestel van Air Corse op de La Poretta, de luchthaven van Bastia. De dames hadden afgesproken om elkaar bij, Che Maurice, een populaire bar annex petit restaurant en broodjeszaak met een klein terras, gelegen aan de rand van het luchthaventerrein te ontmoeten. Ondanks dat Claudia haar vroegere studiemaatje al zes jaar niet had gezien herkende ze de slanke, in een chique licht gekleurd broekpak gestoken gestalte meteen tussen de passagiers die de aankomsthal verlieten. Michelle bleek, tenminste op enige afstand bezien, in elk geval niet te veel te zijn veranderd in de afgelopen zes jaar.

De begroeting was hartelijk doch zakelijk. Geen vier kussen op de wangen zoals gebruikelijk is bij heel goede vrienden en familieleden, doch slechts op elke wang één kus. Michelle had slechts een kleine handtas en een soort sporttas als bagage bij zich. Claudia toornde haar vroegere studiemaatje mee naar het een paar honderd meter van de aankomsthal gelegen etablissement waar ze koffie bestelden en vervolgens aan de rand van het vrijwel lege terras, aan een tafeltje gingen zitten.

   ‘Jeetje, meid… Ik was even helemaal sprakeloos toen jij me opeens belde op mijn mobieltje.  Ik dacht zelfs even dat het een grap was,’ reageerde een lachende Claudia toen ze waren gaan zitten.

   ‘Ja dat kan ik me wel voorstellen.’

   De communicatie vlotte vervolgens goed terwijl de dames eerst met elkaar spraken over enkele zaken die met hun voormalige studie en privé leven te maken hadden.

   De koffie werd geserveerd door een stuurs kijkende man met een voorschoot omgebonden welke zijn nogal uitbollende buik moeilijk kon verbergen. ‘Dat is negen euro vijftig, dames,’ zei hij terwijl hij het kleine bonnetje onder het asbakje op de tafel neerlegde en even bleef wachten totdat Claudia had betaald.

   ‘Parijs bakje koffie,’ lachte Michelle. ‘Ik merk al dat ze hier ook weten hoe je geld moet verdienen aan toeristen die onbevangen op een caféterras neerstrijken.’

   ‘Ja... zeg dat wel. Wat dat betreft doen we op Corsica niet onder voor de vergelijkbare horecaprijzen die men op het vasteland hanteert.’  De dames converseerden wat met elkaar op luchtige toon totdat Claudia de alles omvattende vraag stelde; waarom Michelle na zo’n lange tijd van afwezigheid opeens met haar in contact wilde treden. En hoe kwam ze in hemelsnaam aan haar mobile nummer.

   ‘Weet je, dat is een heel verhaal.’ Michelle keek even om haar heen met de kennelijke bedoeling te controleren of er niemand achter hen zat die mee kon luisteren, alvorens met haar verhaal aan te vangen. ‘Zoals je weet ben ik na een jaar studie er mee gekapt. Ik had het wel gezien met al dat studeren. Ik wilde de wereld verkennen in plaats van nog jaren in collegezalen te moeten zitten en me rot moeten studeren. Maar goed; Nadat ik me had gereedgemaakt voor een leuke reis naar La Reunion, kwam ik bij toeval in contact met een heel charmante man die een zelfde idee over het leven had als ik. Die man heette Laurent Deneuve. Geboren en getogen in een Corsicaans dorpje in de directe omgeving van Ajaccio. Zegt die naam Deneuve je misschien iets?’

   ‘Nee… absoluut niet.’

   ‘Goed dan. Laurent was de zoon wan ene Pascal Deneuve. Een accountant van dit eiland. Net als zijn zoon, ook geboren en getogen in Ajaccio. Pascal, de vader van Laurent, was toen in die tijd de financiële rechterhand van Francesco Del Corte. De arrogante jonge padrone die met list en bedrog bezig was een groot familie imperium op te zetten.’ Michelle nam even een slokje koffie alvorens met haar verhaal verder te gaan. ‘Goed, we komen nu langzaam aan bij de reden waarom ik na zoveel jaren met je wilde praten,’

   ‘Met excuses dat ik je in de reden val, maar ik ben werkelijk sprakeloos van hetgeen je mij thans hebt verteld. Dat is informatie die ik nog niet eerder kreeg aangereikt.’

   ‘Dat begrijp ik, maar luister nu goed hoe het verhaal verder gaat. Er komt nog veel meer bizar nieuws wat je zal verbazen.’

   ‘Kom vertel dan verder. Ik ben een en al oor…’

   Goed dan… Laurent en ik hebben meer dan drie jaar met elkaar opgetrokken. We zijn overal op de wereld geweest. We leefden in die tijd als een stel moderne hippies. We snoven, rookten en zopen terwijl we in de tijd dat we helder waren, neukten als een stel konijnen. Maar aan alles komt een eind. Tijdens een bezoek aan India werd Laurent in zijn slaap door een Cobra gebeten. Je moet weten dat we soms zomaar, stoned en wel, langs de weg in het gras lagen te copuleren en te slapen. Die rot slang maakte abrupt een einde aan onze relatie. Want ondanks de hulp van een plaatselijke kwakzalver stierf Laurent een goede dag later aan de dodelijke vergiftiging die hij aan de beet had overgehouden.’  Michelle dronk haar kopje koffie leeg en hield haar hand omhoog om de terraskelner te waarschuwen. Toen de man bij hen aankwam bestelde ze een glas Pernod. Claudia sloeg een tweede bestelling af en wachtte tot de kelner de Pernod op tafel had gezet en wegliep.

   ‘Je moet weten, Claudia dat Laurent en ik heel veel met elkaar hebben gesproken. Over alle mogelijke kwesties, zoals politiek, geloof, economie als ook over onze wederzijdse jeugdervaringen. Laurent vertelde mij een goede week voordat hij stierf, dat zijn vader thuis ooit had verteld dat die Francesco Del Corte een stuk geboefte van het aller ergste soort was. Een vent die over lijken ging om zijn doelstellingen te realiseren. Pascal, ik bedoel dus de vader van Laurent, had uiteindelijk ontslag genomen bij de onderneming van Francesco Del Corte. Dat gebeurde toen er intern werd gesuggereerd dat de baas achter het ongeluk zat met die auto op een bergpas in het binnenland van Corsica. Pascal was indertijd als financieel adviseur aanwezig geweest bij het gesprek met Antoine Bramati, de directeur van die Corsicaanse handelsbank die des tijds de aanvraag voor een risicovolle lening afwees. Pascal Deneuve werd na het mislukken van die deal door Francesco verrot gescholden en zelf bedreigd. De jonge padrone was zo in zijn eer aangetast dat hij luidkeels wraak zwoer op die klootzak van een bankdirecteur die hem als een ongeletterde schooljongen had neergezet tijdens dat zakelijke gesprek. Omdat Pascal Deneuve heel goed wist hoe de jonge Francesco in elkaar stak nam hij direct de beslissing waar hij niet op terug kwam. Hij liet zich door zo’n stuk geboefte als een Francesco niet uitschelden. De woordenwisseling die volgde op zijn voorgenomen ontslag was voor hem kennelijk genoeg. Hij schijnt zo maar te zin opgestapt. De volgende dag bood hij schriftelijk zijn ontslag aan en is vanaf die dag niet meer op het kantoor van de onderneming terug geweest.’

   ‘Allemachtig wat een verhaal, Michelle. Maar ga snel verder met dit betoog, want ik heb het idee dat er nog meer aan vast zit.’

   ‘Ja… sorry dat ik me even moest herpakken. Maar je hebt gelijk. Het belangrijkste moet nog allemaal komen.’ Nadat Michelle haar glas Pernod had leeggedronken vatte ze de draad van het verhaal weer op.’  Pascal Deneuve schijnt overigens al heel snel een andere werkbetrekking te hebben gekregen bij een bedrijf in Bastia. Maar hij bleef ondertussen de ontwikkelingen bij Del Corte wel op de voet volgen. Want hij kende Francesco heel goed. Hij wist haast wel zeker dat de zeer in zijn eer aangetaste padrone op wraak zwoer. Toen een goede drie weken na zijn ontslag dat vreselijke ongeluk met die nieuwe auto van die bankdirecteur en zijn gezin plaats vond, gonsde het al snel van de geruchten en insinuaties op het eiland. Iedereen leek in die tijd een mening te hebben met betrekking tot  dat ongeluk. en een verhaal te willen verzinnen dat overigens meestal nergens op sloeg. Maar Pascal had een prima en betrouwbare informatiebron. Hij kende namelijk een oude man die was gehuwd met een der Del Corte vrouwen. Een zuster van de vader van Francesco. Het was een man die zich niet actief met de leden van die familieclan bemoeide, maar via zijn echtgenote natuurlijk wel van alles op de hoogte bleef. Hoe het precies in elkaar zit weet ik niet, maar het schijnt dat die oude man op zijn sterfbed aan een ieder die het wilde horen heeft medegedeeld, dat Francesco Del Corte te samen met zijn criminele schoonbroer Jean Pierre Brosschard, die aanslag op jouw vader heeft beraamd en heeft laten uitvoeren. Het schijnt dat Jean Pierre Brosschard het uiteindelijke executieplan heeft bedacht en de moordenaars heeft geronseld.’’

   ‘Jeetje zeg…  Er vallen weer enkele puzzelstukjes op hun plaats. Ik ben heel blij dat je mij dit verteld hebt. Natuurlijk had ik ook al heel veel gehoord, want er wordt enorm veel geïnsinueerd en gekletst op het eiland. Maar het absolute bewijs van, wie die aanslag op zijn geweten heeft, is overigens nog steeds niet geleverd.’ 

   ‘Nee, dat is misschien wel waar. Althans wat betreft de bedenkers van het plan, toch…’

   Claudia ging echter niet op de bedekte insinuatie in en staarde haar vroegere studie maatje opeens alleen maar aan terwijl haar gelaatstrekken verstrakten.

   ‘Maar neem van mij maar aan dat het Francesco en Jean Pierre zijn geweest, de belangrijkste leden van die kleine harde kern van Del Corte familieleden die dit hebben uitgedacht,’ ging Michelle verder

   ‘O ja?’

   ‘Ja joh… absoluut.’

   De stemmen zwegen weer even.

   ‘Trouwens ik ben te weten gekomen dat die Francesco al eens een onwillig lid van die clan uit te weg heeft geruimd. Het bewijs is er niet, en het zijn slechts verhalen die ik hoorde. Maar waar rook is gloeit ook vuur, niet waar.’

   ‘Daar heb je gelijk in.’ 

   ‘Trouwens  wat deze informatie betreft, hecht ik veel waarde aan het verhaal van Laurent en diens inmiddels overleden vader. Dat waren eerlijke mensen die niet zouden liegen over zaken als deze.’

   ‘Nou daar ga ik dan ook maar in mee. Maar wat ik je vragen wilde, hoe kwam je dan opeens bij mij terecht. Dat vraag ik mij echt af.’

   ‘Ach schat, dat was niet zo moeilijk. Gewoon ook een kwestie van speuren en goed nadenken. De kranten stonden immers in der tijd vol over dat zogenaamde ongeluk. En ik vond het heel opmerkelijk te lezen, dat de naam van de slachtoffers Bramati was.’

   ‘Dus je bent eens gaan spitten in oude krantenverslagen om meer kennis over die kwestie te vergaren. Of heb ik het nu mis.’

   ‘Nee dat zie je goed. Middels het internet is er thans van alles terug te vinden. Daarbij wist ik me te herinneren dat jij van die grote littekens op je rug en schouders had. Dat had je als kind van een ongeluk overgehouden had je mij ooit verteld. Dus toen ik de naam van het overlevende slachtoffer had gevonden, was het eigenlijk heel eenvoudig om de link in de gebeurtenissen van de afgelopen jaren naar jou te leggen.’

   Claudia was even helemaal stil terwijl allerlei gedachten als een soort orkaan door haar hoofd tolden.  Ze zat Michelle opeens met een frons op haar gelaat strak aan te kijken. Moeder Maria wat een onverwachte klote ontwikkeling is dit dacht ze. En wat wil Michelle nu eigenlijk met haar verhaal. Waar stuurt ze op aan. Wat is ze van plan.

   Nadat de dames elkaar enige tijd hadden aangekeken stelde Claudia de vraag die zich al enige tijd in haar gedachten opdrong:  ‘Waarom vertel je me dit eigenlijk allemaal, Michelle. Wat is bij jou de dieper liggende achtergrond met betrekking tot het verhaal dat je me zojuist vertelde,’ vroeg ze op een zodanig scherpe toon dat die vraag niet voor andere uitleg vatbaar was.

   ‘Ja o.k, daar kom ik nu aan toe, Claudia. En wees niet bang dat ik je in verlegenheid breng. Ik ben absoluut niet uit op chantage of persoonlijk gewin. Alhoewel ik me wel uit pure nieuwgierigheid flink in deze geschiedenis heb vastgebeten en soms links heb kunnen leggen naar gebeurtenissen die zomaar op jouw doen en laten betrekking zouden kunnen hebben.’

   ‘Zo zeg… Maar als je jouw huiswerk dan zo goed hebt gedaan zoals je nu suggereert, dan weet je ook dat ik niet met me laat spotten. Knoop dat dan maar gelijk heel goed in je oren.’

   ‘Nogmaals, Claudia. Ik kom hier als een vriendin en niet als je vijand. Laat me nu eerst mijn verhaal maar helemaal afmaken dan begrijp je des te beter waar het bij mij precies om draait…’

   ‘Nou ga verder met dit verhaal. Ik luister met belangstelling naar wat je nog meer voor me uit de hoge hoed tovert.’

Vervolg kunt u lezen in deel 24: http://tallsay.com/page/4295002805/koele-wraak-vendetta-24

© Leonardo

 

19/06/2020 20:54

Reacties (2) 

1
21/06/2020 20:17
Goed verhaal .. let it roll amigo mio
1
20/06/2020 01:21
Vriend, vijand of profiteur?
De tijd zal het leren....
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert