Sterker door mijn strijd.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

a6a542874fdec93ca429d200222719b2_medium. 
 

Lieve lezers,

Ik heb vele verhalen geschreven, ontelbare. Voornamelijk over mijn gevoelens en mijn strijd. De naam Knokker komt daar ook vandaan. In het heetst van de strijd kon ik de woorden niet meer vinden. Het gevoel dat ik in een rubber bootje zat, maar dan wel op open zee.
                     
Ik vind het jammer dat ik een poos minder geschreven heb. Zonder mijn juiste verwoordingen geen goede artikelen. Maar die tijd is nu veranderd. Ik heb erg veel narigheid overwonnen, en daardoor de ware ik gevonden. Ik heb keuzes gemaakt om met mensen te breken, personen die ik eigenlijk mis in mijn leven. Ik heb drie belangrijke mensen verloren. Dat geeft mij vaak het gevoel dat ik er alleen voor sta. De oude onzekere ik kon daar niet mee omgaan. Ik had zoveel verdriet toen, zoveel meegemaakt.

 

De kostbare gesprekken met mijn tante Ada bijvoorbeeld, we spraken vaak met elkaar, en zij hield altijd onvoorwaardelijk van mij. Zij gaf mij het gevoel dat ik er ook toe doe. Ons contact was altijd warm en oprecht. 

Er staan nu overal klaproosjes in bloei. Zij was dol op deze bloemen. De klaproos staat voor mij als een symbool voor haar. Ze was een wijze vrouw met veel liefde voor mij. Vlak voor ze stierf schreef ze dat ze blij was met een dochter zoals mij. Een groter compliment kon ik mij niet wensen. Haar sterven was een keerpunt voor mij. Ik heb zo hard aan mijzelf gewerkt. Samen met een vast clubje mensen om mij heen die nog steeds in mij gelooft. Ik sta met rechte rug voor spiegels, spiegels die niet meer schreeuwen. Ik zie wat anderen ook zien. Een jonge sterke vrouw die eindelijk met haar leven gaat beginnen. Misschien niet de allerknapste. Maar wel met een puur en eerlijk hart. 
 

Ik slaap ook weer stukken beter, ik sport weer. Mijn pijn is helaas door lullige val weer terug. Ik drink een biertje of een wijntje, geen sterke drank meer, ik huil niet meer zo snel. Positief denken, niet meer verstoppen als het even tegen zit. En ik geniet van alles wat ik wel heb, en kijk niet meer achterom. Ik ben van ver gekomen, maar mijn instelling is dat ik nog veel verder heb te gaan. Het is aan mij hoe ik dat wil of kan invullen. 
 

Nu loop ik nog wel tegen twee dingen aan. Mijn pijn die soms dagen weg is en ook zo weer de kop opsteekt. Ik heb daarover weer contact met mijn chirurg in MMC Eindhoven. Een kundige man die mij hier in niet loslaat. In mijn hoofd weet en/of hoop ik dat ik deze pijn kan overwinnen. Zolang er hoop is blijf ik strijden. En het tweede dingetje is het verdriet en verlies van mijn vriendin. Ik kan er nog moeilijk over praten, het zit zo erg diep in mij. Zelfs als ik er nu over schrijf begin ik te huilen. Mijn hart is voor de helft leeg en koud. Ik mis haar zo hard. Ik ga hier ook sterker uit komen. Maar het heeft veel tijd nodig. Haar sterven heeft mij veranderd. Ik praat er met niemand over. Soms met mijn man. Die ziet mijn verdriet regelmatig. Zonder haar ben ik echt alleen. En toch leef ik nu voor twee. Het verdriet mag niet sterker zijn dan onze liefde voor elkaar. Dat zou ze niet tof vinden. Ze is dichtbij mij. Dat voel ik, ik wil dat ze trots is en zich geen zorgen over mij maakt in haar nieuwe wereld. 
 

Liefde is een sterk woord. Liefde is in vele vormen. Ik heb veel liefde in mij om door te geven. Ik ben sterker door mijn strijd geworden. Ik hou van mijzelf, ik zeg het niet vaak, maar het is waar. Ik mag er ook zijn..

Liefs voor ieder die mijn verhaal leest.. Knokker..

19/06/2020 00:17

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert