Stedentrip Istanboel (1) enkele bezienswaardigheden

Door ZiaRia gepubliceerd in Reizen en vakantie

Istanboel ligt op het kleine Europese deel van Turkije. De stad kan terugkijken op een lange en bewogen geschiedenis. Tot 324 heette de stad Byzantium en was in Griekse handen. Daarna maakte het tot 1453 deel uit van het Oost-Romeinse rijk en werd de zich steeds verder uitbreidende stad Konstantinopel genoemd.

edff44edcf80acc2725ee567967ba957_medium.

In 1453 veroverden de Ottomaanse Turken het gebied en kreeg de stad opnieuw een andere naam, namelijk die van Istanboel. Mede door de strategische ligging aan de Bosporus werd Istanboel centrum en hoofdstad van het Turkse rijk, een titel die de stad in 1923 echter verloor, ten gunste van het centraler in Turkije gelegen Ankara.

Yedikule Hisarı (Yedikule Fort)

77d9d54474a2e64eaf170d1a787727cf_medium.Er is bijna geen betere plaats om de lange geschiedenis van deze stad te ervaren, dan de plek van het befaamde Gouden Hek bij het Yedikule Fort. Het werd gebouwd in 390, in opdracht van Romeinse keizer Theodosius I (347-395). Oorspronkelijk was het gouden Hek een imposante entree met goudgekleurde deuren, die werden geflankeerd door twee marmeren zuilen. Het was een entree voor alleen keizers en andere hooggeplaatsten; het gewone volk moest er bij uit de buurt blijven.

De naam van het Yedikule Fort, dat in het Turks Yedikule Hisarı of ook wel Yedikule Zindanları wordt genoemd, betekent ‘fort van de zeven torens.’ Het fort werd in 1458 tegen een deel van de oude stadsmuren uit de tijd van keizer Theodosius I en rondom het Gouden Hek gebouwd. Destijds had het fort al drie torens. Sultan Mehmed II (1432-1481), bijgenaamd ‘Mehmed de Veroveraar’, liet er nog vier bij bouwen om het fort sterk genoeg naar zijn zin te maken.

9c948ad17dd3cf9d54be9e6319b65f47_medium.Istanboel werd een garnizoenstad en dat garnizoen werd ondergebracht in het Yedikule Fort. Uit die tijd stammen onder meer nog een kleine moskee (genaamd een masjid), een fontein en enkele martelwerktuigen, die op de binnenplaats zijn achtergebleven. In de 19e eeuw werd het garnizoen ontbonden en werd er een school in het fort gevestigd. Vandaag de dag is het Yedikule Fort nog steeds in een goede staat; in plaats van soldaten (of scholieren) lopen er toeristen, want er is nu een museum in gevestigd.

Samatya

76874bb03ee3e18450118f410070c505_medium.Niet ver van het Yedikule Fort en aan de Zee van Marmara ligt de wijk Samatya. De naam zou uit het Oude Grieks stammen en refereren aan het zanderige karakter van de kust. Van oudsher werd Samatya bewoond door achtereenvolgens Grieken en – ongeveer vanaf 1458 – Armeniërs. Nu wonen er vrijwel uitsluitend Turken.

Gelegen aan de kust, werd er van oudsher door de bevolking veel gevist en Samatya heeft dan ook een grote vismarkt, die tegenover het station is gelegen. Bij toeristen is de vismarkt van Samatya echter nog niet zo bekend als die van bijvoorbeeld Beyoglu of Kumkapi, waardoor de markt zijn oude authentieke karakter nog vrijwel geheel heeft behouden. Samatya bevat ook een aantal uitstekende visrestaurants.

08e8875f8ec16dbe71c81e890339573b_medium.Een bijzonder populaire vis in Istanboel is de lüfer (blauwe baars), die ook wel ‘de prins van de Bosporus’ wordt genoemd. Het is een migrerende vissoort die jaarlijks tussen de Zwarte Zee en de Middellandse zee heen en weer zwemt. Die populariteit heeft echter een keerzijde: door overbevissing in vooral de Bosporus en de Zee van Marmara lopen de aantallen van de lüfer terug. De Turkse regering heeft enkele jaren geleden een restrictie op de vangst ingesteld: alleen lüfer van een bepaalde grootte mogen worden gevangen (opdat de kleintjes nog verder kunnen groeien en zich kunnen vermenigvuldigen). Handhaving ervan is echter bijzonder moeilijk gebleken.

Jaarlijks wordt er in Samatya een muziekfestival gehouden en wel één voor (Turkse) cymbalen (bekkens) en jazz, een en ander mede ter ere van de familie Zildjian. Productie van deze metalen slaginstrumenten begon in Istanboel eigenlijk al in 1618 met de Armeense alchemist Avedis. Met zijn producten trok hij de aandacht van de toenmalige sultan, die hem naar zijn paleis liet komen. Daar verbleef Avedis 5 jaar; pas in 1623 mocht hij vertrekken. De sultan had hem toen de (Armeense) naam ‘Zildjian’ (‘Zilciyan’ in het Turks) gegeven, hetgeen betekent: ‘zoon van de cymbaalmaker’.

585ccbad8d38f3f8137613504052d9b2_medium.In 1623 startte Zildjian als vrij man zijn cymbaalproductie in Samatya. Allereerst werden de ‘Mehterane’ bekkens uitsluitend gemaakt voor het Ottomaanse militaire orkest, later werden ze ook in moderne muziek toegepast. In 1929 emigreerde de familie Zildjian naar de Verenigde Staten en begon daar met de fabrieksmatige productie van cymbalen. Deze werden vooral door jazzmuzikanten gebruikt. De familie maakte er naam en faam door en zette de cymbaal als oorspronkelijk Turks muziekinstrument op de kaart.

Muren van Constantinopel

Zoals eerder gezegd, werd op deze plek omstreeks 670 voor Chr de oude stad Byzantium gesticht door de Grieken, in feite als een kolonie. Toen de Romeinse keizer Constantijn de Grote (272-337) de stad omstreeks 330 veroverde, besloot hij tot heropbouw en uitbreiding.

da8e8fdee0000c4aed6d972717d0c3ed_medium.Hij wist, dat de stad directe bescherming nodig had tegen aanvallen over land en besloot daarop een rij sterke verdedigingsmuren langs de stad te bouwen. Eenmaal compleet werd de stad Nova Roma genoemd, maar in de volksmond werd het al snel Constantinopel (de stad van Constantijn).

De verdedigingsmuren staan nu bekend als de Muren van Constantinopel. Onder keizer Theodosius II (408-450) werd nog een 6.5 kilometer lange dubbele muur toegevoegd (nu bekend als de Muur van Theodosius) tussen de Zee van Marmara en de Gouden Hoorn (estuarium, dat door Istanboel loopt). Dit deel bevatte 96 verdedigingstorens, waarvan de meesten nog steeds bestaan. Hoewel gedeelten van de Muren van Constantinopel in de 19e eeuw zijn afgebroken, staat het meeste ervan nog overeind en zij vormen nu een populaire toeristische trekpleister.

Rahmi M. Koç Müzesi (Museum)

1c830e308c7341ab86a8b2e417dbb362_medium.De Turkse zakenman en filantropist Rahmi M. Koç (1930-heden) werd voor zijn museum geïnspireerd door het Henry Ford Museum in Dearborn (Michigan) in de Verenigde Staten. Hij besloot in het begin van de jaren 1990 om in Turkije een eigen, soortgelijk museum te openen en er zijn grote verzamelingen tentoon te stellen. Het museum is geheel gewijd aan de (moderne) geschiedenis van industrie, transport en communicatie en is daarmee het enige industriële museum in Istanboel.

8e177cf21af9c8349247cbfd8890bc27_medium.De vele machines en voorwerpen, die in het museum worden tentoongesteld, komen zowel uit Turkije als uit Europa. Een groot deel van de collectie komt echter uit Groot-Brittannië, zoals bijvoorbeeld de motor van de (stoom-) veerboot van Newcastle uit 1911. Andere tentoongestelde voertuigen zijn onder meer een oude tram uit Istanboel, een Rolls-Royce Silver Cloud, een model treinstel en een zogenaamde ‘penny farthing’ (een oude fiets met een heel groot voorwiel en een klein achterwiel). Buiten ligt een echte onderzeeër voor bezichtiging aangemeerd. Het museum is gevestigd aan de kade, in een oude, 18e eeuwse fabriek voor de productie van kettingen en ankers.

Galata Köprüsü (Galata-brug)

274219cc2d4914636405c078a5581c95_medium.In het begin van de 16e eeuw nodigde sultan Bayezid II (1447-1512) de befaamde Leonardo da Vinci (1452-1519) uit om naar zijn stad te komen. De sultan wilde namelijk een brug over de Gouden Hoorn in Istanboel laten bouwen. Da Vinci ontwierp er één van 346 meter, die in die tijd de langste ter wereld zou zijn geweest, maar de sultan vond het niets. In 2001 werd alsnog een kleinere versie van Da Vini’s ‘Turkse brug’ gebouwd, als voetgangersbrug bij Oslo in Noorwegen (zie foto).

7dc6ac79a5eb745350cf974ecaeb8c62_medium.De Galata-brug werd in het begin van de jaren 1990 gebouwd en verving daarmee in feite vier eerdere bruggen. Het is een betonnen basculebrug met een totale lengte van 490 meter, die verder bestaat uit twee lagen. Hoewel de Galata-brug architectonisch gezien zeker niet de mooiste van Istanboel kan worden genoemd, is de brug enorm populair bij zowel inwoners als toeristen. Het bovenste deel is geheel bestemd voor het drukke verkeer tussen de stadsdelen Beyoglu en Eminönü, maar het onderste deel bevat vele restaurants en cafés, die meestal een groot deel van de nacht open zijn.

9ec14cc01d359d2d1444f9146e3ce177_medium.De Galata-brug is ook een gewilde visstek voor hengelaars. Velen (dagelijks gemiddeld 200) zitten er, met hengels en emmers aas, naast elkaar langs de rand van het bovenste deel.

Naar schatting wordt ongeveer 64 ton vis vanaf de Galata-brug met hengels gevangen.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2020) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

Kijk voor de andere artikelen in deze reeks ook eens op:

 

https://ziariasblog.wordpress.com/vakantie/

 

 

12/06/2020 14:30

Reacties (7) 

1
13/06/2020 22:26
Mooie stad met een boeiende geschiedenis, maar zo lang Erdo daar de scepter zwaait hoeft het niet van mij.
1
13/06/2020 20:35
mooi en interessant artikel
1
13/06/2020 06:06
Er valt ongetwijfeld veel moois - zowel oud als nieuw- te bekijken in deze tegelijke historische als moderne stad, op de grens van verschillende culturen.
1
ZiaRia tegen Asmay
13/06/2020 06:08
Mooi gezegd, dat is precies zoals het is.
1
12/06/2020 17:42
Echt geen stad voor mij (smaken mogen verschillen), maar heel goed artikel.
1
12/06/2020 16:14
Een grote stad met een bijzonder interessante geschiedenis, mooi artikel!
1
12/06/2020 16:11
Nooit geweest, lijkt me een mooie stad.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert