Koele wraak ( Vendetta) 21.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg opdeel 20: http://tallsay.com/page/4295002603/koele-wraak-vendetta-20

            2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

 

                                                         21.

 

Nadat de rook was opgetrokken en, sécours, gendarmes, en belangstellenden waren verdwenen, vertrok Claudia een week na de aanslag met ongelooflijk chagrijnig humeur in haar, wonder boven wonder, onbeschadigde auto naar Bastia. Vandaar vandaan wilde ze met haar bagage, bestaande uit een koffer met kleding, de zware canvaszak met de twee Remmington geweren, twee pistolen en de lupo, naar Italië overvaren. Het gehuurde vakantiehuisje zou ondertussen worden hersteld, van nieuwe ruiten worden voorzien en de oprit met de postbox zou worden vervangen.

   Het was me verdomme de week wel…

   Tijdens dit autorit naar Bastia gingen haar gedachten telkens terug naar hetgeen zich een week geleden had afgespeeld.

Ze had de dagen na de aanslag amper geslapen. Haar hoofd tolde van de emoties en spanning, terwijl ze er ook niet toekon komen helder te na te denken. De professioneel uitgevoerde aanslag op haar leven had diepere sporen in haar denken nagelaten dan ze kon bevroeden. Maar een ding was voor haar wel duidelijk. Hier zat zonder enige twijfel de Del Corte clan achter. En door deze aanslag op haar leven waren daar mee alle leden van die familie in haar gedachten eensklaps vijanden, alsmede doelwit voor haar niet aflatende haat jegens die familie geworden. Hoe, en wanneer ze hen te pakken zou gaan nemen stond nog niet vast. Maar dat ze hen te pakken zou nemen leed geen twijfel.

Claudia stopte even opeen parkeerplaats om wat te drinken en een pain au chocolat op te eten. Gelijk schotenhaar gedachten terug naar die aanslag. Z zag opeens weer de steekvlam en hoorde de harde knal die ontstond nadat ze een kogel op dat postboxje had afgevuurd. Ze was even een kort moment van de wereld geweest toen ze et haar hoofd tegen iets hard was gevallen als gevolg van de explosie...

Nadat ze door een der broeders van de sécours was geholpen met het verzorgen van een tweetal kleine verwondingen aan haar gelaat, was ze door de gearriveerde gendarmes in een gendarmerie bus ruim anderhalf uur lang, compleet doorgezaagd met betrekking tot het punt oorzaak en gevolg. En ondanks haar hardnekkige ontkenningen dat ze echt geen ruzie had met wie dan ook, dat ze geen idee had wie dat pakketje in de postbox had gefrommeld, noch wie haar had opgebeld met de mededeling dat iets voor haar in de postbox zat, leken de twee gendarmes die haar simultaan ondervraagden haar slechts met veel moeite te willen geloven.

   ‘Luistert u nu eens , mevrouw... Er moet volgens ons toch echt iets zijn dat de aanslagplegers of pleger, reden verschafte u van het leven te beroven,’ zei de wachtmeester die de leiding van de verhoren had. ‘Dit soort van zware misdaden kent vrijwel altijd een dieper liggende achtergrond. Misschien is het zelfs wel iets dat zich in uw jeugd heeft afgespeeld dat hier aan ten grondslag ligt,’

   ‘Ja misschien wel, maar ik kan niets bedenken.’  Het zweet brak Claudia inmiddels uit. Die klote gendarme kwam met zijn vragen nu wel heel dicht in de buurt van waar het allemaal om draaide. Het probleem was echter dat ze onder geen enkele voorwaarde ook maar iets kon mededelen over wat ze als klein meisje had meegemaakt. Want die gendarmes waren uiteindelijk niet dom. Ze zouden al heel snel de link leggen naar de Del Corte familie en dan uiteraard verder gaan spitten. En dan kwam zeer waarschijnlijk ook de afrekening met die twee Sciara broers in het zicht…

   Ze rilde even…

   Verdomme… wat was ze in een klote situatie terecht gekomen.

Toen het gesprek teneinde was en de twee gendarmes uiteindelijk wilden opstappen, kwam een der specialisten van de sécours aangelopen met een klein plastic buisje gevuld met een hoopje steengruis er in. De man liet het aan de wachtmeester der gendarmes zien. ‘Dit hebben we gevonden in de resten van dat postboxje mevrouw en meneer. Ik ben niet zeker van mijn mening omtrent de gebruikte springstof, maar ik denk dat de inhoud van dit buisje ons aanwijzingen kan verschaffen omtrent de soort springlading die in uw postbox tot ontploffing is gebracht.’

   ‘Kunt u daar met dat beetje gruis dan achter komen.’

   ‘Jazeker,’ zei de gendarme voordat de man van de sécours antwoord kon geven. ‘Onze laboranten hebbende mogelijkheid om dit kleine beetje gruis te analyseren  en aan de hand van die analyse vast te stellen welke springstof is gebruikt.’

   ‘Daar sta ik van te kijken.’

   ‘Dat kan ik me voorstellen mevrouw.’

   ‘In welke richting denkt u trouwens zelf?’

   ‘Moeilijk te zeggen. Er is uiteindelijk van alles te koop voor wie iets wil laten ontploffen. Maar ik heb uiteraard wel een idee, al zal laboratorium onderzoek moeten uitwijzen of mijn idee klopt.’

   ‘Waar denkt u dan aan.’

   ‘Dit lijkt op een professioneel uitgevoerde aanslag. Natuurlijk is het waar dat ook tieners die zich vervelen soms gevaarlijke stunts uithalen. Met vuurwerk bijvoorbeeld. Maar dit is van een ander gehalte.’

   ‘Ja dat begrijp ik. En ik moet zeggen dat ik zelf ook niet  in die richting dacht.’

   ‘Nee, dit ligt inderdaad in een andere hoek , mevrouw. Zelf heb ik het gevoel dat dit een goed voorbereidde actie is geweest van iemand die u, om wat voor reden dan ook, voorgoed kwijt wilde. Ik denk zelf dat er semtex is gebruikt. Dat is een kneedbare explosieve stof van Tsjechische afkomst. Het wordt vaker door zware criminelen gebruikt bij bankovervallen en dergelijke. Vermoedelijk kende het pakketje een druksensor die op een heel kleine ion-batterij was aangesloten. Als u die klep zou hebben opengemaakt was er een drukverplaatsing ontstaan, met gevolg dat u er nu niet meer zou zijn geweest. Daar ben ik zeker van. Kennelijk had u ook het idee had dat er iets vreemds aan de hand was, gezien het feit dat u een steen tegen dat postboxje hebt gegooid. Dat bewijst mijn stelling omtrent de inhoud en de werking van de bom in dat pakketje.’  

    ‘Ja… ik denk dat uw analyse juist is.  Ik ben er beduusd van. En inderdaad, ik denk dat ik er niet meer geweest zou zijn als ik tegen mijn waarschuwende gevoel in had gehandeld.’

   ‘Ja dat denk ik ook, mevrouw.’

   ‘Wel dreunt in mijn hoofd thans continu de vraag; wie heeft me dit aangedaan. Wie heeft er zo’n kennelijke hekel aan mij dat hij of zij zelfs mijn leven wil beëindigen.’  

   ‘Ja wat dat laatste betreft verzoek ik u daar eens heel goed over te gaan nadenken. Want er moet vermoedelijk ergens in uw leven iets zijn gebeurd. Misschien een voorval dat zo ernstig was dat het iemand er toe heeft aangezet u om het leven te brengen.’

Claudia keek de man aan maar zweeg.

   ‘Overigens wil ik verzoeken niet van dit eiland te vertrekken totdat wij u daartoe toestemming verlenen.’

   ‘Waarom… wordt ik als een verdachte gezien, terwijl de kennelijke aanslag nondesju, tegen mij was gericht.’

   ‘Uiteraard bent u geen verdachte in deze vreemde zaak. Maar we willen nog wel wat uitgebreider met u praten. Het is uiteindelijk niet niks wat er gebeurd is. En misschien kunt u ons aan informatie helpen die ons een idee geeft in welke richting we moeten gaan zoeken om de daders van deze aanslag – want dat was het uiteindelijk toch – te vinden.’

   ‘Ja dat begrijp ik. Maar komende week wil ik wel van het eiland vertrekken omdat ik een geologisch onderzoek ga beginnen in de buurt van Grenoble. Dat werk is belangrijk voor mij loog ze, en heb ik reeds aangenomen.’

   ‘Goed… we zien nog wel hoe die gesprekken dan verder moeten gaan verlopen. Uiteindelijk kunnen onze collega’s aan de overkant van de Middellandse Zee die gesprekken ook met u voeren. Daarbij willen we uw professionele werkzaamheden uiteraard niet in de weg staan.’

   ‘Fijn.’

   ‘Wat ik nog van u wil weten is het volgende. Blijft u ook de komende maanden als u op het vasteland bent deze vakantiewoning  aanhouden of zoekt u een andere woning op het eiland.’

   ‘Goede vraag; dat weet ik nog niet. Misschien zal mijn toekomstig verblijf elders op de wereld zijn. Het hangt uiteindelijk allemaal af van wat voor opdrachten er op me afkomen. Maar voorlopig moet ik mij nu eerst voorbereiden op mijn toekomstige werk in de omgeving van Grenoble. Ik ben er zo gezegd nog niet uit wat ik na die klus zal gaan doen.’

   ‘Nou goed… dat begrijp ik. Maar laat het ons wel weten waar u naar toe gaat voor het geval dat wij nogmaals met u contact willen hebben.’      

Vervolg kunt u lezen in deel 22: http://tallsay.com/page/4295002715/koele-wraak-vendetta-22

©  Leonardo

 

11/06/2020 02:00

Reacties (5) 

12/06/2020 21:47
je kunt de post niet vertrouwen .. ook in Spanje niet .. goed verhaal.. ik geniet er van..
1
11/06/2020 17:41
heeft ze weer geluk gehad
1
11/06/2020 22:36
Ja inderdaad. Aan geluk ontbreekt het haar nog steeds niet,,,
11/06/2020 08:10
Tja...moeilijke zaak - en geen medestrijders.
Eigenlijk zou ze op zoek moeten gaan naar vrienden.
1
11/06/2020 12:21
Die vrienden heeft ze weldegelijk. En een er van gaat ook een belangrijke rol spelen in het verhaal. Wacht nog maar even af. Het gaat weer spannend worden in de komende delen...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert