Een boek over mijn leven:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Een boek over mijn leven:

b220e7d749e5744dc2bb3b40bef228b9_medium.
Er is me wel eens gevraagd om het te doen, maar ik heb het nooit overwogen. Het boek zou niet erg saai zijn, want kan genoeg vertellen …. maar het is - en was - mijn leven en niet dat van anderen en ik zou echt niet weten waarom ik mijn levensverhaal met anderen zou willen delen?

Even voor alle duidelijkheid. Mocht u denken dat ik dit artikel schrijf omdat anderen voor mij het al gedaan hebben – ik bedoel uiteraard schrijvers/ster van Tallsay – dan heeft u het mis, want woorden van eenzelfde strekking als het begin schreef ik jaren geleden al eens in een artikel op Plazilla. Wilt u weten welke dan gaat u daar dus maar tussen mijn ongeveer 1400 artikelen zoeken.

https://plazilla.com/candice

c59dba66d4ac51b8ca4390247ac3c9e3_medium.

Mocht ik het wel willen doen, dan heb ik dus genoeg stof om over te schrijven …... en ik heb op Plazilla een paar keer over stukjes uit mijn jeugd geschreven en over mijn drugsgebruik en openhartig, maar toch met gereserveerdheid.

Toen ik geboren werd had ik wel een dingetje maar geen knikkertjes met bijbehorend etui.”

- Ik was zeven

"Vind jongens liever dan meisjes, maar meisjes dragen leuke jurkjes, wil ook homo zijn maar dan met jurkjes aan."

- Op weg naar tiener worden

16 maart 2013:

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat ik lichamelijk werd wat ik voor mezelf allang wist wat ik was. Een vrouw. Het was op maandag 16 Februari 1998. Voor mij absoluut mijn mooiste moment ooit.

Ik was toen 38 jaar nog en dus nog best jong. Ik werd van een "vrouwtje met een stekkertje" een (wandcontact)doosje. Voortaan konden mannen dus kiezen of ze me van voren of van achteren wilden. Gaf ze zomaar een meer keuzemogelijkheid. –))

- Mijn mooiste moment

Ik kan dus schrijven over mijn jeugd en hoe ik dus al op hele jonge leeftijd (7) merkte dat ik ‘anders’ was. Over mijn schooltijd. Over mijn, decennia lange, intens genieten van cocaïne, een liefde die ontstond uit pure nieuwsgierigheid en wat me een paar jaar later (in 1979) in contact bracht met een biseksueel die daarnaast zeer op transjes en vooral op mij viel en .…. die destijds de grootste cocaïnehandelaar van Nederland was. Hij had zo zijn ‘pleziertjes’ met mij en ik had daardoor nooit te kort aan mijn wit genot en hij betaalde bijna mijn hele studie bouw- en meetkunde voor mij. Bijna, want het laatste jaar heb ik betaald via een lening bij een kennis van hem en die ook niet onbekend was in het milieu wat het daglicht minder kan verdragen. Mijn ‘vriendje’ – om hem zo te noemen – was namelijk vertrokken naar geen idee waarheen … maar ongetwijfeld naar een warm exotisch land … omdat hij vreesde te worden gearresteerd en bang was dat hij zou worden geliquideerd, omdat hij een politie-inspecteur, wat ook een klant van hem was ‘per ongeluk’ iets teveel had verteld. De avonden bij hem, als we er genoten van schalen vol wit genot, waren avonden met mensen uit de showbizz, de criminaliteit, lokale politiek en sport. Ze hingen allemaal met een pijpje boven zo'n schaal!

06a5d258a4aed13484eb1279e40797fb_medium.

Ik kan schrijven over mijn bouwcarrière en hoe ik om moest leren te gaan met de, in eerste instantie, vooroordelen op de bouw die niet echt gering waren, want een maatvoerder die in een rokje kwam en een bh en panty aan (en me daar wel omkleedde uiteraard) was niet iets wat bouwvakkers gewend waren.

Kan schrijven over dat wat familie heet te zijn en met name over mijn nooit te blussen haat voor dat wat zich vader noemde, ik kan schrijven over Ome Avi uit Israël en wat mijn echte vader bleek te zijn, maar wat mijn moeder me een paar jaar terug uitlegde, toen ik tijdelijk contact met haar had, en waar ze zich voor schaamde, maar dat vreemdgaan noem ik haar enige goede daad in haar leven.

Ik kan schrijven over 25 december (mijn 18e verjaardag) 1977, toen ik door die ‘vader’ het huis werd uitgeslagen en getrapt en hoe mijn zus de voordeur openhield.

Ik kan over echt heel veel uit mijn leven schrijven en veel was best 'leuk', veel heftig, veel bizar (mijn BDSM periode was zo’n bizarre tijd), veel gewoon, veel opmerkelijk en over de tientallen keren dat ik tot gort geslagen en getrapt ben.

En ik kan over het land van mijn hart schrijven en wat als een rode draad door mijn leven loopt. Ik ben er dus gemaakt en ik kom er al meer dan vijftig jaar. En mijn heftigste periode was in januari 1991 toen de scuds vielen en ik er mensen onder het puin vandaan haalde en waar ik dus heel wat mooie privileges aan over heb gehouden, want één van de mensen die ik onder het puin vandaan haalde was familie van een destijds belangrijke politicus. Voor mij is onderstaande echter het belangrijkste.

https://tallsay.com/page/4294990494/ik-ben-israelische-yeahhh

Feitelijk ben ik gewoon een allochtoon. –))

Heb hier op Tallsay tientallen artikelen over Israël gepubliceerd en allemaal de moeite waard!

a8695c078ada0f261c94df1ca88999eb_medium.

Ik kan dus – als ik dat zou willen – net als zovelen moeiteloos een boek over mijn leven gaan schrijven, maar om welke reden? Geld? Dat heb ik royaal genoeg en wil niet eens verdienen aan mijn levensverhaal. Medelijden of respect of wat dan ook? Hoef ik niet te hebben, want medelijden met mij hoeft niemand te hebben en heb ik zelf al helemaal niet en respect spekt mijn bankrekening niet.

Ik zal ook de laatste zijn die denkt dat zo’n boek een bestseller zou worden, want ik kan me gewoon niet voorstellen dat er dus zoveel mensen op mijn levensverhaal zitten te wachten. Het zou ook geen heel erg groot succes hoeven te worden van mij, want dan wil de media je interviewen en wordt je gevraagd in een talkshow om je boek toe te lichten en meer van die onzin en daar zou ik dan nee tegen zeggen, omdat ik al die aandacht totaal niet belangrijk vind.

Er is niks uit mijn leven waar ik me voor schaam,

want dan had ik het niet moeten doen.

Er is niks uit mijn leven waar ik met spijt aan terug denk,

want het is nu eenmaal gebeurd.

Ben ik trots op mijn leven? Waarom niet? Heb alles bereikt wat ik dus wilde bereiken en dat ik daar soms heel lelijk mee op het bekkie gegaan ben en voor gezeten heb en soms trucjes heb toegepast om iets voor elkaar te krijgen …. hoorde er allemaal bij. Dat heet dus leven! Nou wilde ik nooit leven, maar ik kan het ook niet helpen, werd toch gemaakt en geboren en dus benut ik die tijd zo ‘prettig’ mogelijk!

En mijn leven is enkel mijn leven en mijn leven gaat Doorn, de Utrechtse Heuvelrug, Utrecht, Nederland, Europa en de hele Aarde geen moer aan, tenzij ik er deeltjes uit bekend wens te maken. Maar nooit of te nimmer zal ik mijn leven in al haar ‘glorie, ellende, humor, succes, pijn en vernedering’ in boekvorm publiceren. Stel voor dat het wel een succes zou worden en dat na mijn, zo heerlijk naar uitkijkende dood, dat wat dus familie heet te zijn er ook maar op wat voor wijze dan ook van zou profiteren. Dat is dus iets wat nooit en te nimmer mag gebeuren, zoals ze ook nooit zullen vernemen of ik dood ben! Dat wat familie heet te zijn … wens ik heel veel toe en daar zit niks tussen wat minder erg is dan het ergst denkbare.

c1b875741a72677848c5c44360a00563_medium.

*Candice*

02/06/2020 10:12

Reacties (6) 

1
01/07/2020 13:44
Altijd doen, Candice. Altijd schrijven. Later kan je wel bedenken of je het echt wil gaan uitgeven..., toch...
01/07/2020 14:48
Weet ik, maar het is niks voor mij om te doen.
21/06/2020 22:07
Ergens heb ik wel het idee dat je het graag zou willen vertellen, maar dan misschien met een glas .... wijn? Whisky? Bij een kampvuur? Op de bank? - ipv een boek schrijven.

Hoop dat het goed met je gaat - zonder drugs.. en gewoon thuis
Candice tegen LW92
21/06/2020 22:21
Nee, dat wil ik dus absoluut niet, want het is mijn leven en ik wil dat helemaal niet met een ander delen en zeker niet met iemand bij mij op de bank of zo. Ik doe niet aan relatieonzin en aan het uitnodigen van mensen. De enige mensen die bij mij binnen komen zijn dates en meer niet. En die komen dan voor seks en voor de rest zijn ze dus niet welkom. Komen, seksen en moven. Ik doe niet moeilijk.
Ik drink al jaren geen alcohol meer. En ik bij een kampvuur kun je wel vergeten, daar hou ik totaal niet van. Ik doe dus niet aan romantische onzin.

Met mij gaat het prima. Gelukkig...
LW92 tegen Candice
21/06/2020 22:24
Ik dacht persoonlijk ook niet aan romantiek maar gewoon een relaxte sfeer zonder druk pers - of andere veroordelende mensen. Je geeft immers toch wel wat weg in je artikel? Althans, zo kwam het voor mij over. Succes met alles.
Candice tegen LW92
21/06/2020 22:31
Nee ook dat zeer zeker niet. Dan zit er iemand naar je te luisteren zonder er ook maar iets van te snappen en moet je alles tig keer goed uitleggen en zo. Nee echt niet.
Ik geef dat weg uit mijn verleden wat ik weg wil geven, mijn leven geef ik echter alleen weg voor of aan Israël.
Wat ik weggeef in dit artikel is helemaal niks, daar kan niemand wat mee en daarom dat ik ook geen namen noem.

Merci, maar het gaat me niet om succes, maar omdat ik toch niks anders te doen heb.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert