Koele wraak ( Vendetta ) 19

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 18:http://tallsay.com/page/4295002575/koele-wraak-vendetta-18

             2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

 

                                                              19.

 

Het was die morgen rond halftien toen het getril van haar mobieltje op de salontafel aankondigde dat er een gesprek aankwam. ‘Verdomme,’ mompelde ze slaperig terwijl ze haar hand uitstak om het stukje elektronica van de tafel te pakken. Claudia lag even onderuit gezakt op de canapé naar het televisiejournaal te kijken toen haar mobieltje zich liet horen. Pas na twee pogingen lukte het haar al gapend het stukje elektronica van de salontafel te vatten en het tegen haar oor te drukken, waarna ze luisterde wie haar belde.

Ze was spoorslags weer bij de les…

Het bleek een ingesproken bericht op een band te zijn. Een onbekende, doch keurig nette mannenstem meldde zich. De persoon liet haar in duidelijke waarschuwende bewoordingen weten dat het niet gewenst was dat zij zich aanmeldde bij het geologisch team dat onderzoek gaat doen op een stuk terrein in de omgeving van Grenoble.  ‘Wees verstandig mevrouw en laat af om u aan te melden voor dat geologisch onderzoek van Bro-Sud. Uw aanwezigheid is niet gewenst.  Als u wel besluit om te komen, dan zou het wel eens slecht met u kunnen aflopen,’ luidde het bericht. Er volgde vervolgens een hoop gepiep en atmosferisch geruis, gevolgd door de krakende mededeling; einde bericht.

   Claudia zat even stil met het mobieltje in haar hand voor zich uit te kijken. ‘Val toch hartstikke dood,’ reageerde ze vervolgens enigszins geschrokken. Wat een laffe klootzak was dat om mij zo’n ingesproken boodschap te sturen. Maar eigenlijk is dit bedreigende telefoontje voor mij juist een reden temeer om – wel - aan dat onderzoek deel te nemen. Terwijl het naadloos aansluit bij hetgeen ik reeds heb gerechercheerd ten aanzien van die naamloze vennootschap met beperkte aansprakelijkheid met de naam Bro-Sud…  

   Terwijl ze zich weer op de canapé liet neerzakken piepte haar mobieltje een goede tien minuten later opnieuw. Ze keek op het schermpje en herkende het nummer dat verscheen niet. Het was een vreemd telefoonnummer dat ze niet kon plaatsen. Maar haar gevoel van nieuwsgierigheid was veel sterker dan het in haar lichaam worstelende gevoel van onrust, dus nam ze opnieuw op. Een nerveuze vrouwenstem deelde haar ditmaal in, opnieuw een opgenomen boodschap mede, dat ze vooral niet op die uitnodiging tot wetenschappelijk medewerker van het geologisch project wat was uitgeschreven door Bro-Sud s.a.r.l, in moest gaan. ‘Wees verstandig mevrouw. Zie er van af.’  

   ‘Krijg nou wat,’ mompelde een woedende Claudia. ‘Er is, of zijn, kennelijk krachten aan het werk om mij van deelname aan dat project af te houden. De vraag die zich thans bij mij opdringt is wie daar in hemelsnaam achter kunnen zitten. Doch kennelijk zijn er lieden bezig geweest mijn gehele achtergrond uit te pluizen en hebben kennelijk ook de link gelegd naar mijn vermoorde ouders. Al is die gedachte natuurlijk pure speculatie.

Maar toch…

Claudia bleef even in gedachten verzonken op de canapé liggen. En ook al probeerde ze die twee merkwaardige telefoontjes uit haar gedachten te zetten, schoten haar gedachten steeds weer naar die bedreigende berichten terug. Wie zijn die twee figuren die mij hebben weten te vinden. Uit welk nest komen deze adelaars.  Maar hoe ze ook lag te denken, een concrete link naar eenpersoon kon ze niet leggen. Ook al was haar neiging in de richting van de Del Corte familie en hun aanhang wel erg sterk.’

Ze stond opeens heel monter op.

Zette de televisie uit en pakte opnieuw haar mobieltje. Vervolgens trachtte ze de herkomst van de verzonden ingesproken mededelingen terug te halen, maar die pogingen liepen op niets uit. Daarna belde ze Jean Moreau, haar kennis van de universiteit in Montpellier op met de vraag of hij soms met iemand had gesproken die meer dan normale belangstelling voor haar als wetenschapper had gehad.

   ‘Nou nee, niet bepaald. Ik heb jou alleen gebeld met de mededeling dat er een aardig kleinschalig project ligt aan te komen in de buurt van Grenoble. Verder heb ik daar met niemand over gesproken. Maar waarom vraag je me dat, Claudia. Is er iets misgelopen in je aanbevelingsgesprek.’

   ‘Nou nee, dat eigenlijk niet. Maar ik vroeg me af of ik concurrentie zou kunnen verwachten van studiegenoten.’

   ‘Ach kom nou, Claudia... Jij was van jou lichting al de beste. En na jou hebben er nog maar twee dissertaties op jouw specialisme plaatsgevonden. En voor zover ik dat heb gevolgd, zijn die twee personen na hun dissertatie beiden naar het buitenland vertrokken. Dus waar praten we over?’

   ‘Prima… Fijn te weten dat ik vanuit die hoek geen concurrentie behoef te verwachten.’   Ze bedankte Jean, die de uitdrukkelijke wens uitsprak om eerdaags een keer bij hem langs te komen om vervolgens samen eens bij Chez François in Montpellier te gaan tafelen en wat bij te praten.

   ‘Merde,’ zuchtte Claudia toen ze haar mobieltje had neergelegd.  Hoe is het verdomme mogelijk dat enkele lieden mij hebben opgespoord schoot het vervolgens door haar heen. Het lek zit kennelijk niet in Montpellier op de universiteit. Dat bleek wel uit het gesprek met Jean. Restte dus haar correspondentie en communicatie met meneer Missud van Bro-Sud s.a.r.l.

Ze liep naar de keuken om koffie te zetten en een- petit pain au chocolat - uit de koelkast te halen om straks bij de koffie te nuttigen.

Terwijl de koffiepot pruttelde en de geur van verse koffie haar neusgaten bereikte stond ze met gesloten ogen over het aanrecht gebogen na te denken.

Wat een onverwachte klote situatie, schoot het door haar heen. Dat lekken van informatie kan dus uiteindelijk alleen via mijn aanmelding voor dat geologisch project bij Bro-Sud, door iemand zijn opgepikt. Of… misschien heeft er iemand over de schouders van die meneer Missud staan meekijken. Hoe langer ik er over nadenk, hoe waarschijnlijker het wordt dat die meneer Missud de zwakke schakel is in deze affaire. Het zou best weleens zo kunnen zijn dat de dossiers van de uiteindelijk uitgeselecteerde kandidaten, door die Missud worden voorgelegd aan een hogere instantie die de uiteindelijke beslissing neemt. Het wordt daarbij  tijd dat ik een ander mobieltje of een andere SIM kaart aanschaf.  Want zo ben ik overal op de wereld te traceren.

   Ze liep naar de kleinste slaapkamer van het zomerhuisje dat haar tijdelijke onderkomen was en zette de computer aan. Nadat deze was opgestart zocht ze via Google op de site van de Chambre du Commerce in Marseille de namen van de aandeelhouders met prioriteitsaandelen van Bro-Sud op.    

   ‘Uiteindelijk zijn dat de figuren die het bedrijf hebben opgericht,’ mompelde ze. En ja hoor… na een klein kwartier zoeken kwamen de namen van de oprichters van Bro-Sud s.a.r.l tevoorschijn. Ze verbaasde zich niet eens meer om te zien dat de oprichters van de  inmiddels twintig jaar oude naamloze vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Bro-Sud, de heren J. P. Brosschard, en P. Del Corte betroffen. De laatste was, zoals ze reeds ooit eerder had uitgezocht, een kroegbaas, huisjesmelker en bordeelhouder uit Marseille en tevens een neef van Francesco Del Corte. De padrone, die overal op Corsica en in het zuiden van Frankrijk, met zijn conglomeraat, als een ware octopus zijn economische tentakels uitstrekte.

   ‘Moeder Maria had ik het niet gedacht… Weer zo’n smerig Del Corte rattennest,’ mompelde Claudia terwijl ze de computer afsloot. Een moordenaar annex drugsdealer en een bordeelhouder annex drugsdealer die samen ooit een besloten vennootschap hebben opgericht. De vraag is natuurlijk waarom. Met welk doel… Natuurlijk zal die vennootschap Bro-Sud wel een legale handelsonderneming zijn die naast gewone handelsactiviteiten misschien ook wel voor het witwassen van drugsgelden is gebruikt. Althans; dat zou ik me zo kunnen voorstellen. Maar er moet toch nog iets anders zijn waar ze veel geld mee verdienen.

Ze nam even een slokje koffie en pakte het kleverige broodje in haar hand.

Doch een ding is me wel al duidelijk. Kennelijk beleggen ze ook zeer enthousiast in de vastgoedsector, gezien de ambitieuze plannen om een vakantiepark te gaan bouwen. Hoe dat allemaal in elkaar steekt dat zoek ik straks nog even op mijn gemak uit. Net zoals ik ook eens wil weten wie de commissarissen van die vennootschap zijn. Maar het is goed dat ik dit nu reeds allemaal weet. ‘En pas maar op stelletje rotzakken,’ mompelde ze. ‘Nu ga ik zeker aan dat geologisch project meedoen. Wie weet wat ik ga aantreffen waar ik later mijn voordeel mee kan doen.’

vervolg kunt u lezen in deel 20:http://tallsay.com/page/4295002622/koele-wraak-vendetta-20

© Leonardo

        

27/05/2020 23:21

Reacties (4) 

1
30/05/2020 08:45
spannend
2
27/05/2020 23:57
Ergens komt mij dit bekend voor: uit een ander verhaal van jou. Het louche bedrijf, de dreigingen van de tegenpartij....en een geoloog die onbekende grotten ingestuurd wordt om naar kostbare metalen te zoeken, terwijl de tegenpartij het onderzoek met alle middelen saboteert?
Geeft niet - jouw verhalen zijn en blijven spannend.
2
28/05/2020 00:12
Inderdaad... dat heb je goed onthouden. Maar dit is een heel ander soort verhaal dan het verhaal waar jij op doelt.
Wacht maar af hoe het verhaal zich verder gaat ontwikkelen...
2
28/05/2020 06:15
Ik had ook zoiets, maar kon het niet thuisbrengen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert