Een week van ons leven. Vrijdag.

Door Nupur Deen gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

https://tallsay.com/page/4295001491/een-week-van-ons-leven-donderdag

 

Vrijdag

 

 

Na een kort nachtje ben ik toch vroeg wakker. Ik voel me fitter dan ooit. Ik besluit beneden de krat te gaan halen. Snel trek ik een shirt en broek aan. Dan loop ik naar buiten. Ik wandel de galerij af en loop de trap af naar beneden. Dat gaat vlotter dan anders. Het lijkt of ik op wolken loop. Als ik door een raam naar buiten kijk zie het leuke jonge stel naar buiten komen. Zij lijkt van daag wel dominanter dan ooit tevoren. En hij nederiger. Bijna buigend doet hij de deur voor haar open. Dan wil hij gaan zitten. Een hard auw komt uit de auto. Kennelijk doen zijn billen nog pijn. Zij lacht en geeft hem een kus. Hij is weer braaf!

Glimlachend loop ik weer naar boven. Ik neem niet eens de moeite om de krant te lezen.

Als ik boven ben komt de geur van eieren met spek me tegemoet. Heerlijk als een man je ontbijt eens voor je maakt.

Emanuel is al aangekleed. En samen genieten we nog even van het samen zijn. Hij moet zo weg voor een bespreking in Rotterdam. Ik vertel hem wat er beneden gebeurde. Hij schatert van de lach. Ik moet daar weer van lachen.

 

Als hij weg is vraag ik me af wanneer ik voor het laatst gelachen heb. Jaren geleden, toen hij nog in mijn leven was.

Eigenlijk veel te lang. Waarom ik het zo uit de hand heb laten lopen is mij een raadsel.

Lang besluit ik er niet over na te denken. En heerlijk na te douchen. Ik denk terug aan gisteravond. En voel weer hoe het me opwind. Ik laat me gaan. Alleen nagenieten en klaarkomen. De douche kouder zetten om bij te komen.

Dan heerlijk een jurk aantrekken die ik allang wilde aantrekken. Sexy en kleurrijk. Ik voel me geweldig.

Maar ja meestal als je zo gelukkig bent, komt er wel iemand die het voor je verpest. Bij mij is het mijn ex.

Hij appt.

“ Wat ben je aan het doen?”

“Ik was aan het douchen.”

“Oh”. Dus niet even flirten of zo nee, gewoon een ‘oh’. Ik zucht.

“Hoe is het daar? Heerlijk samen gevist?”

“ Ja geweldig. “ Liegbeest, je vriend is al gearresteerd! Zeg ik natuurlijk niet.

“ Oké, fijn hoor.”

“ Ik weet morgen wanneer ik thuis kom. Ik bel rond 10.00”

“ Oké, ik zal er zijn.”

Ik lieg natuurlijk. Want ik was niet van plan om op hem te wachten. Ik moet inpakken en weg wezen.

Uit de berging haal ik mijn koffers. En wat dozen. Mijn fiets staat al bij Havanna, die krijg ik over drie maanden terug.

Al ik naar boven loop kom ik oma bombardon tegen. Ze heeft goed nieuws. Zaterdag of zondag mag opa Bombardon weer naar huis. Wel moet hij verpleegd worden. Ook dat is al geregeld.

Ik ben blij voor hun. Thuis opknappen is toch altijd beter. Ik sleep al de spullen de lift in en boven aan gekomen sleur ik ze het huis binnen.

In de woonkamer aangekomen kijk ik nog eens rond. Eigenlijk staat hier niets van waarde. Foto’s van mijn moeder en mezelf. Twee lachende vrouwen, maar een gelukkige herinnering zat er niet in. Na het maken van de foto heb ik twee dagen lang slaag gehad. Omdat ik mooier lachte dan haar. Ik pak de foto en loop er mee naar de keuken. Ik pak een vuilniszak en gooi het er met veel kracht in. Het glas rinkelt. Alle zogenaamde trouw foto’s krijgen dezelfde behandeling.

Een klein fotootje van een meisje met vlechtjes, op het strand. En een tand uit haar mond. Die houd ik. Omdat mijn vader die foto had gemaakt. Samen gingen we die dag naar het strand. Ik was er nog nooit geweest. En het was een heerlijke dag. Ik was volmaakt gelukkig. Als zoiets al bestaat dan was ik het die dag voor het laatst. Nou ja tot gisteren dan.

Het zelfde ritueel geld ook voor mijn kleren. Er blijft niet veel over. Drie jurken en een spijkerbroek.

De rest is grijs oud en me drie maten te groot. Ik app Havanna.

Over mijn opruimwoede en hoe weinig kleren ik nu over heb.

“ Mijn kast puilt uit. Kom hier naar wat halen. Wat je leuk vind mag je hebben.”

Het resultaat was; drie jurken met Afrikaanse print, een leren broek, dat haar te strak zat. En een pantalon, die in een vlaag va verstandsverbijstering had gekocht. Hij is knal rood. Ik vond hem geweldig. En drie leuke tops.

Hier kan wel mee voort.  We hebben toch meestal een uniform aan.

Dan ren ik naar bus. Ik moet nog snel mijn injecties halen.

 

Als ik in de bus zit zie ik nog net hoe de wijkagent de telefoonmoeders een koekje van eigen deeg geeft. En hun kinderen weg neemt zonder dat ze het merken.  Hij staat om het hoekje . Ik ben benieuwd hoelang het duurde voordat ze door hadden dat hun kinderen weg waren.

Bij terug komst krijg ik natuurlijk het hele verhaal van mijn buurvrouw te horen. Hoe hij drie kwartier heeft staan wachten. Voor dat ze het doorhadden. Toen kregen ze een preek. Moeders in paniek, les geleerd?

 

Voordat de buurvrouw weer ene verhaal afsteekt stap ik snel naar binnen. Emanuel is er al. Ik ben blij hem te zien. Maar gek genoeg zit hij op zijn knieën.

Net als ik er wat van wil zeggen, haalt hij een ring uit zijn zak.

“ Liefste Emilie, de afgelopen dagen leerde mij dat ik niet meer zonder je wil leven. Wil je met me trouwen?”

Niets , maar dan ook niets kan ik meer zeggen. Niets ter wereld had mij zo gelukkig gemaakt als dit.

Ik kan alleen maar ja knikken. Barst vervolgens in tranen uit. Deze keer niet omdat ik me ongelukkig voel, maar juist omdat ik gelukkig ben.  Ik vlieg in zijn armen. En een klein mooi gouden ringetje doet hij om mijn vinger.

Ik mag kiezen, morgen trouwen of over drie maanden.

Dat word dus morgen. In ieder geval voor de wet. Het grote feest en voor de kerk komen over drie maanden. Even ben ik in paniek, ik heb geen trouw jurk. Maar na een telefoontje met mijn tante. Heb ik en een trouw jurk en iemand die me weggeeft. En Emanuel heeft onze getuigen geregeld. Hij had alles al geregeld.

 

27/05/2020 20:46

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert