1769 Dodenherdenking

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

fb91d3864525336e35bb5f3b623728e7_medium.

Mijn opa en opoe trouwden in Marum op 4 mei. Ze trouwden niet op Dodenherdenking, want het was 4 mei 1911. De meeste soldaten die zouden sneuvelen moesten nog geboren worden. Maar de oorlog zou niet ongemerkt aan hen voorbijgaan. Als vergelding tegen de april-meistakingen werden op 3 mei 1943 zestien inwoners van Marum opgepakt en gefusilleerd. Ze werden begraven bij de kerk. Wij gingen vaak even bij het monument kijken wanneer we daar waren.

Mijn grootouders hadden zeven kinderen gekregen waarvan er drie kort na de geboorte waren overleden. Hun zoon Onne overleed in 1942 op zestienjarige leeftijd aan kanker. In de zomer daarvoor gaat hij nog met zijn vriend Bas op de fiets naar het verwoeste Rotterdam. Hij schreef een brief aan zijn ouders. www.atevegter.wordpress.com/581. Hij werd pas oom na zijn overlijden. Ik heb mijn moeder niet vaak zien huilen, maar om hem toch wel een paar keer. Jaren later, toen ik ongeveer zou oud was als hij, kreeg ik zijn fiets, die zijn ouders tot aan hun dood toe bewaard hadden. 

Mijn vader en moeder trouwden in de oorlog, op 1 juli 1943. Het is een mooi autootje waarmee ze naar het gemeentehuis rijden, een Fordje, zoals mijn moeder altijd zei. Mijn opa had als een van de weinigen een auto. In de laatste jaren werd hij voor de Duitsers verborgen gehouden, maar in het laatste oorlogsjaar werd hij toch nog beschlagnahmt. Na de oorlog reden ze in een Morris Minor en daarna in een Daf. Op 4 mei 1961 waren mijn grootouders 50 jaar getrouwd. Ik denk niet dat ze het op de dag zelf vierden, want toen was het inmiddels wel Dodenherdenking, maar ik herinner mij het feest in Zaal Hammingh nog goed. 

De kinderen van mijn oom en tante voerden een schimmelspel op. Ze dansten en zongen op het toneel achter witte lakens, zodat je alleen hun schaduwen zag. Baanveger, baanveger, kom met je bezem, zongen ze. Toen mijn grootouders begin jaren zeventig overleden, kregen wij hun televisie en de Daf. Daarmee scheurden mijn broer en ik dan zo hard mogelijk door het inmiddels herrezen Rotterdam, waarvan we de heigeluiden zo goed kenden, op weg naar de Daniel den Hoedkliniek op Zuid, waar mijn moeder in het ziekenhuis lag. Ze overleefde de opname, maar de angst voor kanker zou haar nooit meer verlaten. Ze is er 92 mee geworden.

Ate Vegter, 4 mei 2020

 

De foto is van 31 mei 1952,

Kunstfoto Steenmeyer, Groningen

 

www.atevegter.wordpress.com/580

www.atevegter.wordpress.com/581

 

 

04/05/2020 08:57

Reacties (1) 

1
04/05/2020 11:07
Mooi herinneringen laat je zien, een heel persoonlijk stuk.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert