1768 Doris Lessing - In 't bijzonder katten

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Boeken en recensies

We zijn al een tijd lang niet uit eten geweest en juist daarom is het zo aardig om bij de Four Seasons even te mogen wachten op hun overheerlijke sushi. We gaan graag eten halen of laten het bezorgen. Steun de horeca is een goeie smoes om er maar eens lekker van te genieten, want dat woord heb ik lang niet meer gehoord.

De enige die nog wel ongegeneerd buiten de deur gaat eten is Tommy. Gisteren nog zie ik hem uitgebreid knagen en peuzelen in hoge gras van de buren. We kunnen niet precies zien wat het is, maar waarschijnlijk een argeloos vogeltje of een veldmuisje of ander klein kruipend gedierte geschapen op de zesde dag. Hij zit er zo rustig en ontspannen bij, z’n kopje een beetje schuin terwijl hij de wat steviger stukken doorbijt. Ik ken de kracht van zijn kaken en de scherpte van zijn nagels en vind het schattig hoe hij zich bij het spelen inhoudt, dat het voor mij ook leuk blijft.

Hoe aardig zou het zijn als hij een nestje kreeg. Helaas is dat uitgesloten aangezien het een je-weet-wel kater is, vandaar dat we ook zo op z’n gewicht moeten letten, maar het zou toch aardig zijn hem met die kleintjes te zien rondscharrelen.

Doris Lessing schrijft daar in haar boek In ’t bijzonder katten uitgebreid over. Ze vertelt prachtige verhalen over de zwarte en de grijze, over hun onderlinge rivaliteit, over de nesten die ze krijgen en de talloze krioelende jonge katjes, die steeds opnieuw streng worden opgevoed door de moederpoes, of harteloos vermoord door de mens. Het is alsof je er zelf twee katten bij hebt, zo dichtbij komt ze met haar verhalen. Prachtig verteld en geschreven, zoals zoveel schrijvers tot grote hoogte komen, wanneer ze over hun poezen beginnen, denk aan Rudi Kousbroek, Kees van Kooten, Jan Wolkers, Remco Campert, Maarten Biesheuvel, W.F. Hermans en ga zo maar door. Wie heeft er eigenlijk niet over poezen geschreven? Opmerkelijk is wel dat Lessing het steeds heeft over katten, wat voor sommige andere schrijvers een doodzonde is, maar het is dan ook maar een vertaling, van Particularly Cats and More Cats. Een heerlijk, snoezig boek.

 

Ate Vegter, 3 mei 2020

 

03/05/2020 10:04

Reacties (1) 

1
03/05/2020 12:12
Over katten, resp. poezen kun je inderdaad boeken schrijven. Dat komt omdat ze allemaal een verschillend character hebben met de bijpassende gewoontes, gedragingen en onhebbelijkheden.
Wat dat betreft zijn het net mensen...
Stille, bescheiden types en luidruchtige aandachtszoekers, volleerde tirannen en aanhalige vrijdozen, geroutineerde moordenaars en aandoenlijke luilakken, hooghartige snobs en brutale dieven...nee, geen twee zijn gelijk aan elkaar.
Ik kan het weten - ik heb er genoeg gehad in mijn lange leven.
Mooie foto van Tommy!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert