De laatste rit.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Toen ik sochtends wakker werd kon ik nog niet bevatten hoe droevige dag het zou worden. Ik verzorgde de dieren en na het eten liet ik Spike en Bo uit  Spike die al zo lang moeilijk liep vanwege een hernia.!4 jaar was hij deze maand geworden Bo word 16. 2 oude hondjes tuurlijk besef je dat elke dag die je met ze krijgt een geschenk is. Tijdens het lopen ging het mis Spike zakte opnieuw door zijn achter poten heen. In huis begon hij hartverscheurend te janken. Opdat moment wist ik dat ik een moeilijke keuze moest maken. Spike zou niet meer beter worden en hij leed pijn. Ik gaf hem de laatste pijnstiller die ik bewaard had. En ik maakte een afspraak om hem uit het lijden te verlossen dit was voor hem geen leven meer. De pijn en het slechte lopen geen beest waardig bestaan meer.

Het duurde best lang voor de medicatie ging werken en al die tijd jankte Spike wat later overging in blaffen. Ik aaide hem en stelde hem gerust hij likt me, ik besefte dat dit één van de laatste keren zou zijn. Ik sprak tegen hem en vertelde hem hoe veel ik van hem hield en hoe dankbaar ik was voor al die jaren van trouw. De laatste drie jaar was hij mij steun en toeverlaat geworden op hele moeilijke moment mijn beschermengel. Ik voelde me veilig als hij bij me was, ook al was hij niet zo groot hij had een hart van een leeuw ik wist wanneer het nodig was dat hij zijn mannetje zou staan.

Spike keek me met zijn trouwe ogen aan en ondanks de pijn kroop hij dicht tegen me aan. Ik aaide hem tot het tijd was om naar de dierenarts te gaan. In de auto werd hij rustig de pijnstiller begon te werken. Maar zijn achterpoten waren verlamd. We brachten hem de dierenartspraktijk binnen. We moesten even wachten en toen waren we aan de beurt. Voor deze keer mochten we met zijn tweeën naar binnen omdat dit een afscheid zou worden. We legde Spike op de behandeltafel neer daar kreeg hij eerst een slaapmiddel. Alles in mij schreeuwde dat ik dit niet wilde hij was mijn vriendje mijn engel.  Maar geen woord kwam over mijn lippen. De dokter liet ons alleen zodat we afscheid van onze vriendje konden nemen.

Langzaam zakte hij door zijn voorpootjes heen en legde zijn kopje ook neer. Opnieuw vertelde ik hem hoeveel ik van hem hield en bedankte hem voor alles. Hij viel in slaap even later kwam de dierenarts binnen met de rode substantie dit zou zijn hartje laten stoppen. Opnieuw schreeuwde het in mij ik wilde Spike niet kwijt! Mijn engel. Maar hij leed zoveel pijn en lopen was zo moeilijk voor hem. Het spul werd toegediend en het leven gleed uit hem. Mijn engel was niet meer hij was een echte engel geworden. Ik was verdoofd en het verdriet wilde er niet uit al had ik zoveel pijn.

Ik heb vaker afscheid moeten nemen van mijn vriendjes maar sommige laten een diep gemis achter en het gemis is blijvend. Lieve Spike ik zal je nooit vergeten en in mijn hart zal je altijd blijven voortleven. Het ga je goed lieve schat. Mijn engel.  

Shasja

 

Kijk ook bij mijn boekjes en mijn site.

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

 

21/04/2020 18:59

Reacties (2) 

22/04/2020 18:18
Check even, je eerste link werkt niet
21/04/2020 21:42
wat erg ! Mooi verwoord. Maar ja is zo erg als je een trouwe viervoeter moet afgeven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert