Herinneringen aan een dierbare vriendin:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Herinneringen aan een dierbare vriendin:

Ik was 9 jaar toen ik een meisje leerde kennen en die toen ook 9 jaar was. Nee ik werd niet verliefd op haar – ik kan me ook niet herinneren ooit echt verliefd te zijn geweest op iemand en al sowieso nooit op een meisje/vrouw – maar ze was wel echt ontzettend knap en ze was Spaans, maar woonde al vanaf haar zesde jaar in Nederland en in Den Helder. Ik leerde haar kennen op de tweede lagere school waar ik op kwam, want ja dankzij het opstandige gedrag van mijn broer moesten mijn zus en ik net als hem de lagere school waar we eerst op zaten verlaten. Hij zat toen in de 5e klas, zij in de 4e en ik in de 3e en hij zou blijven zitten, maar moest van school af. Niet dat hij heel erg uit de band gesprongen was, maar we kwamen dus uit Huisduinen en op ons drie na zaten er nog twee andere Huisduiners op die school en dat werkte niet erg goed. Huisduinen was toen nog een dorp waar arme mensen woonden en op school vonden leraren en leerlingen het leuk om ons daarmee te pesten. Mijn broer (en geen van ons) kon er erg goed tegen, maar waar wij ons inhielden explodeerde op een dag mijn broer. Hij zat in de klas en hij had weer eens een onvoldoende gehaald en de lerares maakte een laatdunkende opmerking en (ik was er niet bij, maar het werd door iedereen uit die klas verteld) mijn broer stond op en liep naar voren en pakte de bordenwisser en die waren toen nog van hout en sloeg er de lerares (met de houten kant) vol mee op haar oog en gaf haar nog enkele rake trappen en klappen en de leraar uit de zesde heeft hem van haar afgesleurd. Dat was reden genoeg om hem van school te trappen …. zijn vader moest excuses aanbieden maar deed dat niet, want die was juist erg trots op zijn zoon. Maar hij kon toen in Nieuw Den Helder naar een school, maar alleen als wij (mijn zus en ik) ook naar die school zouden gaan en dat gebeurde en zo kwam ik daar in de 4e klas terecht. Ik was toen 9 jaar en in die klas zat een verlegen Spaans meisje en haar naam was Maria (en ik ga haar volledige naam niet noemen, maar ze heette Maria …. en dan twee achternamen, dus twee voornamen en twee achternamen) en ze was weliswaar heel verlegen, maar als ze enkel aangesproken werd met Maria gaf ze nooit antwoord. Ze had twee voornamen en ze wilde met beide namen worden aangesproken. Nee ze was geen familie van mij … maar we konden het vanaf de eerste dag wel ontzettend goed met elkaar vinden. Ze was heel klein, is ook nooit echt groot geworden (maximaal 1.48) en mager, maar met een engelengezichtje. En we konden beiden heel goed leren en deden soms ook wedstrijdjes wie het hoogste cijfer zou halen (behalve met biologie, want dat snapte ik toen ook al totaal niet). Na die school ging zij naar een andere school dan mij, maar we hielden wel contact en dat contact zou er altijd blijven.

Ik kon bij haar ouders intrekken nadat ik dus het huis uit was geslagen op 25-12-1977 (mijn 18e verjaardag), maar ik deed dat niet, mede omdat het erg Christelijke mensen waren en ik was transje (al deden ze daar niet erg moeilijk over), maar ik zat al aan de cocaïne en had er totaal geen zin in om hun bij mijn gebruik te gaan betrekken. En toen hoorde ik, ... ongeveer anderhalf jaar later, dat er MS bij haar was geconstateerd en ik had geen idee wat dat was. Ze vertelde het me aan de telefoon, maar ik verstond:

“Ik heb een mes!”

Dus gaf ik als antwoord:

Meis, ik heb er diverse!”

Maar ik begreep al snel dat ze het over een ziekte had en ik ben direct op de trein naar Den Helder gestapt, woonde toen in Alkmaar, dus dat was maar een goed half uurtje met de trein om haar op te zoeken en bij te staan. Verdere details daarover zijn echt niet van belang. Het contact tussen haar en mij zou er altijd zijn en blijven al zagen we elkaar niet heel erg vaak. Maar het contact bleef er via het telefoneren en daarna via MSN, Hyves, mail en dus zo af en toe bellen. Ze heeft nooit een account op Facebook gehad en ze was de enige die altijd mijn adres heeft gekregen plus mijn telefoonnummers.

Maria was vier dagen ouder dan mij (21-12-1959 in Santiago de Compostella) en Maria is overleden op dinsdag 17 maart in een verpleegtehuis in Den Helder, waar ze al enige jaren verbleef. Ze stierf niet aan corona, maar aan de ziekte die ze dus al ruim veertig jaar droeg. En ik heb geen idee waarom ik u dit nu mededeel, maar ook naar haar begrafenis ben ik niet geweest omdat dat iets is wat ik nu eenmaal echt nooit zal doen. Ze was getrouwd met twee mannen. Met een gewone - hele goede -  man (al vanaf haar 22e) en met Jezus (en ze droeg echt die trouwring aan de bedoelde trouw-ringvinger en de trouwring van haar man om een andere vinger). Ze is dus 60 jaar geworden en nogmaals ik heb geen idee waarom ik dit heb geschreven.

En alsjeblieft, kom niet met sterkte en gecondoleerd of zo. Het is al bijna een maand geleden en ik doe nu eenmaal niet aan rouwen om dierbaren die zijn gestorven, omdat ik de dood nu eenmaal niet zie als iets ergs ... maar als het ingaan van een verdiende levenslange periode van rust.

*Candice*

14/04/2020 16:25

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert