Gelukkig zijn in Coronatijd

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

De wereld staat in brand, overal sterven mensen aan Corona, de ziekenhuizen zijn overvol en menig land leeft in Lockdown om het virus te bezweren. Waar het naartoe gaat of wanneer het leven weer "normaal" wordt, dat weet niemand. We leven in het nu, zelfs de dag van morgen is onzeker. Een overpeinzing.

foto: © Sanne

Gelukkig zijn in Coronatijd

Het is een bizarre titel, uitdagend en wellicht kwetsend voor degenen die ziek zijn of dierbaren hebben verloren aan Corona. Dat is geenzins de bedoeling, mijn excuses op voorhand hiervoor.

De tijd staat stil. Omdat niets meer vanzelfsprekend is, leven we bij de dag. Omdat we niet weten of we morgen nog gezond zijn, in leven zijn zelfs. Omdat we geen idee hebben hoe de wereld er morgen uitziet, hoe ons leven er morgen uitziet. We leven vandaag, dat is het enige dat we nu zeker weten. Het enige dat ik zeker weet.

Ik leef. Nu. Vandaag.

Vandaag ben ik gezond en gezegend met gezonde dierbaren. Ik ben dichtbij hen, want ze wonen met mij. Anderen die ook dierbaar zijn spreek ik vaak en zie ik regelmatig dankzij de digitale technieken. Ik kan hen niet vasthouden, maar wel zien en horen hoe het met hen gaat. Ik kan hen iedere dag opnieuw vertellen dat ik van ze hou, dat ik in gedachten dicht bij hen ben.

Mijn huis heeft een tuintje. Op het noorden weliswaar, dus zo vroeg in het voorjaar duurt het even voor de zon boven het dak uitkomt en de tuin kan verwarmen. Maar het uurtje zon in de tuin is zó heerlijk! Het is stil in de omgeving. Ik hoor de vogels, zoveel verschillende vogels. Ze vliegen af en aan met takjes, druk in de weer met het bouwen van nestjes. De hemel is strakblauw en wordt niet vervuild door de duizenden vliegtuigen die normaliter dagelijks overvliegen. Slechts een enkeling zie ik nog, en die kijk ik verwonderd na. In de verte geen druk geraas van de grote weg, ik hoor slechts af en toe een auto voorbij zoeven. De stilte is heerlijk. Ik zit in mijn tuinstoel en leun achterover. Mijn ogen dicht achter mijn zonnebril. Mijn huid ruikt naar zonnebrandcrème en dat alleen al geeft me het gevoel van zomer en vakantie.

In de tuin van de buren hoor ik gestommel en geritsel, er wordt in de tuin gewerkt. Goedzo, buiten zijn is voor iedereen goed. Verderop hoor ik een grasmaaier, en iemand anders hoor ik afwisselend zagen en boren. Lekker aan de klus. Het voelt goed. Zolang mijn buren in de tuin of in huis aan het klussen zijn, gaat het goed met ze.

In onze buurtapp hebben we regelmatig contact. "is iedereen okee vandaag?" "Ik ga zo boodschappen doen, heeft iemand nog iets nodig?" "Buurvrouw Thea, is buurman nog okee?" Ik woon in een buurtje met relatief veel ouderen, maar door de actieve buurtapp houden we elkaar goed in de gaten en op de hoogte. Deze sociale betrokkenheid, die in normale situaties vaak "sociale controle" genoemd wordt, is prettig en voelt veilig en geborgen.

De tijd staat stil.

Ik vergeet of het nu maandag of dinsdag is. 's Morgens om half 8 gaat mijn wekker, ik ontbijt voor de tv met het laatste nieuws, zoals ik altijd al deed. Daarna gaat de tv uit, en ga ik aan het werk. Geen last meer van files, want ik werk thuis. Ik heb een nieuwe routine gevonden en werk elke ochtend 4 tot 5 uur, en ben 's middags "vrij". Dan ga ik boodschappen doen, maak een wandelingetje door het dorp of zit een uurtje in de tuin. Bij slecht weer een uurtje Netflix en via Youtube een kwartiertje bewegen met Olga Commandeur. Tussen alle activiteiten door help ik dochterlief met haar eindscriptie en denk mee met haar online lessen voor haar groep 3 kinderen. Ik leer hoe ik online kan vergaderen en vergroot mijn digitale wereld met allerlei socials die ik niet eens van naam kende. De avonden worden gevuld met nieuws en luchtige tv of spelletjes spelen. Onlangs hebben we Skipbo ontdekt, helemaal leuk en supergezellig. Qualitytime. Dat levert Coronatijd ook op: tijd voor de kinderen, aandacht voor elkaar.

Natuurlijk weet ik dat er zovele voordeuren zijn in Nederland waarachter zich groot leed verschuilt. Door Corona, door huiselijk geweld waar nu niet aan te ontkomen valt, door angst en verdriet. Ik leef met een ieder mee, maar kan zelf niet zoveel aan die situatie veranderen. Ik kan Corona niet uitroeien, ik kan die bullebak niet op z'n bek slaan (als ik zou weten wat hij doet zal ik wel Veilig Thuis inschakelen, dus let me know en ik kom je helpen!) en ik kan je angst niet wegnemen. Ik kan je slechts laten weten dat ik er ben, dat ik je zie en dat ik aan je denk. En dat doe ik, echt!

"on hold"

De aarde heeft onze wereld op pauze gezet. Misschien wel op reset gedrukt, maar weten we dat zelf nog niet. Wij zijn slechts een mierennest, nietig en klein. Sinds december, januari is de lucht- en waterverontreiniging al zoveel minder geworden. Smog verwijnt, vergezichten worden weer mogelijk en er leven weer vissen in het water van Venetië. De aarde haalt opgelucht adem, waar de mensheid de adem ontnomen wordt. Gerechtigheid?

Al het leed rondom Corona doet oorlogen verbleken. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Corona maakt geen verschil op basis van arm of rijk, blank of gekleurd, afkomst of geaardheid. We gaan er allemaal aan. Wat is er nou echt belangrijk in de wereld? Gezondheid en liefde. De rest is bullshit. Is dit de les die we hieruit kunnen leren? Is Corona wat we nodig hebben om ons de ogen te openen en te zien wat er echt toe doet? De aarde, de natuur, daar moeten we zuinig op zijn. Zonder dat, hebben wij geen kans op overleven. De aarde houdt onze een aardige spiegel voor: verstik je mij, verstik ik jullie!

foto: © Sanne

Ik zit in de tuin in een comfortabele stoel. Vorig jaar nieuw gekocht en het zit heerlijk. Mijn ogen dicht, de zon brandt op mijn gezicht. Ik weet dat ik het goed heb. Ik ben nog steeds gezond, mijn werk gaat gewoon door en mijn salaris wordt nog gestort. Ik heb een huis, een fijn bed, schoon water en zeep om mezelf te reinigen. Ik heb niets, maar dan ook niets te klagen. En terwijl ik dit zo overdenk, realiseer ik me dat ik gelukkig ben.

Is dat nou niet raar?

Nee, alles wat er toe doet, alles wat belangrijk is in het leven, dat is er. In mijn leven is alles nog steeds goed en compleet. Zolang we maar gezond blijven is er niets om ongelukkig over te zijn.

Ik adem, ik leef. Ik heb lief, ik leef. Men heeft mij lief, ik leef.

Vandaag. Nu. Er is geen gister en morgen bestaat niet. Vandaag is alles wat er is. En vandaag ben ik gelukkig. Met het leven, met de zon, met de stilte. Met de geluiden uit de natuur, de lach van dochterlief, de digiknuffel van zoonlief, het kaartje van een vriendin, de stem aan de telefoon van oma, de postieve berichten in de buurtapp.

Vandaag ben ik gelukkig. Ondanks Corona, of misschien zelfs wel dankzij Corona. Dank je wel aarde, voor deze wake-up call. (en Corona, nu snel weer in je mand, je hebt genoeg slachtoffers gemaakt!)

© Sanne 2020

 

 

 

10/04/2020 16:37

Reacties (6) 

1
10/04/2020 19:52
mooi artikel, geniet maar lekker zo lang het kan.
1
10/04/2020 19:47
Voor mij verandert er ook niet zoveel: het enig lastige is dat ik niet meer gewoon de grens naar Duitsland over kan steken.
Voor de rest vermaak ik mij prima in de tuin.
2
10/04/2020 19:56
Wellicht voor jou en Candice niet, omdat je misschien niet (meer) werkt?
Ik heb twee drukke banen waarvan er een veel sociale activiteiten met zich meebrengen. Dat is nu echt wel even anders. Ik werk thuis, vergader online en heb geen tussendoor-socialtalks-tijdens-de-koffiebreak met mn collega's meer.
Dochterlief zit fulltime thuis ipv 3 dagen stage en 1 dag school, en dat vergt ook wat aanpassingen. Van 7 dagen per week met de auto onderweg te zijn, rij ik nu slechts 3x per week enkel naar de supermarkt. Ik heb nu echt een compleet ander leven.
Sommige werkzaamheden kan...
1
10/04/2020 20:30
Oh maar ik snap je helemaal meis. En het is ook voor iedereen anders, maar ik probeer ten alle tijden gewoon positief te blijven, want het alternatief lost niks op. Ik kan negatief gaan doen (daar zijn sommigen heel goed in ... heb het niet over jou), maar met een negatieve houding los je niks op en kom je niet verder.
2
10/04/2020 22:36
Nee, gelukkig werk ik niet meer (met deze zomer 77 lentes). Maar ik heb absoluut geen last van eenzaamheid - ik heb een avondrestaurant voor marters, egels, katten, en vooral voor vossen.
;-)
1
10/04/2020 18:36
Vind het weer heel mooi geschreven, maar ik kan me er echt niet in herkennen. Totaal niet. Mijn leven is nog steeds hetzelfde als het was. Ik ben bijna de hele dag buiten en dan dus aan het fietsen, aan het wandelen, aan het mountainbiken wat dan ook ... want het is nu eenmaal uitstekend weer (al heb ik voor mountainbiken liever regen en wind) en het feit dat het lekker rustig is maakt het voor mij alleen maar leuker. Kan nu boswandelingen maken zonder krijsende kinderen en hardop pratende meestal bellende volwassenen te moeten tegenkomen.

Kijk het is even anders dan anders, maar ...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert