De mens en onzekerheid

Door Feetje1 gepubliceerd in Gezondheid en fitness

Het zijn onzeker tijden voor de mensen. En dat zijn we, op deze manier, niet meer gewend. Generaties voor ons waren veel meer gewend aan onzekerheid. 

In de jaren 1930, lag mijn overgrootmoeder op bed als gevolg van verlamming. Zij leefde van de kerk, want er was geen sociaal stelsel, geen aow of bijstand. Zij had de zorg voor haar twee kleinkinderen, want haar dochter was overleden (mijn  oma). De vader van die kinderen (mijn opa) had het gezin achtergelaten. Het waren de crisis jaren, crisis zonder goed vangnet, met gaarkeukens en later eten van het crisiscommite. Om bij te verdienen, breide ze hempjes en broekjes. Zij had als lijfspreuk: Niet klagen, maar dragen en bidden om kracht. Ze bezat berusting, zonder bij de pakkenneer te zitten, deed wat ze kon.

De oorlog brak uit en ineens was er nog meer onzekerheid, nu ook onzekerheid over je leven. Vijf lange jaren met de hongerwinter als staart. Door toeval kwam mijn vader in het Britse leger terecht, hij en zijn vriend wisten een Duitse munitie opslagplaats en zijn dat de Britten gaan vertellen. Die vonden het te gevaarlijk dat ze nog naar huis zouden gaan en dus vocht mijn vader mee richting de vrijheid.

De mens van u kan zich bijna niet voorstellen hoe dat toen was. Wij met onze zekerheden, die in feiten een illusie zijn. We leven in een droom en zijn geshockt als die droom verstoort wordt.

Voor mij is leven bijna synoniem met onzekerheid, door ervaringen in het verleden. Door meditatie heb ik geleerd om met onzekerheid om te gaan, net als over-grootmoeder vroeger door te bidden, wat ik ook doe, een gesprek met voornamelijk waar ik dankbaar voor ben en wie ik kracht en steun toe wens. 

Onzekerheid maakt mensen bang, het raakt de basisveiligheid. Het zijn nu ineens onzekere tijden met corona, mensen zijn hun dagelijkse gewoonten kwijt. Dat geeft stress, soms chronische stress. De mens kan in principe goed met korte stress omgaan, omdat na de piek, het lichaam weer herstelt. Wordt de stress van langere duur, dan kan het lichaam niet goed meer herstellen. Stress-hormonen blijven dan in het lichaam rondzeuren, je onstpant dan niet meer.

Dan ga je slechter slapen, piekeren en wordt je prikkelbaar, ook voor je omgeving.

Meditatie en mindfulness, bewegen, je even afzonderen met muziek op je hoofd (bijvoorbeeld in de slaapkamer, als je met meerderen woont), lekker warm douchen, in je dagboek schrijven, kunnen helpen met stress te verlagen.

Onzekerheid hoort bij het leven. Accepteer dat het zo is en kijk naar wat nog wel kan. Er komen betere tijden en zo niet, dan zijn we over eent tijdje aan deze nieuwe realiteit echt wel gewend.

06/04/2020 09:46

Reacties (11) 

4
06/04/2020 11:17
Wat ik het meest zorgelijk vind is dat veel mensen hun stress op elkaar botvieren: het huiselijk geweld lijkt overal toe te nemen. Vooral vrouwen zijn het slachtoffer van hun getergde wederhelft, maar ook kinderen die het van vader én van moeder krijgen te verduren.
Geen wonder ook dat kinderen lastig zijn nu, hun wereldje ligt in veel gevallen ook overhoop. Je moet er toch niet aan denken dat je nu met een stel dreinende kinderen en een uitgeflipte vent in een klein flatje zit - de agressie groeit met elke dag.
Daar komt nog heel wat nawerk van, vrees ik.
2
06/04/2020 11:21
Klopt, en dat is verschrikkelijk. Dat is de reden dat ik meditatie aanbeveel, je leert jezelf observeren en betere keuzes te maken, het verlaagt stress. Ik hoop dat mensen wijzer zullen zijn dan het op anderen te botvieren.
3
06/04/2020 12:15
Ik vrees dat je met die laatste woorden de spijker op de kop slaat, Zevenblad. Met teveel mensen in een te kleine ruimte zal zondermeer tot ellende leiden...
06/04/2020 14:06
Er zullen én veel scheidingen én veel baby;s gaan komen.
1
06/04/2020 16:29
Dat betekent: nog méér woningen nodig en nog méér bijstandsuitkeringen.
Laat ons maar hopen dat de meeste 'kwetsbare' vrouwen aan de pil zijn.
1
06/04/2020 10:58
Heb gelukkig geen last van onzekerheid. Ik maak me geen zorgen en zeker niet als het om mijzelf gaat, maar ik snap dat dat voor heel veel mensen anders ligt. Maar het ergste moet nog komen. Het moment van 'normaliseren'.
Doe dat maar eens, neem dat besluit maar eens .... dan moet je als Premier wel heel erg zeker zijn dat het voorbij is en dan de burgers nog. Die moeten dan weer gaan wennen aan hoe het was.
Komt allemaal wel in orde, maar er zal een tijdje overheen gaan.

Mooi dat je vader voor de geallieerden vocht. Mijn opa werkte in een fabriek in dat land naast on...
1
06/04/2020 11:26
Oh, mooi. mijn vader heeft lang verzwegen dat hij half Duits was, vanwege de oorlog. Wel vertelde hij over z'n oom Heinrich, die in het leger zat, gevangenen/Joden meenam met de mededeling dat hij opdracht had om ze te deporteren en ze dan vrijliet. hij vertelde niet welk leger, maar later deed ik de stamboom en kwam erachter dat de familie Duits was. Mijn moeders voorouders zijn Spaanse Joden.
2
06/04/2020 12:13
Ben jij dus wellicht half joods. Tenzij er meerdere meiden in het gezin waren die het joods zijn door konden geven aan de volgende generaties. Dan zou je zelfs geheel joods kunnen zijn...
1
06/04/2020 12:54
weet ik. We hebben in de oorlog mazzel gehad, de Duitsers vonden het te ver verwaterd, en een register was vernietigd. Helaas hebben anderen deze mazzel niet gehad. Je hoopt dat zoiets nooit meer gebeurd, maar je bent er nooit zeker van.
2
06/04/2020 14:08
Bij mij is alleen mijn echte vader Joods en ik dus niet, want dat moet van moeders kant en dat was bepaald geen Joodse,.
Mijn moeder en ome Avi (zo noemde ik hem tot die tijd, was een jeugdvriend van mijn op papier vader, zaten samen in een kindertehuis tijdens de oorlog) zijn met elkaar naar bed geweest in februari/maart 1959 in Holon Israel.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert