Koele wraak ( Vendetta ) 4

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 3: http://tallsay.com/page/4295002225/koele-wraak-vendetta-3

             2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

                                                                4.

 

Claudia was uit de auto geslingerd en meters verder tegen een kromgegroeide, overhangende dennenboom gesmakt. Haar hoofd hing zowat boven de diepe afgrond. Ze had eigenlijk nog geluk gehad dat ze niet in het diepe ravijn was terechtgekomen. Ze leefde nog wel, maar had zware verwondingen over haar gehele lijf opgelopen. Haar armen, schouders en benen waren gebroken. Een fikse hoofwond bloedde hevig terwijl haar ademhaling een gierend karakter kende. Maar ondanks die vreselijke verwondingen had ze wel als enige het ongeluk overleefd, al kon ze dat toen nog niet weten.

   Haar vader was zittende achter het stuur verpletterd door de val van het voertuig op een enorm grote uitstekende rotswand, terwijl haar moeder, net als zijzelf, met geweld uit de auto was geslingerd. Maar moeder Marie-Louise was ongelukkigerwijze met het hoofd tegen een rotsblok op gevlogen. In het hospitaal bleek later dat ze was overleden aan een schedelbasfractuur in combinatie met ernstig bloedverlies.  

   Claudia werd uiteindelijk, na lange tijd wachten op sécours, per helikopter naar het hospitaal in Ajaccio gebracht. De volgende dag werd ze met een speciaal voor reddingswerk uitgerust vliegtuig, naar de universiteitskliniek van Montpellier overgebracht. In dat ziekenhuis was men beter instaat om de zwaar gewonde Claudia te verzorgen dan in het kleine ziekenhuis van Ajaccio. Later, veel later, toen ze na een wekenlang verblijf het ziekenhuis mocht verlaten, drong het pas echt goed tot haar door dat haar geliefde papa en mama er niet meer waren. Dat ze er als jong meisje opeens alleen voorstond. En vooral besefte ze toen pas heel goed dat er een moeilijke en lange strijd zou aanvangen om te genezen en te kunnen overleven.

Heel lang geloofde ze de verhalen die haar werden verteld toen ze in het ziekenhuis uit haar narcose was ontwaakt en ze vragen ging stellen aan het verplegend personeel dat haar bijstond. Vragen over waar haar ouders waren en hoe het met hun ging.  Een kinderarts vertelde haar dat het een ongeluk was geweest en dat haar ouders het ongeluk niet hadden overleefd. Tevens vertelde een politieagente die bij haar op bezoek kwam dat vermoedelijk een technische fout oorzaak was geweest van het weigeren van de remmen van de auto. Maar naarmate ze, ondanks de pijn in haar lijf en het vaak in een lichte slaap wegzakken meer nadacht over die gruwelijke gebeurtenis, ging ze  steeds meer aan al die verhalen twijfelen die haar over het ongeluk werden verteld. Terwijl de in doodsangst uitgeschreeuwde woorden van haar vader, keer op keer in haar gedachten terug kwam. ‘Ik heb geen remmen meer,’ had haar vader geschreeuwd voordat de uiteindelijke monsterklap plaatsvond. Dat herinnerde ze zich tijdens haar moeizame genezing in het ziekenhuis  heel helder. Het waren de laatste woorden van haar vader geweest die ze had gehoord. Woorden die ze zich haar gehele verdere leven zou blijven herinneren.

Na het verongelukken van de auto van de Bramati’s was de bruine betelauto met een rustig gangetje de smalle bergweg richting Asco afgereden. De chauffeur draaide vlak voor Asco een smal bergweggetje op en reed voorzichtig met de hoogbejaarde auto naar een verlaten houten schuur die achter een met maquis struiken begroeide rotswand schuil ging.

   Twee mannen stapten er uit de auto.

   Even keken ze behoedzaam om zich heen, waarna ze de vervallen eikenhouten deuren van de schuur open trokken. De oudste van de twee liep  naar een groepje maquisstruiken die naast de schuur groeiden. Hij bukte zich en stak zijn hand in een opening onder een zware platte steen. Hij knikte even terwijl hij de plastic hoes met daarin een bruine enveloppe onder de kei wegtrok. ‘Va bè,’ mompelde hij terwijl hij even met duim en wijsvinger in de enveloppe kneep en vervolgens naar zijn maat terug liep. 

   De andere man was een kleine magere vent van een jaar of vijf en twintig. Een kerel met een postuur van een tiener. Hij was gekleed in de traditionele grauwe boerendracht van het eiland, compleet met zwarte alpinopet en een patroongordel met hagelpatronen schuin over de schouders. Toen zijn maat met de enveloppe terugkeerde stapt de kleinere man weer in de auto. Draaide de auto even moeizaam op het slechte terrein, en reed deze vervolgens achteruit de schuur binnen.

   Hun actie verliep kalm en ordelijk. Er werd niet met elkaar gesproken. Zwijgend sloten ze de deur van de voormalige geitenstal, en trokken in de schuur een legerjack aan. De oudste van de twee mannen pakte een lupo uit een metalen kist die op een werkbank stond en stak het wapen nonchalant onder het jack tussen de broekriem. Een van de mannen pakte een verroestte gereedschapskist uit de auto en zette die in een met verf bespatte houten kast die tegen de achterwand in de schuur stond. De kleine rode vierwielige garagekrik die was gebruikt, kwam op de vloer van de kast te staan waarna een zwaar plat stuk ijzer de kastdeur afsloot.

   ‘Ebbè era allora, goed, dat was het dan,’ zei de oudste van de twee terwijl hij het stuk ijzer dat de  kastdeur afsloot nog eens extra met een hangslot beveiligde en de sleutel in zijn broekzak stopte.

   Nadat ze enigszins van kleding waren gewisseld en de man met de patroongordel een jachtgeweer van een haak in de muur haalde en het geweer met de loop omhoog over zijn schouders hing, liepen ze de schuur uit. Vervolgens werden de houten buitendeuren eveneens weer met een zware metalenbalk en een groot zwart hangslot afgesloten. Toen dat gebeurd was daalden ze via een geiten pad langs de steile berghelling af naar het beneden hen liggende dal van de bruisende bergbeek met de naam La Stranciacone. Ze vervolgden, een paar kilometer zwijgend achter elkaar lopende, hun tocht over rotsblokken en een moeilijk begaanbaar pad richting een zeer oude vervallen primitieve boerderij met de naam; Bergerie de Capo Blanco. Het pad begon op een goede kilometer van hun doel weer te stijgen tot een hoogte van zo’n twaalfhonderd meter. Maar de twee mannen waren gewend om door de wildernis van vlijmscherpe maquisstruiken en grillige rotsblokken te lopen zodat hun op het oog wat trage gang, niet verslapte toen ze na verloop van tijd weer bergopwaarts moesten lopen. 

   Op een goede vierhonderd meter van de natuurstenen- venster-loze - hut met het schuine met dikke platte natuurstenen gedekte dak, kwamen een flink aantal bruine geiten met een witte staart hen tegemoet rennen. De oudste man haalde de dieren die naar hen toe kwamen lopen even aan en mompelde iets tegen hen.

   ‘Stu travagliu hè finitu, deze klus zit er weer op,’ zei de man in het Corsicaans tegen de geiten, terwijl hij een tweetal dieren even knuffelde. Met zijn typische boerenkleding aan leek de man ouder te zijn dan hij in werkelijkheid was. Het was een man van begin dertig. Een man met een nogal tanig, licht getint gelaat. Een dikke bos gitzwarte haren krulden onder zijn alpinopetje uit. Zijn maat had ondertussen de dikke houtendeur van de armetierige boerenwoning geopend. Binnen in het primitieve stenen kot rook het naar verschraalde etensresten en naar verbrand hout.  Er stond een armetierige houten tafel in de ruimte met vier houten keukenstoelen er omheen, alsmede een eikenhouten cabinet, een ouderwetse praalkast met glazen, borden en overig keukengerei en een houtenbak op poten met bestek. Achter een tweetal zware gordijnen bevonden links en rechts in de ruim veertig kwadraat meter grootte ruimte, een tweetal bedden. Een hoge potkachel stond wat scheef weggezakt in de aangestampte klei met steengruis wat als vloerbedekking dienstdeed, tegen een ruwe stenenmuur aangeleund. Onder een aanrechtje met een wasbak stond een klein, op gas werkend campingkoelkastje met daar bovenop een tweepits gasstel met een flinke gasfles er naast.

    ‘Va bè… Het was een geslaagde actie, vind je ook niet vroeg de jongste van de twee aan zijn maat.  ‘De padrone kan trots op ons zijn, lijkt mij zo. Terwijl wij onze positie bij de machtige padrone behoorlijk sterker hebben gemaakt.’

   ‘Hè vera, zo is dat,’ zei de andere man terwijl hij zijn alpinopetje afzette en even met een niet al te schone doek over zijn gelaat wreef. ‘En het levert aardig wat op.’

   ‘Inderdaad. En dat geld kunnen we goed gebruiken.’

   ‘Daarbij maak ik me sterk dat die slapjanussen van de politie of die zakken van gendarmes er ooit achter zullen komen wiens werk dit is geweest.’

   ‘Daar heb je gelijk in. Dat denk ik ook niet…’  

   ‘Ik wil zo direct even naar beneden, naar de beek lopen om een bad te nemen,’ antwoordde de jongste van de twee. ‘En om gelijk een jerrycan water op te halen voor de dieren.’

   De andere man zei niets terug. Hij liep inmiddels weer naar buiten en keek met de hand voor de ogen naar de in de zon schitterende politiehelikopter die opeens in de verte boven de bergen zweefde en al rondjes draaiende, langzaam hun kant op leek te vliegen. Toen de helikopter enkele minuten later laag over kwam vliegen, werden er vanuit de helikopter foto’s gemaakt van hetgeen er zich onder het toestel op de grond afspeelde. De twee mannen keken het toestel even na, haalden vervolgens nonchalant de schouders op, en gingen voort met hun werkzaamheden alsof er niet bijzonders was voorgevallen…

Vervolg kunt u lezen in deel 5: http://tallsay.com/page/4295002269/koele-wraak-vendetta-5

©  Leonardo.

03/04/2020 21:03

Reacties (5) 

1
04/04/2020 13:55
weer beregoed.. maar ja verwachten wij anders
1
04/04/2020 22:12
Dankjewel voor deze leuke reactie, Daniel. Ik blijf mijn best doen om een goed verhaal neer te zetten.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
1
03/04/2020 23:08
Bravo. De vaart zit er weer in.
Je ruikt gewoon dat je de omgeving uit eigen aanschouwing kent, anders had je het niet zo beeldend kunnen beschrijven.
1
04/04/2020 00:28
Dat laatste klopt wel. Ik heb daar heel wat uurtjes van mijn leven doorgebracht.
1
03/04/2020 21:21
spannend, weer graag gelezen
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert