Koele wraak ( Vendetta ) 3

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 2: http://tallsay.com/page/4295002208/koele-wraak-vendetta-2

 

             2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

                                                                3.

 

Het was die zondag in de maand april van het jaar negentienhonderdvijfennegentig een zon overgoten dag. Antoine Bramatie en zijn echtgenote Marie-Louise, hadden juist twee dagen eerder hun nieuwe blauwe Citroen XM in ontvangst mogen nemen bij de plaatselijke Citroenagent. Een heerlijke comfortabele auto vonden ze beiden terwijl ze trots en verrukte van het comfort dat deze nieuwe telg uit de Citroen stal toonde voor hun woning in de auto zaten.  

   ‘Dit is wel wat anders dan de CX die we hebben ingeruild, vind je ook niet,’ zei Antoine tegen zijn echtgenote.

   ‘Ja… jeetje zeg. Dat kan je wel zeggen. Dit is echt een slee van een auto. Daarbij ruikt en oogt alles nog heel nieuw. En er hangt gelukkig nog niet zo’n vieze sigarettenlucht in deze auto.’

   ‘Dat is waar,’ zei Antoine die zich dit antwoord kon aantrekken daar hij een stevige roker was. ‘Misschien gelijk een goed idee om vanaf nu met roken te stoppen.’

   ‘Inderdaad… maar ik moet het nog zien dat je dat doorzet. Vorig jaar zou je dat ook doen maar toen rookte je alweer na een goede week. Weet je nog wel…’

   Antoine bromde wat maar hield verder zijn mond. Uiteindelijk had zijn echtgenote helemaal gelijk. Dat viel niet te ontkennen.

Mede omwille van het nieuwtje en het inrijden van hun splinternieuwe auto besloten ze om een tocht door de bergen te gaan maken.

   ‘Goed maar waar rijden we naar toe,’ vroeg een glunderende Antoine aan zijn eveneens stralende echtgenote. ‘Jij mag het zeggen.’

   ‘Nou ja… mij lijkt het wel leuk om weer een keer naar de besneeuwde bergen in het binnenland te rijden. De wegen zijn nu sneeuwvrij en we zijn daar al heel lang niet meer geweest.’ 

   ‘Prima. Dan doen we dat. Als je nog maar wel weet dat het een flinke rit is.’

   ‘Ja uiteraard weet ik dat. Maar het is nog vroeg en het lijkt mij vandaag de uitgelezen dag om zo een rit te maken. Dan nuttigen we onderweg wat en komen we ’s avonds weer terug. Ik denk dat Claudia dat ook een leuke rit zal vinden.’

   ‘Goed dan doen we dat.’  Nu ze hun nieuwe auto hadden en Marie-Louise naar de bergen wilde, vond Antoine het wel leuk om nu ook eindelijk eens een bezoek te brengen aan het vernieuwde wintersportcentrum Haut-Asco. Het hoog inde bergen gelegen skioord waarover zoveel op de plaatselijke televisie te doen was geweest. Dat skicentrum is gelegen nabij het massief van een der hoogste bergen van Corsica, de Monte Cinto. Het Corsicaanse wintersportcentrum bevindt zich hoog in de bergen te midden van een schitterend landschap met ruige witte bergtoppen waarvan sommigen de twee duizend meter hoogte ruim overschrijden. Bergtoppen die door de altijd aanwezige ijzig koude noorderwind,  zelfs soms tot in de hete zomermaanden nog wel eens met sneeuw bedekt zijn.

   ‘Dat wordt een leuke rit, schat,’ zei Antoine terwijl hij de achter veiligheidsgordel voor Claudia op de juiste lengte afstelde. ‘En ook al kennen we het landschap, het blijft gewoon prachtig om daar in deze tijd, met al die bloeiende vruchtbomen doorheen te rijden.’

   De route naar dit idyllisch gelegen wintersportcentrum voert over een smalle weg door een adembenemend landschap van bossen, bergen en ravijnen waar in het voorjaar bruisende beekjes hun weg in het landschap zoeken. Antoine reed met een rustige gangetje de enorm slingerende kurketrekkerweg omhoog richting het skicentrum. De bruine bestelauto die hem van vanaf zijn woning op een flinke afstand volgde viel hem niet op. Antoine genoot zichtbaar van het rijden in zijn nieuwe auto net als zijn echtgenote en hun dochtertje dat op de achterbank zat. Het was hun  bedoeling om aangekomen op de top van het bergplateau, lekker van het uitzicht over de nog besneeuwde bergen te genieten en op het verwarmde terras iets te gebruiken.

   Het was die dag opvallend rustig op de weg. Geen auto kwamen ze tegen.  Wel vlogen er twee monniksgieren tussen de bergen op weg naar een nest. Antoine zette de auto plotseling, zomaar even op de weg stil om de vlucht van de vogels te kunnen volgen. Tot hun verbazing kwam er echter geen enkel voertuig hen achterop. Ze leken welhaast de enige autochtone bewoners van het eiland te zijn die er de lol in zagen om deze rit naar Haut-Asco te gaan maken. Toen ze na een minuut te hebben stil gestaan op het plateau aankwamen waar het skirestaurant en de skiliften waren gelegen, viel het hun op dat er slechts enkele auto’s op de parkeerplaats stonden. De bruine bestelauto die de gehele rit achter hen aan had gereden was in geen velden of wegen meer te zien.

   De witte stoeltjes van de skilift bewogen iets in de af en toe stevig aantrekkende wind. Het systeem was niet in gebruik en het skiparcours was gesloten. Er lag niet meer genoeg sneeuw op de berghellingen om veilig skiën mogelijk te maken. Het gezellige restaurant en de bar waren echter gewoon open.  

Het was nogal fris daarboven op ruim twee en twintighonderd meter hoogte. Er waaide een krachtige wind vanuit het noorden over de bergtoppen. Iets wat terplekke overigens niets bijzonders is in de maanden april en mei.  Nadat ze wat hadden genuttigd, een glas wijn hadden gedronken en Claudia een ijsje op had gelikt, besloten ze weer huiswaarts te keren.

   Terwijl ze naar hun fraai in de zon blinkende nieuwe Citroen XM liepen, reed er vanachter het restaurant een oude bruine Ford Transit bestelwagen weg. De bestelauto passeerde op enige afstand de auto van de familie Bramati, maar de inzittenden van de Citroen hadden geen oog voor de verdwijnende bestelauto. Ze genoten nog na van het spectaculaire uitzicht op de besneeuwde toppen van Centraal-Corsica.

   ‘Het uitzicht is vanaf hier overweldigend vind je niet,’ zei Marie-Louise. ‘Ik voel me altijd heel klein worden als ik zo over die besneeuwde bergruggen kijk.’

   ‘Ja je hebt gelijk. Het is en blijft schitterend. Maar kom, we gaan er weer vandoor. Het is nog een stevig stuk rijden naar huis.’  

Maar de terugreis zou anders verlopen dan ze hadden gedacht. Want toen Antoine even later met vrouw en kind rustig wegreed en aan de afdaling van de lange bochtige weg begon en bij een nog flauwe bocht wilde afremmen, ontstond er een knijpend gevoel van schrik in zijn lijf. Hij trapte nog eens op de rem en schakelde automatisch terug naar de tweede versnelling. Doch even later stond bij de eerste de beste haarspeldbocht het zweet in zijn handen terwijl, de auto, ondanks de vertraging van het terugschakelen met gierende motor steeds sneller ging rijden. Er naderde een bord met daarop de mededeling dat er een afdaling van 8% volgde.

   ‘Moeder Maria, wat gebeurt er nou.’ schreeuwde Antoine plotseling boven de motorherrie uit. ‘Ik heb opeens helemaal geen remmen meer… Ik heb verdomme helemaal geen rem druk meer…’

   Marie-Louise gaf een harde gil van schrik terwijl ze zich omdraaide en tegen Claudia schreeuwde dat ze zich heel goed moest vasthouden aan de portierkruk. De auto zwaaide inmiddels vervaarlijk op twee wielen door de bocht en mist op een haar de rotswand die aan de rechterzijde van de weg opdoemde. Antoine raakte overigens niet in paniek, terwijl hij de snel vaart makende auto op de weg probeerde te houden. Het motortoerental zat inmiddels tegen de zevenduizend omwentelingen per minuut. Nog iets meer omwentelingen, en de kleppen zouden wel eens door de zuigers kunnen slaan schoot het bij Antoine door zijn hoofd.

   ‘Pas op, kijk uit…, er komt weer een bocht aan,’  schreeuwde zijn angstige echtgenote, terwijl de auto met zeker tachtig kilometer per uur op een voor hen opdoemende haakse linker bocht af vloog. Het ging ook ditmaal allemaal net nog goed al raakte de auto met de rechter zijkant het stenen muurtje dat als wegafscherming dienst deed waardoor de rechter achterdeur iets open kwam te staan.

   ‘Claudia, let op… gilde Marie-Louise. Hou je goed vast…    

   ‘Ik kan het rempedaal gewoon op de vloer trappen zonder dat de auto vertraagt,’ brulde Antoine vervolgens in doodsangst terwijl reeds vreemde geluiden vanonder de motorkap tot in de auto doordrongen.

   ‘Jezus de motor ploft straks uit elkaar, wat moet ik in hemelsnaam doen, wat moet ik verdomme doen,’ schreeuwde Antoine.

   Paniek, gegil en geschreeuw namen toe naarmate de auto steeds meer snelheid kreeg. Rechts van hen doemde een diep ravijn op, terwijl links van hen de bergwanden voorbij flitsten.

   ‘Laten we in hemelsnaam hopen dat er geen tegenligger aankomt,’ schreeuwde Marie-Louise terwijl ze zich schrap zette op haar stoel en Claudia achter haar rug met gierende uithalen huilde.  

   Antoine kon door geweldig goed stuurwerk de steeds wat sneller afdalende auto nog zonder brokken te maken door de opdoemende flauwe bochten sleuren, doch bij de derde haarspeldbocht ging het mis. De snelheid van de auto nam toe tot honderd kilometer per uur. De motor gilde harder dan de inzittenden van de auto bij elkaar, terwijl de bocht rap naderde. Het uitzicht op het eind van de curve was vrijwel nihil. Het was opnieuw een linker bocht waardoor het zicht op het verdere traject door een enorme rotswand werd belemmerd. Rechts van hen kon Marie-Louise over het stenen muurtje dat als wegmarkering dienst deed heen kijken. Heel in de diepte zag ze in een flits tussen de rotsblokken een beekje met een kleine waterval.

   ‘Let op… Zet jullie schrap,’ brulde Antoine terwijl hij voor de bocht iets probeerde af te remmen met de aangetrokken handrem. Maar hoe hij ook aan de handle trok, ook de handrem bleek niet meer te werken. Terwijl hij  razendsnel op de bocht afkwam zag hij plotseling in een flits het beeld van het lachende gezicht van Francesco Del Corte voor zijn ogen verschijnen. De man leek nog eens te herhalen wat hij tijdens het verlaten van het bankkantoor had geschreeuwd.  ‘Vuile klootzak,’ brulde Antoine boven het gegil van zijn echtgenote, het geraas van de motor en het geschreeuw van zijn dochtertje uit, terwijl hij een snelle ruk aan het stuur gaf teneinde auto door de linksdraaiende bocht te sleuren. Het waren zijn laatste woorden en handelingen. De wielen kwamen aan de linkerkant van de auto los van het wegdek waarna de auto onbestuurbaar werd en met een enorme klap tegen het rechter afscheidingsmuurtje belandde, waarna hij via het  stenen muurtje over de kop sloeg en ruim vier meter lager op zijn kop tegen een rotswand tot stilstand kwam.

   Stoom ontsnapte aan het verwrongen wrak van wat eens een gloednieuwe Citroen XM was. Het krachtig sissende geluid van de stoom wat uit de vernielde radiateur kwam, overstemde zelfs het geluid van het kermende kind dat buiten het wrak in een vreemde onnatuurlijke houding tegen een kleine dennenboom aan de rand van de afgrond lag. Alsmede verdrukte het vreemde sinistere sissen van stoom de geluiden van een in de in verte, diep beneden hen, verdwijnende bruine bestelauto.

Vervolg kunt u lezen in deel 4: http://tallsay.com/page/4295002246/koele-wraak-vendetta-4

©  Leonardo

 

31/03/2020 22:16

Reacties (10) 

1
03/04/2020 19:12
Heel, heel waarachtig geschreven...
1
03/04/2020 20:18
Dankjewel voor deze complimenteuze reactie, Daniel.
1
03/04/2020 21:08
de meester's hand wordt van verre herkend
03/04/2020 21:09
Ik ga er zowaar van blozen, Daniel. Nogmaals bedankt voor je mooie en vriendelijke woorden.
1
01/04/2020 18:58
oei, dat gaat fout,blijft spannend
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
03/04/2020 20:16
De spanning blijft er voorlopig wel inzitten. En de ontwikkelingen volgen elkaar rap op...
1
31/03/2020 23:04
Jakkes...daar gaan zelfs mijn haren van rechtop staan.
2
01/04/2020 00:20
Ja in dit verhaal gebeurt er nog al wat waarover nooit gesproken wordt. Maar pas op: Veel van wat ik in mijn verhaal opteken zijn gebeurtenissen die ooit werkelijk hebben plaatsgevonden en de publiciteit hebben gehaald...
1
01/04/2020 02:37
Dat laatste wat je schrijft dat meen ik wel vaker uit je verhalen te halen en dat maakt ze ook zo mooi om te lezen.
1
03/04/2020 20:17
Dankjewel voor deze complimenteuze woorden, Candice.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert