En dat was dat

Door Melanie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

d74ca543a19aaf2f23152dcbeeadd93d_medium.

Ze wenken me van ver, terwijl ik onnozele stickertjes op hun producten plak met de snelheid van een tgv. D en B met hun fancy kostuum en flair dat geld en business uitstraald. 

We komen in een kleine lege vergaderruimte aan , en in die ruimte is het behoorlijk koud. 

Wanneer ze willen zitten en me gebieden om te gaan zitten aan de grote vierkante tafel voor een aankomend gesprek ben ik me nog steeds van geen enkel kwaad bewust. Wanneer B echter opmerkt hou koud het is in de ruimte en de verwarmingsknop op 5 zet, doet me deze handeling vermoeden dat dit gesprek wel even kan duren.

Met angstige grote ogen probeer ik mezelf professioneel te houden, wat natuurlijk moeilijk is als je een krop in je keel krijgt.

Ze beginnen heel rustig mij te evalueren en raar of niet, er komt eigenlijk geen negatieve feedback.  Daar zit je dan. Een klein bang muisje. Afwachtende beleefde houding tegenover je superieuren. Tot de zin valt, we moeten je laten gaan.

" Wauw, we moeten je laten gaan " deze woorden blijven in mijn hoofd weergalmen totdat ik breek.

Tranen vloeien over mijn wangen maar ik wil ze niet laten zien. Ik vraag hun om me te excuseren voor een toiletbreak. Ze zeggen natuurlijk, geen probleem.

Ik verlaat de ruimte.

Adem diep.

Ik zie in de verte mijn collega

Ik ga naar haartoe en knuffel haar terwijl ik begin te wenen.

 

Ze weet niet wat er aan de hand is en denkt in eerste instantie dat ik me pijn had gedaan tijdens het werk. 

Met goede moed ga ik terug de ijzige koude ruimte binnen waar de twee selfmade heren me zitten op te wachten. 

Ik wil weten wat er aan de hand is en probeer met sterke stem te vragen wat het probleem is. Ze antwoorden met zeer vreemde woorden. " Dit is je droomjob niet" 

Jazeker hebben ze gelijk. Mijn droomjob is niet het inpakken van medicijnen aan de lopende band maar een mens moet kunnen leven, toch? 

Ze zetten hun zin kracht bij met meer uitleg over passie en ambitie.

Ik kon mijn tranen niet meer verbergen en luisterde naar hun commentaren.

Daarna stapte ik in de auto

Ging naar huis

In bad 

In bed

Moedeloos en verloren

Ik wou dit even delen , gebeurde zo een half jaar geleden en voor mij toch wel een kleine traumatische ervaring. Vreemd genoeg heb ik er nu niet veel spijt meer van. Mijn huidige job is ook niet mijn droomjob maar ik ga wel veel liever werken dan ik toen deed. Dus het is me toch nog goed uitgekomen. 

Je hebt altijd mensen, die stenen op je pad blijven gooien.

Aan jou de keuze, wat je ermee gaat doen.

Bouw je een muur om je heen , of wordt het een brug, zodat jij je weg kan vervolgen. 

Jij bent de architect van je eigen leven dus...

BOUW DIE BRUG

 

29/03/2020 20:04

Reacties (2) 

13/04/2020 13:34
Terwijl je toch gedreven lijkt en een goede snelle werker,
Ik heb geleerd dat verandering meestal ten goede uitdraait.
Succes , want blijven hangen in werk geeft minder vooruitgang dan afwisseling kan doen.
Overstappen vergt soms moed en brengt je weer bij nieuwe uitdagingen .
Natuurlijk kan je ook een stapje hoger in je huidige werk als de tijd daar is.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
1
29/03/2020 21:15
https://tallsay.com/page/4295001978/broodbaan-en-droombaan

Je droombaan ... die vind bijna niemand, maar het gaat altijd om een broodbaan, Dat is waar het om draait, dat brengt eten in huis en een droombaan daar moet je niet eens aan denken. Zelf heb ik een mooie carrière gehad, daarna mijn eigen bedrijf wat ik in 2014 voor heel veel geld heb verkocht (nadat ik eerst zorgde dat mijn bijna 100 mensen personeel een vaste betrekking kregen bij het bedrijf dat het mijne kocht) en sindsdien zit ik in zaken en geef ik hier en daar advies aan bedrijven en dat heb ik bereikt met mijn bro...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert