Je komt en je gaat...

Door Melanie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Je komt en je gaat...

Als je er bent hoor ik mijn adem

Soms licht, soms diep, soms zwaar al zuchtend

Soms neurie ik stilletjes om je te verdrijven

Vroeger kende ik je niet, ik wist niet wie je was

Alleen van horen zeggen en verhaaltjes rondom mij

En al waren de verhalen over jouw heel erg triest, 

ik kon het niet weten want ik kende jouw nog niet.

Ik kende je naam, maar kende je niet,

Ik kon je beschrijven maar had je nog nooit gezien of gevoeld. Want het is niet het zien en weten dat zwaar en pijnlijk is maar het voelen van je vreemde koude kille ijzige aanwezigheid.

Volgens mij ben je een oude vrouw, en voorlopig blijf je mij trouw

Je komt meestal onverwachts maar niet altijd. Je komt sneller tot mij wanneer het donker is, of stil. Ik kan je  niet tegenhouden, ook al sluit ik al mijn deuren. Je kan er gewoon doorheen. 

a022fe3782d7d32b6565a8f07ddbb405_medium.

Als je bij mij bent verander je alles!

De ruimte waar ik me in bevind is niet meer dezelfde. Mijn hart hoor ik kloppen, ik hoor het waaien van de wind, het tikken van de klok en ohja ik hoor mezelf denken.

Oh wat ben ik blij als je weer vertrekt. Ik neem geen afscheid en vreemd genoeg als je weg bent lijkt het wel alsof ik je ben vergeten. Totdat het akelige moment dat je weer voor me staat. Je ogen zijn zwart, je huis lijkt wit, je ziel is zuiver maar donker. Ik kijk je niet aan, want dan win jij. 

Wanneer ik je niet kan wegjagen met blije gedachten of leuke melodietjes moet ik je leren verdragen. Hoe moeilijk dat ook is.  Hoe ik ook blijf zoeken naar manieren om je niet meer toe te laten in mijn leven, hoe moeilijker het word. Je lost me niet, houdt me vast in je greep. Je handen zijn veel te sterk, ondanks je oude magere verschijning. Solitudinem, zo noem ik je, dat is jouw naam. Maar ik praat niet over jouw, zelfs niet met hartsvriendinnen. Toch weten we vaak wanneer je er bent. We chatten en gebruiken smileys om te alarmeren. We plannen en spreken met vriendinnen af om te kalmeren. En ja soms lukt het om haar te weren, maar helaas weten we ondertussen dat dit maar tijdelijk is. Je weet dat ze weer terugkomt, ze neemt haar moment. Je voelt haar van je tenen tot je hoofdhaar. Je kan met haar praten maar ze praat niet terug . Zou ze wel kunnen terugpraten was het namelijk haar dood, haar einde. Vaak komt ze pas bij de mensen als ze ouder worden, maar bij jonge mensen zit ze ook. Oude mensen hebben misschien meer levenservaring om haar aan te kunnen en haar te trotseren. Het lijkt me niet fair of eerlijk, maar wat is eerlijk in het leven? Geboorte? Dood? Corona? ...

Gelukkig ben je niet door en door slecht. Je kan zelf niets doen aan je bestaan maar soms , heel erg soms, is je bezoekje nuttig. Je geeft me angst maar soms ook creativiteit. Dan zing ik, schrijf ik, speel ik muziek ... ja je duwt me soms om een bepaalde activiteit te doen en daar heb ik dan helemaal geen spijt van! 

De huidige situatie in de maatschappij en de wereld zorgt ervoor dat je vaker aanwezig bent. Ik hoop dat mensen hun creativiteit kunnen gebruiken om je niet te laten winnen. 

Want jij, Solitudinem, Eenzaamheid , zult altijd blijven bestaan! 

29/03/2020 17:23

Reacties (7) 

Nieuwe reacties weergeven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert