Koele wraak ( Vendetta ) 2

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 1: http://tallsay.com/page/4295002195/koele-wraak-vendetta

             2ff59c2de1cddeb9b5ccbc08833844c9_medium.

                                                                 2.

Koele wraak ( Vendetta ) 2.

Claudia was pas zeven jaar toen ze een enorm persoonlijk trauma te verwerken kreeg dat bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Haar vader was directeur van een kleine plaatselijke handelsbank in de Corsicaanse hoofdstad Ajaccio. Ze woonden in een fraai oud huis aan de voet van de bergen, op nog geen tien kilometer van het vliegveld van Ajaccio. Claudia was enig kind. Ze had ooit een ouder broertje gehad, doch die was na enkele maanden na de geboorte aan een nare ziekte overleden. Pas vier jaar na zijn overlijden werd Claudia geboren. Een gezond kind, dat door haar ouders werd gekoesterd en verwend. Maar het leven was de familie Bramati bepaald niet gunstig gezind. Vader Antoine  was een man van eer en geweten. Hij stond hoog aangeschreven als notabele inwoner van het Franse eiland in de Middellandse Zee. Antoine had een goede neus voor zaken en voelde meestal reeds aan zijn waarschuwende zintuigen of een financiële transactie kans op slagen had. Daarbij liet hij zich niet door de plaatselijke criminele padrones, noch door de Union Corse onder druk zetten.

Misschien was dat stoere onafhankelijke gedrag dat hij meestal zakelijk toonde wel zijn uiteindelijke noodlot geweest, vroegen jaren later sommige inwoners van Ajaccio zich af. Want door je zo op te stellen tegen de machtige criminele Corsicaanse onderwereld roep je uiteindelijk je eigen noodlot af.

   Maar Antoine Bramati wilde niets te maken hebben met die overal op het eiland aanwezige grote en kleine criminelen die vaak deel uit maakten van slechts enkele families. Hij weigerde daarom op een gegeven moment een zakelijke lening met te weinig onderpand aan de machtige Corsicaanse familie Del Corte te verstrekken. Het ging om buitengewoon veel geld dat, volgens de leider van de familieclan, een hooghartige en brutale man met de naam Francesco, zou worden aangewend om een grootschalig nieuw landbouwproject te realiseren.

Normaal gesproken waren het juist dit soort projecten waarin de bank graag deelnam. Maar de betreffende grond lag op een plek waar al jaren lang weinig belangstelling voor was en vertegenwoordigde, zelfs met de nieuw te bouwen opstallen, absoluut geen voldoende tegenwaarde voor de lening die men aanvroeg. Daarom begonnen er bij Antoine twijfels te rijzen of dat geld wel uiteindelijk in dat landbouwproject zou worden gestoken, of dat een deel ervan misschien voor minder legale doeleinden zou worden gebruikt. Een heel riskante belegging zou het worden naar zijn idee.  En daarbij, als zijn zienswijze juist was, wilde hij daar beslist niet bij betrokken worden.

   De sfeer raakte tijdens het gesprek langzaam aan wat gespannen. Francesco overlegde tweemaal buitens kamers met zijn financieel adviseur, terwijl hij er steeds meer van overtuigd raakte dat de bank zijn plannen niet financieel zou steunen. Francesco was er tevens van overtuigd dat die hoog te paard zittende Antoine Bramati om persoonlijke reden niet in dat project van hemwilde deelnemen. Al kon hij niet bedenken wat die reden dan wel zou kunnen zijn.  

   Maar als hij wat beter nadacht en zich in de positie van Antoine Bramati verplaatste die als directeur van een gerenommeerde bank zijn handtekening onder het contract moet zetten, zou hij misschien tot de zelfde conclusie zijn gekomen als die  Antoine had getrokken. Zakendoen met de familie Del Corte is een risicovol gebeuren. Komt bij dat enkele leden van de familie Del Corte in het verleden betrokken waren geweest bij zeer dubieuze praktijken met uitgelokte faillissementen waar sommige leveranciers en afnemers nog jarenlang de problemen van ondervonden. En ook al hadden ze de laatste jaren goed geboerd, en zich zelfs politiek aanzien weten te verwerven op het eiland, het bleef een familie die met een been in de bovenwereld en met het andere been in de onderwereld stond. Antoine had in principe zijn beslissing reeds genomen. Het was nu nog slechts een kwestie het spel met gepaste middelen uit te spelen.

De familie Del Corte was, net als veel andere Corsicaanse families, van huis uit een familie uit de Italiaanse stad Genua en omgeving. Mensen die zich omstreeks het einde der zeventiende eeuw op het eiland hadden gevestigd. Van oorsprong waren het vaak vissers die de oversteek vanaf het vasteland hadden gemaakt. Sommige leden van deze vaak grote oude Corsicaanse families waren na verloop van jaren weer naar het vasteland terug gegaan en hadden zich met name een plek in de Franse en Italiaanse horeca weten te veroveren. Vooral in steden als Marseille, Toulon en Lyon waren ze actief als kroegbaas, bordeelhouder, of visgroothandelaar. De familie Del Corte was niet echt populair onder de plaatselijke bevolking. Men tolereerde hen meestal wel, maar de mannelijke leden van deze familie waren stuk voor stuk berucht om hun agressiviteit, terwijl enkele leden van deze clan reeds meerdere malen met justitie in aanraking waren gekomen. Het waren doorgaans mannen met weinig gevoel voor humor en behept met een kort lontje. Figuren die een gewapend conflict niet uit weg gingen als ze meenden dat het recht aan hun kant stond en het idee hadden dat ze in hun recht waren gekort. In wezen waren de meeste Del Cortes in de ogen van hun Corsicaanse medeburgers eigenlijk onverdraagzame criminele lieden…   

Francesco, de huidige leider der familie Del Corte, was een redelijk succesvol ondernemer. Een durfal, dat wel. Een vent die gevaarlijke klussen niet uit de weg ging en risicovolle opdrachten aannam. Hij had met name veel geld verdiend aan de renovatie van een booreiland op zee. Maar ook in de internationale handel was hij succesvol. Door zijn economische succes was hij de laatste jaren een man met veel politiek aanzien op het eiland Corsica geworden. Toegegeven… hij had een zetel in de gemeenteraad van Ajaccio en had ontegenzeggelijk belangrijke politieke vraagstukken opgelost en doorgedrukt ten voordele van de Corsicaanse bevolking. Doch vooral ook ten voordele van hemzelf… Al durfde niemand hem daarop aan te spreken. Hij was een man die een goede schoolopleiding had gehad en zelfs in Marseille rechten had gestudeerd. Francesco straalde, als onofficiële leider van zijn familieclan, op officiële en familiebijeenkomsten fier als een koning. Men kon hemniet over het hoofd zien... Maar het was ook een man die was verwekt met een soms ergerlijk, wraakzuchtig en opstandig karakter. Iets wat hem zijn gehele leven al de nodige vijandschap had opgeleverd.

   De arrogante vierendertig jarige Francesco Del Corte die te samen met zijn financieel adviseur Pascal Deneuve ten kantore van de bank aanwezig was, pikte de weigering  van de door hem aangevraagde lening dan ook niet. Hij liep rood aan van ingehouden woede na de afwijzende woorden van bankdirecteur Antoine Bramati.

   ‘Maar waarom gaat de bank niet mee in mijn ondernemingsplan,’ vroeg de hevig beledigde Francesco aan Antoine.

   ‘Maar dat is toch duidelijk,’ antwoordde deze. ‘Gewoon omdat er naar mijn berekeningen alsmede naar de mening van onze specialisten, te weinig waarborg voor de bank aanwezig is. En in uw plan van aanpak zitten naar mijn mening ook te veel hiaten die geen juiste financiële onderbouwing kennen. U zult uw huiswerk over moeten doen, meneer Del Corte, en met een beter financieel onderbouwd plan moeten komen.

   ‘Dat meent u niet.’

   ‘Jawel dat meen ik wel. Want in dit thans op tafel liggende plan gaat de bank niet meedoen.’

   Meteen na de afwijzende woorden van Antoine Bramati stond Francesco op. Hij pakte zijn map met tekeningen, berekeningen en documenten van de tafel en liep na het gesprek, vloekend en tierend, samen met zijn financieel adviseur het bankkantoor uit. Doch wel met achterlating van de mededeling dat Antoine Bramati het eeuwig zou betreuren, dat hij zijn aanvraag voor een lening van tafel had geveegd.

   Antoine reageerde niet op die woorden. Hij maakte zich daar niet druk om. Uiteindelijk was hij al eens eerder door zo’n jonge druktemaker bedreigd nadat hij op basis van een slecht onderbouwd ondernemersplan geen lening had verstrekt. Ooit had hij daar toen melding van gemaakt bij de plaatselijke politie, doch er was vervolgens van de kant van de politie nooit meer iets gebeurd. De zaak was kennelijk bekeken, gewogen, en vervolgens in de doofpot gestopt besefte Antoine later. Natuurlijk weer Corsica ten voeten uit…

   Ook in de huidige situatie met de zeer gegriefde en hevig teleurgestelde Francesco Del Corte, leek alles inderdaad opnieuw met een sisser af te lopen. Wekenlang gebeurde er niets bijzonders. Op de bank werd er al niet meer over de gebeurtenis gesproken. Dit soort kwesties kwamen nu eenmaal voor, ook al was het voor de betrokken aanvragers vaak een hele teleurstelling. Maar in sommige delen van de stad en in enkele afgelegen boerderijen, gelegen in het bergachtige binnenland van Corsica, smeulden inmiddels haat en wraakgedachten in hoofden van sommige bewoners.    

Vervolg kunt u lezen in deel 3: http://tallsay.com/page/4295002225/koele-wraak-vendetta-3

©  Leonardo

29/03/2020 13:23

Reacties (4) 

1
03/04/2020 19:08
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Het zal wel niet voor niets 'vendetta' heten
1
03/04/2020 20:05
Dat heb je uitstekend ingeschat, Daniel.
1
29/03/2020 17:51
Het begin is veelbelovend!
1
29/03/2020 15:20
Spannend
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert