De zegenschaal en de angst XLIV

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                   images?q=tbn%3AANd9GcRWgFxXvqRnAJmDufiIU

'Heb je lekker geslapen vroeg ik aan mijn lief,' toen zij uit de slaapkamer kwam. 'Ja,' antwoordde zij met een stralende glimlach, 'heb je trek in koffie?' 'Dat lijkt mij heel fijn,' zei ik en keek hoe zij de machine aantikte en voor mij het knopje van de dubbele expresso indrukte. 'Het was een leuke droom,' vervolgde zij, 'wij zaten op een eiland, een mooi tropisch eiland en waren heel gelukkig.' Ik ben altijd gelukkig met jou,' lachte ik en ik meende het.

'Ik hou van tropische gebieden,' deelde ik mee en pakte de ochtendkrant. 'We hadden ook over een meer gevaren in een kano of zo,' zei mijn sweety, 'maar je weet hoe het gaat droombeelden vervagen en ik weet alleen nog maar flarden.' 'Dromen zijn bedrog,' zei ik gewoon om iets te zeggen. 'Dat zeggen mensen zonder dromen,' lachte mijn lieverd.  Dat vond ik wel heel diepzinnig op de vroege ochtend maar er stak wel wat in.

Na de tweede kop koffie legde ik de krant weg. 'Weet je,' begon ik, 'het is fijn hier te zijn, ik ben hier gelukkig met jou, ver weg van Europa van de hustle and the bustle.' Zij keek mij aan en glimlachte. 'Het is jetlag,' zei ik, 'die me altijd een paar dagen parten speelt, maar daarna ben ik weer Canadees en als het niet om onze kinderen of kleinkinderen ging dan hoefde ik nooit meer terug.' 'Ik weet wat je bedoelt,' antwoordde zij ernstig, 'ik ben hier ook een ander mens, en ik ben hier oprecht gelukkig. Hier leven we in een andere werkelijkheid.'

'Werkelijkheid is maar een afspraak,' zei ik, 'het is maar wat je er van maakt en als je dat beseft dan moet je zorgen dat je geluk in die werkelijkheid besloten ligt of je moet verder op je weg, want tijd is iets dat niet meer wederkeert.'

'Hier is dat anders,' lachte mijn vrouw, ' je weet wel, where the past is the present.' 'Het is een cowboydorp,' beaamde ik, 'mensen zijn meer down to earth hier, zij beseffen dat er geen heden of verleden is maar dat beiden verwoven zijn en door elkaar heen lopen.'

'Maar je ziet inderdaad wel wat bleek,' zei de liefde van mijn leven. 'Waarom ga je niet een blokje om en waai je een beetje uit, het zal je goed doen.'

'Mijn kopje rinkelde op mijn schoteltje, een zware lumbertruck, was langs gereden en de straatjes waren daar in 1901 niet opgemaakt. De grote versgekapte boomstammen staken uit de achterbak en aan het eind daarvan wapperde een rode doek. 'Zij rijden veel te hard,' vond mijn vrouw, 'hoe moet zoiets ooit een noodstop maken.' Ik nam mijn laatste slokje koffie en zette mijn kopje terug op het schoteltje en stond op om het op het aanrecht te zetten.'

                                            images?q=tbn%3AANd9GcRxPaOI5r33ScDli3xdc

'Bedankt voor de koffie,' zei ik, ' ik ga inderdaad maar eens even een straatje om, ik ga  eens kijken bij de Thriftstore van het leger des heils,  soms kom je leuke tweede hands spulletjes tegen en je helpt altijd het een of ander goede doel.' 'Ik zie je straks wel weer', zei mijn sweetie en zij schonk zich nog wat koffie in.

De wind waaide en mijn oren en neus werden koud. 'Nogal wiedes,' dacht ik ,' die steken nogal uit.' Ik trok als een schildpad mijn nek iets in en liep naar het einde van de straat. Bij het parkeer terrein van de Ford dealer keek ik even naar prijzen die op F 150's stonden. Zij zagen er wel stoer uit, 1/2 ton truckjes met een dubbele cabine en een grote laadbak. Je zag het halve dorp er in rijden. 'Allemachtig,' dacht ik, 'nieuw begonnen zij op 80 000 dollar daar kocht je met wat mazzel je daar een huis voor.'

Ik sloeg de hoek om richting 'Thriftstore' en zag een indiaanse man naar buitenkomen met een pakje onder zijn arm. Ik zag hoe een oude Amerikaanse auto even stopte bij de stoeprand en het raampje rolde naar beneden en de indiaan gaf het pakje aan de hand die het aanpakte. Ik was nu bijna achter hem en maakte aanstalten om de Thiftstore in te gaan, ik hield nog even in en keek in de etalage of daar iets van mijn gading bij was.

De indiaanse man keek rechts en stapte op de weg om over te steken. Hij had natuurlijk naar links en rechts moeten kijken en uit het niets verscheen een lumbertuck die luid toeterend met het gesis van de luchtrem op de arme duivel afstormde. Ik sprong naar voren en trok de man, die als bevroren naar de truck keek, ruw terug. De 40 tonner suisde langs , nog maar net de mocasins van de indiaan missend. 'Man,' zei ik, 'dat scheelde een haartje.' De man leek vastgenageld te staan en ontspande toen. 'Ik zag hem echt niet,' stamelde hij.

                                               images?q=tbn%3AANd9GcRWgFxXvqRnAJmDufiIU

'Dat begrijp ik,' zei ik, 'ze rijden veel te hard en zijn topzwaar en verschijnen uit het niet' Een motorfiets stopte naast ons,' Man, Old Rock,' zei de gehelmde figuur, 'ik dacht dat je er geweest was. Ugh, dat was bijna de jachtvelden voor jou. 'Hij nam zijn helm af en ik zag dat hij er inderdaad erg geschrokken uitzag.

Les van de Thriftstore kwam naar buiten stappen, 'man', zei hij, 'dat was bijna raak, de Heer heeft je behoedt voor erger. De man die met Old Rock was aangesproken trilde nu over al zijn leden. 'Ik heb net thee klaargemaakt,' vervolgde Les, waar komen jullie boys niet even binnen.' Dat lijkt mij een goed idee zei de indiaan met de motor en hij zette hem op de standaard. 'Ik kwam hem ophalen,' zei hij en hij wees met zijn hoofd naar Old Rock, 'dat was haast niet meer nodig geweest.'

'Vooruit dan maar,' antwoordde ik, thee kan nooit kwaad. Ik volgde de mannen naar de deur en wierp een laatste blik in de etalage en zag wat een zinsbegoocheling leek in het zonlicht dat weerspiegelde in de grote ruit. Twee figuren op een tropisch strand die even naar mij zwaaiden en toen stapte ik de Thriftstore binnen.

San Daniel 2020.

 

Ps: ik wil de lezers danken voor het meelezen en voor de goedgemeende commentaren van de controlegroep van Tallsay schrijvers.. ik ben altijd dankbaar als mijn collega schrijvers zich in mijn verhaal kunnen vinden.. en nu is het verhaal af en met weemoed neem ik afstand, maar af is af en u allen weet dat. Een verhaal moet snelheid hebben en overtuigingskracht en als een verhaal uitgemolken wordt dan boet het in aan beiden.

Ik ben nog in dubio of ik het laat uitgegeven of rechtstreeks in Ebook formaat de wereld in laat gaan, maar dat zijn bijzaken. Het verhaal is verteld, Maple Creek is een geweldige plek met geweldige down to Earth mensen en mijn lief en ik zijn daar altijd erg gelukkig en nu als laatste een advies van mij aan u allen, neem geen zegenschalen aan en blijf gezond. God Bless!

San Daniel 2020 

 

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

29/03/2020 08:50

Reacties (2) 

1
29/03/2020 11:24
Ik heb er in elk geval van genoten - vooral van de bijna levensechte weergave van de meest bizarre dromen en gebeurtenissen. Een prachtverhaal! Ik wens je er veel succes mee.
1
29/03/2020 12:35
Dank je wel .. daarom schrijven we .. ik hecht altijd erg aan je meningen.. nu schoon worden tot het volgende verhaal zich aandient.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert